VI SA/Wa 22/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący – P. P., dnia 25 listopada 2016 r. (k. 8 akt) nadał – za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD), kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargę na decyzję tego organu. Jak wynika z akt administracyjnych nadesłanych przez GITD ww. decyzja została skarżącemu doręczona dnia 13 października 2016 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga złożona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Jak wynika ze sprawy zaskarżoną decyzję skarżący otrzymał dnia 13 października 2016 r. Sąd stwierdza zatem, że z dniem 14 listopada 2016 r. (12 i 13 listopada 2016 r. były to sobota i niedziela) upłynął ustawowy, trzydziestodniowy termin do skutecznego jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W rozpoznawanym przypadku skarżący skargę za pośrednictwem GITD złożył zaś 25 listopada 2016 r. To powoduje, że skarżący bezspornie uchybił ustawowemu, trzydziestodniowemu terminowi do skutecznego wniesienia skargi, który upłynął 14 listopada 2016 r. Sąd zauważa przy tym, że wraz ze skargą skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a jedynie na wstępie przeprosił za opóźnienie. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.