VI SA/Wa 2202/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 (trzech tysięcy) złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nieodpowiednią do takiego przewozu cysterną; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. B. kwotę 120 ( sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 2202/07 UZASADNIENIE M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą B. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] października 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.500 zł. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 26 kwietnia 2007 r. na drodze krajowej nr [...] w K. zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywany był transport drogowy towarów niebezpiecznych z T. do Ż. przez firmę skarżącego. Pojazdem kierował kierowca B. K. W toku kontroli ustalono, iż kontrolowany pojazd posiada świadectwo dopuszczenia pojazdu nr [...], w którym w polu 9 pkt 9.5 (kod cysterny zgodny z 4.3.3.1. lub 4.3.4.1. ADR) został wpisany kod LGBV. W momencie kontroli pojazd przewoził natomiast materiał niebezpieczny o nr UN 1202 - paliwo do silników diesla 3, III, przepis szczególny 640L, dla którego wymagana do przewozu cysterna musi mieć kod LGBF. Przepis szczególny 640L został określony w Dokumencie przewozowym, jak również wynikał z "Dowodu pełnienia / Atest Nr 4953/B" wystawionych przez nadawcę towaru tj. Rafinerię T. S.A. Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego M. B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą pouczając go o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wyjaśnień i dokumentów wskazanych w piśmie. Kolejnym pismem z dnia 8 maja 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdził dodatkowe naruszenie polegające na braku zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez kierowcę B. K. wymogów określonych w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Kierowca w czasie kontroli przedstawił bowiem zaświadczenie wystawione przez "K. Sp. z o.o., nie przedstawił natomiast zaświadczenia wystawionego przez przedsiębiorcę, w imieniu którego wykonywał transport drogowy. Skarżący w piśmie z dnia 12 maja 2007 r. ustosunkowując się do stwierdzonych nieprawidłowości wyjaśnił, że jego firma wykonując przewozy dla firmy "B. Sp. z o.o. wyraziła zgodę na obsługę i kierowanie swoimi cysternami przez kierowców firmy "K. Sp. z o.o. na podstawie porozumienia zawartego w dniu [...] listopada 2006 r. Do pisma załączył poświadczony notarialnie za zgodność z oryginałem odpis tego porozumienia. W kolejnym piśmie z dnia 26 czerwca 2007 r. skarżący ustosunkowując się do zarzutu, że wykonywał przewóz towarów niebezpiecznych nieodpowiednią do takiego przewozu cysterną poinformował, że zwrócił się do nadawcy tj. Rafinerii T. S.A. o wyjaśnienia w tej sprawie, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Skarżący przedstawił dokumenty przewozowe z dnia 4 maja 2007 r. dotyczące przewozu tą samą cysterną paliwa o podobnych właściwościach fizyko-chemicznych wskazując, iż paliwo to zakwalifikowane zostało do przepisu szczególnego 640M. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 3.500 zł, w tym: - karę pieniężną 3.000 zł na podstawie lp. 6.3.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nieodpowiednim do takiego przewozu pojazdem, cysterną lub kontenerem; - karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. M. B. wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu stwierdził, iż nie zgadza się na obarczanie go winą jako przewoźnika za stwierdzone podczas kontroli naruszenie przepisów, gdyż w pierwszej kolejności to nadawca, czyli w tym przypadku Rafineria T. S.A. zgodnie z przepisem 1.4.2.1.1 (c) Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) powinna używać wyłącznie cystern, które są dopuszczone i odpowiednie do przewozu danych materiałów. Nadawcę do takiego postępowania obliguje przepis 7.5.1.2 Umowy ADR zgodnie, z którym załadunek nie powinien się odbyć, jeżeli sprawdzenie dokumentów oraz oględziny pojazdu i jego wyposażenia wskazuje na to, że kierowca lub pojazd nie spełniają wymagań odpowiednich przepisów. Skarżący podniósł ponadto, że kierowca otrzymał przed przystąpieniem do przewozu "Świadectwo jakości", z którego wynikało, że temperatura zapłonu towaru niebezpiecznego wynosi 69°C. Zgodnie zaś z przepisem 3.2.1: "Tabela A: Wykaz towarów niebezpiecznych" Umowy ADR dla "UN 1202 Paliwo do silników diesla o temperaturze zapłonu wyższej niż 61°C, ale niższej od 100 °C" wystarczającą jest cysterna o kodzie LGBV. Odnośnie stwierdzonego naruszenia dotyczącego wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą skarżący wskazał natomiast, iż w zawiadomieniu z dnia 8 maja 2007 r. organ powołał się na przepis art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Przepis ten, w ówcześnie obowiązującym tekście ustawy, mówi zaś o wydawaniu świadectw kwalifikacji zawodowej i nie ma zastosowania do wszczętego postępowania w sprawie: "nie przedstawienia zaświadczenia przez przedsiębiorcę". Ponadto w art. 39e nie ma pkt 6, na który powołał się organ. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2007 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1, art. 9 ust. l, art. 8 ust. l ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), Dział 4.3.2.1, 4.3.2.1.2, 4.3.4.1.2, 3.3.1, 8.1.2.2(a), 6.8.2.3 Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz lp.6.3.1, lp.1.8.3 załącznika do tej ustawy utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz przepisy Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), stwierdził, iż wyjaśnienia skarżącego zawarte w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania, gdyż przedstawione przepisy nie zwalniają przewoźnika od odpowiedzialności za transport towarów niebezpiecznych. Zgodnie natomiast z 1.4.2.2.1 (a) Odpowiednio do zakresu podanego pod 1.4.1, przewoźnik powinien w szczególności: (a) upewnić się, że towary niebezpieczne przeznaczone do przewozu są dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR; (...). Obowiązki te powinny być wykonane odpowiednio w oparciu o dokumenty przewozowe i dokumenty towarzyszące, kontrolę wzrokową pojazdów lub kontenerów oraz - jeśli jest to konieczne - ładunku. Bezsporny jest natomiast fakt, iż kontrolowany kierowca nie sprawdził czy załadowany materiał niebezpieczny można przewieźć kontrolowanym pojazdem. W przedmiocie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą organ odwoławczy podkreślił natomiast, iż z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że w chwili kontroli kierowca nie okazał odpowiedniego zaświadczenia. Zgodnie zaś z art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874) kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawo jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6. W myśl natomiast art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701) - kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu, wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść decyzji poprzez przyjęcie, iż przewożone paliwo stanowiło według przepisu pkt 3.2.1 (tabela) Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Paliwo o nr UN 1202, dla którego przewidziany jest przepis szczególny 640L oraz kod cysterny LGBF, czyli paliwo do silników diesla zgodne z normą EN 590:1993 lub olej gazowy lub olej opałowy lekki, o temperaturze zapłonu zgodnej z normą EN 590:1993, podczas gdy w rzeczywistości paliwo, jakie przewoził skarżący było, wedle danych zawartych w [...] nr [...], wydanym przez Rafinerię T. S.A. paliwem o temperaturze zapłonu 69°C, które jako takie, w myśl przywołanych powyższej przepisów należy zakwalifikować jako paliwo o nr UN 1202, do silników diesla lub olej gazowy lub olej opałowy lekki o temperaturze zapłonu wyższej niż 61°C, ale niższej od 100°C, dla którego przewidziany jest przepis szczególny 640M oraz kod cysterny LGBV, a w związku z tym błędne przyjęcie, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...], prowadzony przez pracownika skarżącego nie spełniał odpowiednich wymogów określonych w postanowieniach przepisów 3.3.1; 3.2; 4.3.2.1.1; 6.8.2.3; 6.8.2.1; 6.8.2.2; 4.3.3.1.1; 4.3.4.1 - Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w zakresie kategorii kontenera (cysterny), a także art. 8 i 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Zarzucił ponadto organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77, 88 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez: a) niewyjaśnienie okoliczności mającej istotne znaczenie w sprawie, a mianowicie dlaczego, w "D. nr [...], oraz w "Dowodzie Pełnienia" /atest nr [...] wpisano jako właściwy dla paliwa przewożonego przez skarżącego przepis szczególny [...], podczas gdy z treści "Świadectwa Jakości", sporządzonego również przez Rafinerię T. S.A. i dotyczącego tego samego paliwa wynika, iż temperatura jego zapłonu wynosiła 69°C, a związku z tym według przepisów Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stanowiło ono paliwo, do którego przyporządkowany powinien być przepis szczególny 640M; b)całkowite pominięcie wyników badań przedmiotowego paliwa umieszczonych w "Świadectwie jakości" w zakresie ustalenia okoliczności, jakiego typu paliwo przewoził skarżący i czy jego pojazd był właściwym do jego przewożenia, oraz oparcie się w tym względzie wyłącznie na treści błędnie sporządzonego Dowodu Pełnienia /atest nr [...] oraz Dokumentu Przewozu Materiałów Niebezpiecznych nr [...], na których to podstawie uznał, że paliwo przewożone przez skarżącego było paliwem należącym do kategorii UN 1202, do którego przynależy przepis szczególny 640 K; c) nieuwzględnienie faktu, iż omyłka pisarska dotycząca błędnego oznaczenia przepisu szczególnego w "Dokumencie Przewozu Materiałów Niebezpiecznych" nie wynikała z winy skarżącego, a z zaniedbania pracownika nadawcy przedmiotowego paliwa, jakim była Rafinerii T.; d) nieuwzględnie faktu, iż w myśl przepisów ADR; 1.4.2.2.1.1 i 7.5.1.2., a także art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym to nadawca paliwa, czyli Rafineria w T. jest zobowiązana znać kod cysterny przed przystąpieniem do jej napełnienia i skierowaniem do wykonania przewozu drogowego, tak więc to ona powinna ponosić odpowiedzialność związaną z wszelkimi w tym zakresie uchybieniami, a nie przewoźnik. Zarzucił także organowi naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym wskazując, iż według brzmienia tego przepisu obowiązującego w czasie kontroli nie miał obowiązku przedstawienia zaświadczenia o wydaniu świadectw kwalifikacji osobom przewożącym przedmiotowe paliwo. Skarżący wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie w części dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nieodpowiednią do takiego przewozu cysterną, gdyż organy administracji obu instancji w tym zakresie nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno więc dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organy obu instancji w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdziły, iż kontrolowany pojazd przewoził materiał niebezpieczny o nr UN 1202 - paliwo do silników diesla 3, III, przepis szczególny 640L, dla którego wymagana do przewozu cysterna musi mieć kod LGBF, podczas gdy kontrolowana cysterna miała wpisany w świadectwie dopuszczenia kod LGBV. Ustalenia te oparto na wpisach w Dokumencie przewozowym oraz w "Dowodzie pełnienia /Atest Nr [...] wystawionych przez nadawcę towaru tj. Rafinerię T. S.A. oraz w oparciu o wpis w Świadectwie dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji, jak i w odwołaniu podnosił, iż w jego ocenie kontrolowana cysterna oznaczona kodem LGBV była właściwa dla przewożonego paliwa, gdyż przepis szczególny 640L został wpisany w Dokumencie przewozowym pomyłkowo, natomiast prawidłowo powinien być wskazany dla przewożonego paliwa przepis szczególny 640M. Na poparcie zasadności swoich twierdzeń powoływał się na Świadectwo jakości Nr: [...] wystawione przez Rafinerię T. S.A. oraz wskazaną w nim temperaturę zapłonu paliwa 69°C. Zgodnie z wykazem towarów niebezpiecznych zamieszczonym w przepisie pkt 3.2.1. Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) dla UN 1202 - paliwa do silników diesla o temperaturze zapłonu wyższej niż 69°C, ale niższej od 100 °C stosuje się przepis szczególny 640M oraz kod cysterny LGBV. Natomiast dla UN 1202 - paliwa do silników diesla zgodnie z normą EN 590:1993 o temperaturze zapłonu zgodnej z tą normą stosuje się przepis szczególny 640L oraz kod cysterny LGBF. W związku z wątpliwościami zgłaszanymi przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, co do prawidłowości wpisów odnośnie przepisu szczególnego 640L w Dokumencie przewozowym oraz Dowodzie pełnienia /Atest Nr [...] obowiązkiem organów było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia jaki rodzaj materiału niebezpiecznego UN 1202 przewoził skarżący w czasie kontroli, gdyż ustalenie tej okoliczności miało w sprawie zasadnicze znaczenie. Gdyby bowiem okazało się, że dla przewożonego paliwa, z uwagi na jego parametry, powinien mieć zastosowanie przepis szczególny 640M, to kontrolowana cysterna oznaczona kodem LGBV byłaby właściwa do przewozu tego paliwa, a w związku z tym nie byłoby podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł na podstawie lp. 6.3.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych nieodpowiednim do takiego przewozu pojazdem, cysterną lub kontenerem. Organ powinien w tej sytuacji zwrócić się o stosowne wyjaśnienia do nadawcy towaru Rafinerii T. S.A., ewentualnie przeprowadzić inne dowody na tę okoliczność. Nie mógł natomiast swoich ustaleń, w związku ze zgłaszanymi przez stronę zastrzeżeniami, oprzeć tylko na wpisie w Dokumencie przewozowym oraz w Dowodzie pełnienia /Atest NR [...], gdyż z wpisu w Świadectwie Jakości Nr: [...] (co podkreślała strona w toku postępowania administracyjnego) wynikało, że temperatura zapłonu wynosi 69°C. Organy obu instancji w uzasadnieniu swoich decyzji nie poczyniły jednak żadnych konkretnych ustaleń w tym zakresie oraz nie ustosunkowały się do zarzutów zgłaszanych przez stronę. Ponieważ stwierdzone naruszenie przepisów postępowania przy ustalaniu tej kwestii mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w tej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w pozostałym zakresie nie zasługuje natomiast w ocenie Sądu na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja w tej części nie narusza ani przepisów prawa procesowego, ani przepisów prawa materialnego. Organy administracji obu instancji w tym zakresie prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Jest okolicznością niesporną w sprawie, iż kontrolowany przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącego M. B., natomiast kierowca B. K. okazał w czasie kontroli zaświadczenie z dnia 10 kwietnia 2007 r. poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wydane przez "K. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na podstawie nieobowiązującego już w dacie kontroli przepisu art. 39e ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Obowiązujący w dacie kontroli przepis art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na kierowców wykonujących przewóz drogowy obowiązek uzyskania wpisu do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6 (tj. brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub ukończenie szkolenia okresowego). Zgodnie zaś z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701) kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1 tj. ustawie o transporcie drogowym. Kierowca B. K., z uwagi na brak odpowiedniego wpisu w dokumencie prawa jazdy, w momencie kontroli powinien więc legitymować się stosownym zaświadczeniem wydanym przez przewoźnika drogowego, którym w tym wypadku był skarżący M. B. W tej sytuacji zasadnym było więc nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie lp. 1.8. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Z uwagi na powyższe Sąd, we wskazanym wyżej zakresie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 206 ww. ustawy.