VI SA/Wa 2199/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "T." S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora sportowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 25 września 2012 r. skarżąca - "T." S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora sportowego. Do skargi został załączony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem zaskarżona decyzja jest jedną z pięciu decyzji, które cofają skarżącej wszystkie zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu i prowadzeniu działalności w zakresie zakładów wzajemnych. Skarżąca wskazała, że 440 punktów przyjmowania zakładów przynosi jej średnio 14,5 mln zł dochodu miesięcznie, zaś jej wykonanie spowoduje utratę możliwości osiągania dochodów we wskazanej wysokości. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca dołączyła kserokopie umów najmu 9 lokali, w których prowadzi działalność oraz zestawienie, z którego wynika, że koszt wynajmu tych lokali wynosi 53784 zł miesięcznie. Pismem z dnia 31 października 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przyspieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że od 25 września 2012 r. zaprzestała prowadzenia działalności we wszystkich punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Skarżąca wskazała, że poniesione przez nią koszty terenowe w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniosły brutto 775284,33 zł, w miesiącu wrześniu 2012 r.: 753551,71 zł, a w miesiącu październiku 2012 r. (do dnia 24 października 2012 r.): 663480,47 zł. Koszty zarządu skarżącej poniesione przez nią w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniosły brutto 173123,13 zł, w miesiącu wrześniu 2012 r. - 164867,42 zł, a w miesiącu październiku 2012 r. (do dnia 24 października 2012 r.) - 92625,38 zł. Koszty świadczeń pracowniczych, głównie wynagrodzeń wyniosły w miesiącu sierpniu 2012 r. brutto: 226560,95 zł i 427687,17 zł, 200872,66 zł oraz 1054,50 zł, we wrześniu 2012 r. koszty te wyniosły brutto: 365272,28 zł, 234316,12 zł, 207725,80 zł, 12740,00 zł, 395082,64 zł i 1054,50 zł, w październiku 2012 r. koszty pracownicze wyniosły brutto: 219100,06 zł, 405829,65 zł, 201913,56 zł. Skarżąca wskazała, że przelewy na ZUS w miesiącu sierpniu 2012 r. wyniosły: 24951,47 zł, 293248,97 zł, 86009,07 zł.; we wrześniu 2012 r.: 79429,62 zł, 265896,00 zł, 22829,51 zł; a w październiku 2012 r.: 274408,15 zł, 83518,09 zł i 23892,89 zł. PIT-4 z tytułu zatrudnienia pracowników w sierpniu 2012 r. skarżąca opłaciła w wysokości 101358 zł, we wrześniu 2012 r.: 98217 zł, a w październiku 2012 r. - 104407 zł. Skarżąca dołączyła dokumenty na potwierdzenie tych danych oraz podniosła, że ponoszenie wskazanych przez nią kosztów bez jednoczesnej możliwości uzyskiwania dochodów spowoduje utratę płynności finansowej, a konsekwencji złożenie wniosku o upadłość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt II FSK 1894/120). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Ministra Finansów cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych – totalizatora sportowego. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że ponoszenie wskazanych przez nią kosztów bez jednoczesnej możliwości uzyskiwania dochodów spowoduje utratę płynności finansowej, a w konsekwencji złożenie wniosku o upadłość. Zdaniem Sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie decyzji pozbawia stronę dochodu oraz przedstawienie dokumentów potwierdzających jedynie wydatki skarżącej bez ich odniesienia do sytuacji finansowej spółki, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku dokumentów obrazujących sytuację finansową spółki, a jedynie dokumenty potwierdzające ponoszone wydatki. Skarżąca nie poparła również żadnymi dokumentami stwierdzenia, że 440 punktów przyjmowania zakładów przynosi jej średnio 14,5 mln zł dochodu miesięcznie. Tym samym nie jest wiadomym, jak poniesienie przedstawionych we wniosku kosztów wpłynie na sytuację ekonomiczną skarżącej, zatem nie można było rozstrzygnąć, czy przedstawiona we wniosku sytuacja faktyczna uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła, to nie była możliwa ocena wskazanych przez nią okoliczności w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.