VI SA/Wa 2199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych oraz zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej wpisem oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2013 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. zakazującą L. S. (skarżącemu w niniejszej sprawie) prowadzenia działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych i wykreślającą z rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Marszałka Województwa [...] wpis nr [...] dotyczący skarżącego. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2009 r. L. S. złożył wniosek o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych. Do wniosku dołączył gwarancję ubezpieczeniową zawartą w dniu [...] kwietnia 2009 r. z S. S.A. na kwotę 30000 euro, obowiązującą od dnia [...] maja 2009 r. do [...] maja 2010 r. obejmującą działalność przedsiębiorcy wskazaną we wniosku. Zgodnie z wnioskiem zaświadczenie dotyczyło organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na terenie kraju, krajów europejskich i pozaeuropejskich. Działalność ta prowadzona miała być pod nazwą T., z siedzibą w T. przy [...]. Marszałek Województwa [...] w dniu [...] maja 2009 r. wydał skarżącemu zaświadczenie o wpisaniu przedsiębiorcy do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Marszałka Województwa [...] pod numerem rejestrowym [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący został poinformowany o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późń. zm.). W trakcie przeprowadzonej kontroli u skarżącego w dniu [...] marca 2012 r. stwierdzono, iż złożył on oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym tj. w zaświadczeniu o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej brak zapisu przedmiotu działalności dotyczącej organizatorów turystyki, co zgodnie z art. 71 ust 1pkt 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1447) skutkuje wydaniem decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 1 oraz art. 10a. pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zrn) w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 i 3 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220 poz. 1447), oraz art. 104 k.p.a. w związku z rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności, tj. zawarciem z klientem umowy o imprezę turystyczną bez uprzedniego zawarcia umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub gwarancji bankowej lub zawarcia umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, a także złożenie oświadczenia o spełnianiu warunków wymaganych do wykonywania działalności organizatora turystyki niezgodnego ze stanem faktycznym zakazał skarżącemu prowadzenia działalności w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych realizowanych na terytorium kraju, krajów europejskich i pozaeuropejskich oraz wykreślił skarżącego z Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Marszałka Województwa [...]. Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, poza złożeniem oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, z przedstawionych przez skarżącego w trakcie kontroli dokumentów wynikało, że skarżący zawarł umowę w zakresie organizacji konferencji, mającej znamiona imprezy turystycznej tj. co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólna ceną, obejmujące nocleg, bez uprzedniego zawarcia umowy gwarancji ubezpieczeniowej lub gwarancji bankowej lub zawarcia umowy ubezpieczenia na rzecz klientów. Umowa o świadczenie usługi w zakresie organizacji konferencji z Radą Izby Notarialnej w W. została zawarta w dniu [...] stycznia 2009 r., czyli przed złożeniem wniosku o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, co stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności i skutkuje zgodnie z art. 71 ust 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wydaniem decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Stwierdzono także, iż przedmiotowa umowa została zawarta przed datą rozpoczęcia działalności gospodarczej tj. przed [...] stycznia 2009 r. a także kwota tej imprezy znacznie przewyższała sumę gwarancyjną zawartej w dniu [...] kwietnia 2009 r., gwarancji ubezpieczeniowej (obowiązującej od dnia [...] maja 2009 r. do [...] maja 2010 r.). Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 2b i art. 4 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 i art. 9 ust 3 ustawy o usługach turystycznych oraz art. 64 ust. 1, 71 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 72 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. W opinii organu II instancji nie ulega wątpliwości, że skarżący naruszył przepisy art. 4 ust. 1 w związku z art 3 pkt 4, art 5 ust. 1 pkt 2 i 10 a pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, oferując usługi w zakresie organizowania imprezy turystycznej przed złożeniem wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej organizatorów turystyki i pośredników turystycznych przed uzyskaniem takiego wpisu, oraz że nie uzyskał na poczet oferowanej imprezy turystycznej gwarancji lub ubezpieczenia finansowego wymaganego dla wykonywania takiej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych warunkiem wykonywania takiej działalności jest zapewnienie klientom, na wypadek swojej niewypłacalności, pokrycia kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub planowanego powrotu z imprezy turystycznej (w wypadku, gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu), a także zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną (w wypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza turystyczna nie zostanie zrealizowana), a także zapewnić klientom zwrot części wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadającą części imprezy turystycznej, która nie zostanie zrealizowana z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu, przez: zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub c) przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy, jeżeli wykonuje usługi turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży marszałkowi województwa oświadczenie o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy. Skarżący wykonując działalność organizatora turystyki bez posiadania odpowiedniego wpisu do rejestru działalności regulowanej i bez odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na rzecz klientów dopuścił się rażącego naruszenia warunków określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Ministra Sportu i Turystyki oraz decyzji ja poprzedzającej zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 9 ust. 3 pkt.3 w zw. z art. 3 pkt.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie tj. wydanie decyzji bez rozpatrzenia całości zabranego materiału dowodowego w szczególności bez rozpatrzenia i jakiegokolwiek odniesienia się do treści umowy o świadczenie usługi w zakresie organizacji konferencji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zorganizowana przez niego impreza konferencyjna objęła swoim zakresem dwie usługi turystyczne tj. usługę hotelarską i usługę przewodnicką, jednakże nie wypełniły one wszystkich znamion wskazanych przez ustawodawcę w treści przepisu art. 3 ust. 2 ustawy. Ustawodawca posłużył się bowiem czasownikami "obejmować" oraz "trwać" w trzeciej osobie liczby mnogiej, co oznacza, że każda z co najmniej dwóch usług musi spełniać wskazane w treści art. 3 ust. 2 warunki, tj. obejmować nocleg lub trwać ponad 24 godziny. O ile przesłanki można by uznać za spełnione w stosunku do usługi hotelarskiej, tak nie znajdują one zastosowania do usługi przewodnickiej, która zgodnie z programem konferencji trwała 4 godziny (godz. 10:00 - 14:00) i nie obejmowała noclegu. Ponadto w trakcie trwania wyjazdowej imprezy konferencyjnej nie doszło do zmiany miejsca pobytu jej uczestników, wszelkie usługi były świadczone w obrębie granic administracyjnych miasta [...]. Działalności skarżącego nie można zatem zakwalifikować jako działalności w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, polegającej na organizowaniu imprez turystycznych oraz pośredniczeniu na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych. Wobec powyższego na skarżącym nie spoczywał obowiązek uzyskania wpisu do rejestru działalności regulowanej wynikający z art. 64 ust. 1 ustawy roku o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto skarżący nie był obowiązany do spełnienia warunków wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o usługach turystycznych, tj. posiadania zabezpieczenia finansowego na rzecz klientów na wypadek niewypłacalności, z którego pokrywa się koszty powrotu do kraju w przypadku, gdy przedsiębiorca - wbrew obowiązkowi wynikającemu z umowy - nie zapewnia tego powrotu oraz pokrywa się zwrot wniesionych wpłat klientom za niezrealizowane świadczenia w postaci umowy gwarancyjnej bankowej lub ubezpieczeniowej lub umowy ubezpieczenia na rzecz klientów. Tym samym w ocenie skarżącego nie doszło do rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności. Skarżący - pomimo braku ustawowego obowiązku - zawarł w dniu [...] maja 2009 roku. tj. na 6 dni przed planowanym rozpoczęciem konferencji, umowę na podstawie której udzielona została gwarancja ubezpieczeniowa turystyczna, opiewająca na sumę gwarancyjną w wysokości 125.163,00 złotych, tj. równowartość kwoty 30.000 euro, a obejmująca działalność prowadzoną przez skarżącego, m.in. na terytorium Republiki Czeskiej. Zdaniem skarżącego zorganizowana przez niego impreza miała charakter konferencyjny, na co wskazują pojedyncze usługi, które przejął na siebie zleceniobiorca takie jak: zapewnienie sali konferencyjnej w hotelu określonej kategorii wyposażonym w odpowiednie nagłośnienie z całodziennym wyżywieniem wraz z jednoczesnym zapewnieniem przelotu do i z miejsca konferencji. Natomiast świadczeniem ubocznym było zapewnienie członkom konferencji przewodnika po P. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Sąd rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów uznał, ze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych takim warunkiem jest zapewnienie klientom, na wypadek swojej niewypłacalności pokrycia kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub planowanego powrotu z imprezy turystycznej (w wypadku, gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu), a także zapewnienie klientom zwrotu wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną (w wypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza turystyczna nie zostanie zrealizowana, a także zapewnienie klientom zwrotu części wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadającą części imprezy turystycznej, która nie została zrealizowana z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu przez: zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy, turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży marszałkowi województwa oświadczenie o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy. Skarżący wykonując działalność organizatora turystyki bez posiadania odpowiedniego wpisu do rejestru działalności regulowanej i bez odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na rzecz klientów, w ocenie Sądu dopuścił się rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę, określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych. W przedmiotowej sprawie w oparciu o zaistniały stan faktyczny ustalono, że skarżący złożył oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności organizatora turystyki niezgodne ze stanem faktycznym. Skutkowało to, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wydaniem decyzji o zakazie wykonywania przez niego działalności objętej wpisem. Zgodnie z tym przepisem organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności niezgodne ze stanem faktycznym. Stwierdzić należy, iż bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 9 ust. 3 pkt.3 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie tj. wydanie decyzji bez rozpatrzenia całości zabranego materiału dowodowego w szczególności bez rozpatrzenia i jakiegokolwiek odniesienia się do treści umowy o świadczenie usługi w zakresie organizacji konferencji. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego iż pakiet usług oferowanych przez niego w zakresie organizacji konferencji nie stanowił usług turystycznych oraz nie stanowił imprezy o usługach turystycznych. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z ustawą o usługach turystycznych, stwierdzenie, że dany pakiet usług stanowi imprezę turystyczną wynikać powinno z obiektywnej analizy czy ww. pakiet usług oraz jego przygotowywanie, oferowanie jak też realizacja odpowiadają definicjom zawartym w ustawie o usługach turystycznych. Zgodnie z art. art. 3 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych usługi turystyczne zdefiniowane są jako usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym natomiast zgodnie z art. 3 pkt 2 tej ustawy, impreza turystyczna to co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu. Z brzmienia tych przepisów nie wynika, iż wolą ustawodawcy było, aby wola stron umowy decydowała o tym czy mamy faktycznie do czynienia ze świadczeniem usług turystycznych i organizacją imprezy turystycznej. Ustawodawca zdefiniował bardzo szeroko usługi turystyczne, przyjmując kryterium podmiotowe tj. uznając, że usługą turystyczną jest usługa, która jest świadczona turyście lub odwiedzającemu. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ww. ustawy turysta jest osobą, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc, natomiast odwiedzający jest osobą, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości oraz niekorzystającą z noclegu. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw aby twierdzić, iż usługi były świadczone innym podmiotom niż osoby, które odpowiadają definicji turysty, tym samym bezpodstawne jest twierdzenie strony, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z usługami turystycznymi w rozumieniu ww. ustawy. Bezzasadne jest także twierdzenie strony, iż każda z usług turystycznych stanowiących imprezę turystyczną ma trwać ponad 24 godziny, aby można było uznać, że pakiet usług stanowi imprezę turystyczną. Zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych należy uznać, iż imprezą turystyczną jest pakiet usług, który obejmuje nocleg lub trwa w sumie łącznie ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu. W przedmiotowej sprawie skarżący przyznaje, iż pakiet oferowanych przez niego usług obejmował łącznie świadczone turystom usługi noclegowe (hotelarskie), usługi transportowe i przewodnickie. Tym samym spełnione zostały przesłanki, aby uznać taki pakiet usług za imprezę turystyczną w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych. Ustawa o usługach turystycznych nie uzależnia uznania pakietu usług turystycznych za imprezę turystyczną od celu w jakim pakiet usług turystycznych jest sprzedawany, w związku z powyższym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że organizacja konferencji nie jest imprezą turystyczną, ponieważ elementy wypoczynkowe świadczeń nie mają charakteru zasadniczego tylko charakter poboczny. Ustawa o usługach turystycznych nie różnicuje usług turystycznych w ramach imprezy turystycznej na usługi mające charakter zasadniczy i usługi mające charakter poboczny, nie uzależnia też uznania czy dany pakiet usług stanowi imprezę turystyczną od spełnienia przez taki pakiet celu jakim jest wypoczynek, realizacja programu turystycznego albo zwiedzanie. Impreza turystyczna w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych nie jest definiowana z punku widzenia celu jaki ma spełnić. Tym samym można założyć, że pakiet usług turystycznych składających się na organizację konferencji, przy spełnieniu wymogów definicyjnych określonych w ustawie o usługach turystycznych może stanowić imprezę turystyczną w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych, ewentualnie w przypadku wykonywania na zlecenie klienta czynności faktycznych i prawnych związanych z zawieraniem umów o świadczenie usług turystycznych, przy założeniu, iż usługi te stanowią jednolity program i są objęte wspólną ceną, możemy mieć do czynienia z działalnością pośrednika turystycznego. Sąd nie podziela stwierdzenia skarżącego, że zastosowana sankcja jest zbyt restrykcyjna. Przepisy ustawy o usługach turystycznych nie dopuszczają uznaniowości i nie przewidują zastosowania innej sankcji niż zakaz wykonywania działalności regulowanej w zakresie świadczenia usług turystycznych na okres 3 lat. Powołane przepisy nie uzależniają także zastosowania takiej sankcji od badania czy ewentualne zagrożenie dla interesów klientów miało miejsce na etapie przygotowania do zawarcia umowy czy też na etapie kontraktowania. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o usługach turystycznych, organizowanie imprez turystycznych to przygotowywanie lub oferowanie, a także realizacja imprez turystycznych. Tym samym sankcja związana ze stwierdzeniem wykonywania działalności organizatora turystyki bez wpisu do rejestru działalności regulowanej na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 3 ustawy o usługach turystycznych, a także w związku z rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru, może być zastosowana przez organ prowadzący rejestr działalności regulowanej już w przypadku wykrycia przez ten organ działalności przedsiębiorcy polegającej na przygotowywaniu lub oferowaniu imprez turystycznych bez posiadania odpowiedniego wpisu do rejestru działalności regulowanej lub w przypadku stwierdzenia proponowania klientowi zawarcia umowy o imprezę turystyczną bez uprzedniego zawarcia umowy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b oraz ust. la i Ib ustawy o usługach turystycznych lub bez złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy. Należy podkreślić, że o tym czy dany pakiet usług stanowi w istocie imprezę turystyczną, nie decyduje nazwanie przedmiotu umowy przez strony, lecz faktyczna treść umowy oraz spełnienie warunków ustawowych pozwalających uznać, że w istocie mamy do czynienia z imprezą turystyczną. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że nie doszło do zagrożenia interesów majątkowych klienta, ponieważ w chwili gdy realizował przedmiotową imprezę turystyczną posiadał już wpis do rejestru działalności regulowanej i posiadał zabezpieczenie finansowe określone art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych. Wskazać bowiem należy, że umowa gwarancji ubezpieczeniowej nr [...], podpisana przez skarżącego z S. S.A w dniu [...] kwietnia 2009 r., objęła ochroną wszystkie umowy o świadczenie usług turystycznych zawarte w okresie ważności tej gwarancji tj. od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. , tak więc ochroną ubezpieczeniową wynikającą z tej gwarancji nie była objęta umowa, którą strona zawarła z Radą Izby Notarialnej w W. w dniu [...] stycznia 2009 r. Zatem w przypadku niezrealizowania umowy, w oparciu o zapisy w gwarancji, gwarant nie miałby podstaw do wypłaty środków z gwarancji, ani na pokrycie kosztów powrotu do kraju, ani tytułem zwrotu wpłat za niezrealizowane świadczenia. W tej sytuacji należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.