VI SA/Wa 2202/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę P. S.A. z siedzibą w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] stycznia 2006 r., na drodze krajowej nr [...], w C., zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], należącego do skarżącej spółki i kierowanego przez Pana A. S. W toku kontroli stwierdzono, iż skontrolowanym zespołem pojazdów skarżąca spółka wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy między O. a A. Podczas kontroli kierowca okazał m.in. list przewozowy CMR oraz wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawiony w dniu [...] października 2004 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. [...]). Pismem z dnia [...] marca 2006 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ wezwał stronę do przesłania w terminie 7 dni stosownych dokumentów, w tym m.in. dokumentu potwierdzającego zgłoszenie oraz datę zgłoszenia do licencji pojazdu o nr rej. [...]. Jednocześnie organ pouczył skarżącą spółkę o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie do składania wyjaśnień. Ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. poinformowała Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż nie posiada dokumentu potwierdzającego zgłoszenie oraz datę zgłoszenia do licencji pojazdu o nr rej. [...]. W uzasadnieniu strona wskazała, iż nie wiedziała o potrzebie posiadania takiego potwierdzenia. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z procedurami obowiązującymi w przedsiębiorstwie, po zakupie każdego pojazdu wypełniany jest stosowny wniosek i wraz z potrzebnymi dokumentami dostarczany jest do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego bez pobierania potwierdzenia zgłoszenia. Następnie do firmy przesyłany jest wypis z licencji. Strona nadmieniła jednocześnie, iż procedura powyższa działa bez zarzutu i wszelkie pojazdy znajdujące się w posiadaniu skarżącej firmy są zgłaszane do licencji. W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego w W., odpowiadając na zapytanie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2006 r., poinformowało ten organ, iż P. S.A. z siedzibą w G. w dniu [...] kwietnia 2006 r. zgłosiło do licencji o nr [...] pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) a w zw. z Lp. 1.2 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż skontrolowany międzynarodowy przewóz rzeczy wykonywany był przez skarżącą spółkę pojazdem marki [...] o nr rej. [...]. Organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2006 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wpłynęło pismo z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w W. z wykazem pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy udzielonej skarżącej spółce. Według organu powyższy wykaz nie zawierał pojazdu o nr rej. [...], jako pojazdu zgłoszonego do licencji. Organ stwierdził również, iż z przesłanych w toku postępowania wykresówek wynika, iż w okresie od [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] lutego 2006 r. w/w pojazd był eksploatowany przez stronę skarżącą. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, że niezgłoszenie pojazdu do licencji stanowi naruszenie przepisu art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. Organ powołując się dodatkowo na przepis art. 14 ust. 1 cyt. ustawy, stwierdził w konsekwencji, iż kontrolowany przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia kontrolowanego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...], co daje podstawę do ukarania karą pieniężną w wysokości 8.000,- złotych. W piśmie z dnia 10 lipca 2006 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, strona skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego błędne zastosowanie prawa polegające na błędnej interpretacji przepisu art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i punktu Lp. 1.2 Załącznika do tej ustawy – poprzez nałożenie kary w wysokości 8.000,- złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji w sytuacji, kiedy przepis ten nie zobowiązuje przewoźnika wykonującego zarobkowy transport drogowy na podstawie licencji wspólnotowej na wykonywanie transportu drogowego towarów do takiego zgłaszania. Skarżąca spółka wskazała w uzasadnieniu odwołania, iż licencja na wykonywanie transportu międzynarodowego nie zawiera wykazu pojazdów, gdyż dotyczy to jedynie licencji na wykonywanie transportu krajowego. W tej sytuacji – zdaniem strony – przepis odnoszący się do obowiązku zgłaszania pojazdów, którymi wykonywany jest transport, nie dotyczy licencji na wykonywanie transportu międzynarodowego, albowiem ta licencja nie zawiera załącznika w postaci wykazu pojazdów. Według skarżącej spółki istnieje też poważna wątpliwość prawna, czy przepis art. 14 ustawy o transporcie drogowym stosuje się w ogóle do licencji na wykonywanie transportu międzynarodowego, albowiem warunki uzyskania tej licencji określają przepisy unijne, w tym przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz.Urz.UE L.92.95.1, Dz.Urz.UE-sp.07-1-370 ze zm.). Zdaniem strony skarżącej przepisy te regulują wiele kwestii odmiennie niż prawo krajowe, a przede wszystkim nie nakładają obowiązku informowania organu Państwa Członkowskiego wydającego licencje o zakupie pojazdu, którym wykonywany ma być transport. W tej sytuacji stanowisko zaprezentowane przez organ jest – zdaniem strony – zbyt rygorystyczne i restrykcyjne, a nadto sprzeczne z obowiązującymi przepisami, gdyż uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej pojazdem zakupionym lub użytkowanym na podstawie umowy leasingowej. Skarżąca spółka stwierdziła, iż z punktu widzenia ekonomicznego jak i prawnego nie do przyjęcia byłoby stanowisko, że przedsiębiorcy nie wolno wykonywać transportu pojazdem, który nie znajdzie się w ewidencji Ministerstwa Transportu. Strona poinformowała jednocześnie, iż zgłosiła do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego w W. przedmiotowy pojazd, którym wykonywany był skontrolowany przewóz rzeczy, ale uczyniła to dopiero po kontroli. Skarżąca spółka stwierdziła, iż wcześniej nie wiedziała, że taki obowiązek istnieje, gdyż była przekonana, że przepisy nie nakazują zgłaszania pojazdów do licencji, które nie zawierają załączników w postaci wykazu pojazdów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2006 r. kontroli zespołu pojazdów należącego do skarżącej spółki - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji W konsekwencji – w ocenie organu odwoławczego - zasadnie nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000,- zł. Organ II instancji stwierdził, że strona skarżąca zgłosiła kontrolowany pojazd do posiadanej przez siebie licencji na międzynarodowy transport drogowy nr [...] dopiero wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2006 r., co oznacza, że skarżąca dopuściła się uchybienia 14-dniowemu terminowi do zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do posiadanej przez siebie licencji. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że chybione jest stanowisko strony, iż nie była ona zobowiązana do zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W ocenie organu odwoławczego nietrafność wskazanych przez skarżącą argumentów potwierdza brzmienie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który nakazuje zgłaszanie organowi wydającemu licencje zmiany danych zawartych w udzielonych licencjach, co oznacza, że chodzi o wszelkie licencje, a więc zarówno te na krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy. Zdaniem organu przepis art. 14 ust. 1 cyt. ustawy wskazując obowiązek zmian, odsyła do art. 8 tej ustawy. W art. 8 ust. 3 pkt 8 cyt. ustawy wymienia się natomiast wykaz pojazdów samochodowych, którymi będzie wykonywany transport drogowy. Z tego względu – zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego – wymóg zgłaszania zmian do licencji z całą pewnością należy odnieść także do pojazdów, którymi wykonywany jest międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Według organu II instancji stanowisku temu nie przeczy wydawanie licencji na międzynarodowy transport drogowy na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r., albowiem wspomnianą licencję wydaje minister właściwy do spraw transportu i to jemu winno zgłaszać się wszelkie zmiany do licencji. Organ stwierdził również, że brak załącznika w postaci wykazu pojazdów do licencji międzynarodowej nie wyłącza samego obowiązku zgłaszania pojazdu do licencji. W ocenie organu odwoławczego prawnie irrelewantne są natomiast argumenty strony skarżącej wskazujące na brak świadomości naruszenia obowiązującego prawa oraz wskazujące na pokontrolne zgłoszenie pojazdu do licencji. W dniu 2 listopada 2006 r. skarżąca spółka P. S.A. z siedzibą w G., reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca spółka zarzuciła, iż decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej, albowiem powołane przez organ przepisy ustawy o transporcie drogowym nie dają podstawy do ukarania przewoźnika wymierzoną karą pieniężną. Zdaniem strony skarżącej błędnie zastosowany został przez organ art. 14 cyt. ustawy oraz pkt Lp. 1.2 załącznika do tej ustawy, gdyż przepisy te nie zobowiązują przewoźnika wykonującego zarobkowy transport drogowy na podstawie licencji wspólnotowej na wykonywanie transportu drogowego towarów do takiego zgłaszania. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Strona stwierdziła dodatkowo, że istotna w niniejszej sprawie jest zmiana ustawy o transporcie drogowym dokonana ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 211, poz. 2050), która weszła w życie w dniu 28 grudnia 2003 r. Strona wskazała, iż ustawa ta uchyliła zapisy ustępów 2 i 4 art. 11 ustawy o transporcie drogowym, przez co zlikwidowane zostały jako załączniki do licencji wykazy numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do licencji. Zdaniem strony skarżącej od tego dnia, tj. od [...] grudnia 2003 r. w transporcie międzynarodowym nie było obowiązku zgłaszania do licencji pojazdu, którym wykonywano przewozy. Według strony obowiązek taki pozostał w zakresie transportu towarów na terenie kraju i odnosił się tylko do licencji krajowej na wykonywanie transportu drogowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. S.A. z siedzibą w G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2006 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych unormowań wspólnotowych regulujących wykonywanie transportu drogowego, w tym rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r., jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 8.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] stycznia 2006 r. strona skarżącą wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy pojazdem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...], który w dacie kontroli nie był zgłoszony do posiadanej przez ten podmiot licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym użyte w tym akcie normatywnym określenie transport drogowy oznacza zarówno krajowy transport drogowy, jak i międzynarodowy transport drogowy. Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 w/w ustawy podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy stanowi, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów, również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. Przepis ust. 4 pkt 2 art. 8 ustawy o transporcie drogowym wyłącza obowiązek dołączenia do wniosku wspomnianego wykazu wyłącznie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b) ustawy. O ile – jak słusznie zauważyła zresztą strona skarżąca – w wyniku nowelizacji w 2003 r. z przepisu art. 11 wykreślono m.in. zapis ust. 2, mówiącego o załączniku do licencji (wykazie numerów rejestracyjnych pojazdów określonych we wniosku o udzielenie licencji), o tyle – zdaniem Sądu – nie oznacza to, iż wspomniana nowelizacja spowodować miała brak obowiązku spełniania ogólnych wymagań ustawowych potrzebnych do uzyskania licencji (vide: m.in. art. 5 ust. 3 pkt 5 w z w. z art. 8 ust. 3 pkt 8). Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 11 ust. 3, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. O wydawaniu wypisów z licencji wspólnotowej w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów, którymi dysponuje posiadacz licencji, stanowi również przepis art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich. Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż przepisy wspomnianego rozporządzenia wspólnotowego rzeczywiście nie nakładają na podmioty posiadające licencję wspólnotową obowiązku informowania krajowego organu wydającego licencję o zakupie bądź zmianie pojazdu, którym wykonywany ma być transport drogowy rzeczy. Niemniej zauważyć należy jednocześnie, iż przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 w ogóle nie zajmują się takimi kwestiami, pozostawiając ich szczegółowe uregulowanie ustawodawstwu państw członkowskich. Warto w tym miejscu wskazać, iż sam wzór licencji wspólnotowej, stanowiący załącznik nr I do cyt. rozporządzenia Rady (EWG) zawiera klauzulę, zgodnie z którą na terytorium każdego państwa członkowskiego posiadacz licencji musi stosować się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym państwie w odniesieniu m.in. do transportu. W tej sytuacji – zdaniem Sądu – nie można skutecznie wywodzić tezy, iż z przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 wynika, iż na gruncie ustawodawstwa krajowego brak jest obowiązku zgłaszania pojazdu do licencji, a w konsekwencji, że brak jest również podstaw do ukarania za wykonywanie transportu drogowego rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W ocenie Sądu z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, iż przewoźnik drogowy obowiązany jest do zgłaszania organowi, który udzielił licencji, zmiany danych dotyczących m.in. wykazu pojazdów przeznaczonych do wykonywania transportu drogowego rzeczy (vide: art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy). Według Sądu istotą wspomnianego obowiązku jest nie tyle uniemożliwianie, czy też utrudnienie przedsiębiorcom prowadzania przez nich działalności transportowej, jak próbowała zasugerować strona skarżąca, ile zagwarantowanie przestrzegania m.in. obowiązku posiadania przez przewoźnika drogowego bezpiecznego taboru samochodowego, który nie będzie w sposób całkowicie dowolny i niekontrolowany przez organ wydający licencję - zmieniany przez przewoźnika. W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro podjęty przez skarżącą spółkę w dniu [...] stycznia 2006 r. międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy wykonywany był pojazdem ciężarowym, który nie został zgłoszony organowi udzielającemu licencji, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a następnie organ odwoławczy prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.2. Załącznika do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.