VI SA/Wa 2205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. S., I. R., J. K., T. H. i T. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia patentu oddala skargę A. S., J. K., T. H., T. S., I. R. – reprezentowani przez adwokata wnieśli do tutejszego Sądu skargę na decyzję Urzędu Patentowego z [...] sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] kwietnia 2016 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem [...] czerwca 2015 r. patentu na wynalazek nr [...] z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 7 rok ochrony. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 z późn. zm., dalej "pwp"). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że ostatnim dniem szóstego roku ochrony wynalazku był dzień 18 czerwca 2015 r. a zatem podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny 7 rok ochrony wynalazku upływał w tymże dniu. Wobec nieuiszczenia przez uprawnionych opłaty za dalszy rok ochrony wynalazku ani w ww. terminie podstawowym ani w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie tj. do 18 grudnia 2015 r. (z opłatą dodatkową w wysokości 30% opłaty należnej) Urząd Patentowy uznał, że spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do stwierdzenia wygaśnięcia patentu określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Jednocześnie organ wskazał, że w niniejszej sprawie opłata za 7. rok ochrony patentu została uiszczona dopiero 10 czerwca 2016 r., a więc niemal rok po ustawowym terminie. Z kolei sformułowane przez pełnomocnika uprawnionych żądanie przywrócenia uchybionego terminu, zdaniem Urzędu Patentowego, nie jest możliwe ze względu na wyraźne brzmienie art. 224 ust. 4 zd. 2 p.w.p., który wprost stanowi, że termin do uiszczenia opłat za kolejne lata ochrony wynalazku nie podlega przywróceniu. Co więcej, podnoszona przez uprawnionych okoliczność "braku ich winy" w niedochowaniu terminu płatności, w ocenie organu, nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, albowiem kwestia braku winy po stronie uprawnionych nie jest wystarczającą przesłanką uchylenia decyzji wydanej w oparciu o art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. organ wskazał, że brak winy w uchybieniu terminu odgrywa rolę jedynie w przypadku nieuiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony prawa wyłącznego (art. 225 p.w.p.), co się zaś tyczy lat kolejnych ustawa p.w.p. wymaga od uprawnionego wykazania (tj. udowodnienia) wystąpienia okoliczności o charakterze siły wyższej, które uniemożliwiły dokonanie wymaganej czynności w ustawowym terminie. Zdaniem Urzędu Patentowego organ nie miał podstaw do rozpatrywania przedmiotowego wniosku pod kątem ewentualnego zastosowania art. 243 ust. 6 ustawy p.w.p., gdyż uprawnieni nie wystąpili ze stosownym żądaniem w tym zakresie. Urząd Patentowy, odnosząc się do argumentów uprawnionych podanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że współuprawnieni do patentu ustanowili do działania w przedmiotowej sprawie profesjonalnego pełnomocnika a zakres tego pełnomocnictwa wskazuje, że upoważniało ono pełnomocnika również do wnoszenia w imieniu mocodawców wspomnianych opłat urzędowych. Organ podniósł, że dziwi treść oświadczenia skierowanego przez pełnomocnika do Pana R. w piśmie z 10 listopada 2015 r., że "z uwagi na załatwienie, zleconej nam sprawy, udzielone nam pełnomocnictwo uważamy za wygasłe". Organ podniósł, że co prawda patent został udzielony zgodnie z żądaniem mocodawców, ale utrzymanie go w mocy wymagało dalszego działania pełnomocnika (przez odpowiednie nadzorowanie terminów opłat lub nawet uiszczanie tych opłat w imieniu uprawnionych) przez przynajmniej kolejne 14 lat. Z obowiązku nadzorowania i wnoszenia opłat pełnomocnik się jednak wycofał i wypowiedział Panu R. pełnomocnictwo w tym zakresie - tak przynajmniej należy traktować oświadczenie pełnomocnika zawarte w przywołanym piśmie. Organ zwrócił uwagę na dwa aspekty niniejszej sprawy: po pierwsze pełnomocnictwo zostało wypowiedziane jedynie w stosunku do Pana R., nie zaś wobec pozostałych współuprawnionych, a po drugie wypowiedzenie przez pełnomocnika umocowania nie zwalnia go z obowiązku dalszego działania na rzecz dotychczasowego mocodawcy. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 221) "Rzecznik patentowy, wypowiadając pełnomocnictwo lub umowę o pracę, obowiązany jest wykonać wszystkie niezbędne czynności, aby okoliczność ta nie miała negatywnego wpływu na dalszy tok prowadzonych przez niego spraw. W przypadku wypowiedzenia pełnomocnictwa powinien on wykonywać wszystkie niezbędne czynności jeszcze przez dwa miesiące, jeżeli nie nastąpiło wcześniejsze objęcie sprawy przez innego rzecznika patentowego lub odwołanie przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa". A zatem skierowanie do mocodawcy oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (zakładając, że dotarło do adresata tego samego dnia) uwalniało dotychczasowego pełnomocnika od wszelkich działań w sprawie najwcześniej od 10 stycznia 2016 r. Oznacza to, że wbrew obowiązkowi ujętemu w przepisie przywołanym powyżej, pełnomocnik nie podjął żadnych działań interwencyjnych, które mogłyby uchronić patent przed wygaśnięciem, jeśliby tylko należna opłata została wniesiona do 18 grudnia 2015 r. Ograniczył się jedynie do zasygnalizowania braku opłaty w swym piśmie, którym wypowiedział pełnomocnictwo. Nie jest również jasne dla Urzędu, z jakiego powodu pełnomocnik, który wypowiedział pełnomocnictwo Panu R. przesłał jemu, nie zaś innym współuprawnionym, którzy pozostawali jego mocodawcami decyzję stwierdzającą wygaśnięcie patentu. W ocenie organu, widoczny jest w tym miejscu brak konsekwencji pełnomocnika, co do oceny jego roli w postępowaniu i relacji co do poszczególnych obecnych i byłych mocodawców. Urząd Patentowy podkreślił, że ww. pełnomocnik wskazał w piśmie z dnia 18 maja 2016 roku, że od decyzji stwierdzającej wygaśnięcie patentu przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który należy wnieść wraz z wiarygodnym uzasadnieniem niewniesienia należnej opłaty ochronnej. Uzasadnienie zawarte w treści wniosku, który uprawnieni zdecydowali się wnieść od decyzji z [...] kwietnia 2016 r. oparto w głównej mierze na argumentacji odwołującej się do poważnego stanu zdrowia Pana I. R., który w wyniku choroby nie był w stanie dopilnować jakichkolwiek obowiązków wiążących się z terminowym uiszczeniem opłaty, a w zasadzie wyłączony był z bieżącego zajmowania się sprawami domowymi i zawodowymi. Stan tego wyłączenia miał, zgodnie z twierdzeniami strony, trwać od przełomu 2014 i 2015 roku do kwietnia 2016 roku, kiedy stan zdrowia Pana R. znacznie się poprawił. W świetle tych argumentów nie jest zrozumiałe, dlaczego stan choroby Pana R. nie ograniczał ani nie wyłączał jego aktywności w toku postępowań dotyczących innych wynalazków. Dla przykładu w sprawie patentu o numerze [...] Pan R. wniósł w dniu [...] lutego 2015 r. opłaty za 8 lat ochrony wynalazku, zaś dwa miesiące później podpisywał umowę o przeniesienie udziałów w tym patencie i udzielił pełnomocnictwa rzecznikowi patentowemu. Z kolei w sprawie patentu [...] wniósł w dniu 22 października 2015 roku opłatę za 12. rok ochrony tego wynalazku. W żadnej z tych spraw nie stwierdzono uchybień terminów przypadających na rok 2015 ani braku wymaganych w tym czasie opłat ochronnych. Niezależnie od wątpliwości, które w ocenie Urzędu Patentowego RP poddają w wątpliwość wiarygodność argumentacji przedstawionej w rozpatrywanym wniosku, należy podkreślić, że sam fakt nieuiszczenia w ustawowym terminie wymaganej opłaty ochronnej jest wystarczającą przesłanką do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżący zarzucili: - naruszenie art. 7, 12, 77 § 1, 107 § 3 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie zebranie i rozpatrzenie w sposób wnikliwy i wyczerpujący wszystkich okoliczności faktycznych oraz całego materiału dowodowego, - naruszenie art. 38-39 kodeksu postępowania administracyjnego (Rozdział 8 Doręczenia przez organ administracji publicznej) w stosunku do współuprawnionych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - błędną interpretację ustalonego stanu faktycznego, a w związku z powyższym niezastosowanie art. 243 ustawy prawo własności przemysłowej, w szczególności art. 243 ust. 6 p.w.p. Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotychczasową argumentację. Ponownie zaakcentowano, że uchybienie terminu było związane z przewlekłą, szczególną (depresja) trwają dłuższy czas chorobą skarżącego. Według współuprawnionych organ powinien z urzędu zastosować art. 246 ust. 6 p.w.p., gdyż do terminów, które nie podlegają przywróceniu, uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności ustawa (art. 243 ust. 6) nakazuje stosować przepisy o zawieszeniu biegu przedawnień z powodu siły wyższej – choroby. Według skarżących organ powinien zawiadamiać współuprawnionych o podejmowanych decyzjach, czego nie czynił, a A. S., J. K., T. H. i T. S. nie zostali zawiadomieni przez rzecznika patentowego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, co powinno być uwzględnione przez organ. Skarżący zwrócili uwagę, że w innych sprawach przed UP RP skarżący był motywowany przez osoby mające interes prawny lub faktyczny w dokonaniu czynności. W tej sprawie pozostali współuprawnieni nie wiedzieli o toczącej się sprawie. Nie posiadali więc oni możliwości zareagowania, w tym również po wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Zdaniem skarżących, z lektury zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie objaśnił w sposób należyty powodów, dla których odmówił uznania podnoszonych przez skarżącego okoliczności uchybienia rzeczonego terminu za nadzwyczajne skutkujące przerwaniem biegu terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Patent na wynalazek oznaczony nr [...] został udzielony w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej. Korzystanie z patentu rodzi konieczność uiszczania opłat za kolejne okresy ochronne w określonych ustawowo terminach (art. 222 i nast. p.w.p.). Nieuiszczenie zaś opłaty okresowej w wymaganym terminie powoduje wygaśnięcie patentu i daje Urzędowi Patentowemu kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie (art. 90 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 p.w.p.). Zgodnie bowiem z art. 90 ust.1 pkt 3 p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu (art. 90 ust. 2 p.w.p). W myśl art. 224 ust. 1 p.w.p. termin do uiszczenia opłaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej w decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opłatę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę wymaganą do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem. Według natomiast ust. 2 art. 224 p.w.p., (który to przepis ma zastosowanie w sprawie niniejszej, gdyż chodzi opłatę za 7 rok ochrony), opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Zgodnie z art. 224 ust. 3 p.w.p. opłaty okresowe, o których mowa w ust. 2, mogą być uiszczone w ciągu jednego roku przed terminem określonym w ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie. Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bieżący nie podlegają zwrotowi. Stosownie zaś do art. 224 ust. 4 p.w.p. opłaty, o których mowa w ust. 2, można uiszczać również w terminie sześciu miesięcy po upływie terminu określonego w ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie podlega przywróceniu. Z przedstawionych regulacji wynika, że ustawa nie dopuszcza przywrócenia terminu podstawowego, określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Podmioty, które nie uiściły opłaty okresowej w terminie podstawowym, mogą uniknąć skutków związanych z niedopełnieniem tego obowiązku (art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p.) wnosząc opłatę w terminie dodatkowym. Tym samym, termin dodatkowy do uiszczenia opłaty, przewidziany w art. 224 ust. 4 p.w.p. spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego). Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie, "Przeciwko dopuszczalności przywrócenia terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. przemawia także sposób określenia terminu końcowego w art. 224 ust. 2 p.w.p. i sposób określenia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu dodatkowego z art. 224 ust. 4. Ten pierwszy upływa "nie później niż w dniu". Drugi natomiast rozpoczyna bieg "po upływie terminu określonego w ust. 2", czyli następnego dnia po dniu, w którym upływa poprzedni okres ochronny. Nie byłoby zatem możliwe przywrócenie terminu z art. 224 ust. 2 p.w.p. bez naruszenia przepisu art. 224 ust. 4 p.w.p. Przywrócenie terminu podstawowego oznaczałoby przywrócenie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej. Tymczasem z art. 224 ust. 4 p.w.p. wynika, że opłata uiszczona po upływie poprzedniego okresu ochrony podlega podwyższeniu o 30%." (tak: w wyroku NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II GSK 304/06) Z kolei w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2501/14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ww. przepis art. 224 ust. 4 p.w.p. stanowi jedyną prawną możliwość uchylenia się od skutków niezachowania terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Rację bytu tego przepisu można by kwestionować, gdyby jednocześnie było możliwe zachowanie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej po terminie, na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. NSA podkreślił, że upływ terminu do uiszczenia opłaty wywołuje skutki materialnoprawne, a mianowicie wygaśnięcie prawa z patentu (decyzja o wygaśnięciu patentu ma charakter deklaratoryjny). Wygaśnięcie patentu następuje bowiem z mocy prawa, z dniem upływu terminu do uiszczenia opłaty. Ustawa nie przewiduje możliwości przywrócenia takiego terminu. W konsekwencji należy również uznać, że po upływie terminu do uiszczenia opłaty, a co za tym idzie, po wygaśnięciu patentu z mocy prawa, organ nie mógłby na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. zastosować odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia, skoro materialnoprawny skutek uchybienia terminu już nastąpił, (treść wyroków powoływanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd, w składzie obecnym, podziela przedstawione poglądy. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w zakresie wynikającym z powołanych przepisów Urząd Patentowy dokonał pełnych ustaleń faktycznych. Trafnie bowiem ustalił, że skoro zgłoszenie zostało dokonane w dniu 18 czerwca 2009 r., to ostatnim dniem za 6 rok ochrony był 18 czerwca 2015 r. a zatem termin, o jakim mowa w art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. (podstawowy termin do uiszczenia opłaty okresowej za kolejny 7 rok ochrony) upływał w tym dniu. Organ prawidłowo też obliczył termin dodatkowy z art. 224 ust. 4 p.w.p. wskazując, że skarżący mógł wnieść stosowną opłatę (powiększoną o 30 % opłaty należnej) za 7 rok ochrony do dnia 18 grudnia 2015 r. Bezsporne jest, że współuprawnieni do patentu nie uiścili opłaty w żadnym z powyższych terminów. Tych ustaleń skarżący w żadnym zakresie nie podważają. Te zaś okoliczności stanowią podstawą kwestię dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, gdyż po upływie terminu do uiszczenia opłaty, a co za tym idzie, po wygaśnięciu patentu z mocy prawa, organ nie mógłby na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. zastosować odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia, skoro materialnoprawny skutek uchybienia terminu już nastąpił. Tym samym należy uznać, że organ prawidłowo zastosował w tej sprawie art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., skoro współuprawnieni nie wnieśli opłaty za 7 rok ochrony wynalazku. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów nie dokonano opłaty okresowej za ochronę prawa z patentu. W tej sytuacji za nietrafny należy uznać zarzut skarżących, że organ błędnie zinterpretował stan faktyczny sprawy a w konsekwencji naruszył art. 243 ust. 6 p.w.p. przez niezastosowanie tego przepisu. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, że organ z urzędu nie zastosował instytucji przewidzianej w art. 243 ust. 6 p.w.p., co powinno prowadzić w rezultacie do uznania zawieszenia terminu do uiszczenia opłaty za 7 rok ochrony należy zauważyć, że wbrew zarzutom skarżących wydanie postanowienia na podstawie wymienionego przepisu wymaga aktywności zainteresowanej strony. Tymczasem, jak trafnie podkreśla organ, z akt sprawy wynika, że współuprawnieni do patentu nie złożyli do organu żądania zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Należy zauważyć, że zagadnienie to zostało poruszone dopiero w skardze do Sądu. Sąd zwraca uwagę, że w toku postępowania o udzielenie patentu współuprawnieni byli reprezentowani przez fachowego pełnomocnika będącego rzecznikiem patentowym - Pana T. W. Pełnomocnictwo to, z prawem substytucji, było udzielone do zastępowania wszystkich współuprawnionych przez UP RP, sądami administracyjnymi i NSA w sprawie zgłoszenia ww. wynalazku i wykonywania związanych z nim wszelkich czynności prawem przepisanych w celu uzyskania żądanej ochrony, utrzymania jej w mocy i ewentualnie zrzeczenia się jej. Zatem trudno nie zgodzić się z organem, że Urząd Patentowy nie miał obowiązku udzielać współuprawnionym, w trybie art. 9 k.p.a. informacji, a w istocie instrukcji, jakie działania powinna podjąć strona, aby nie narazić się na utratę prawa z patentu. Należy zauważyć, że prawidłowo organ uczynił doręczając decyzję o udzieleniu patentu temu rzecznikowi, podobnie jak i decyzję z [...] kwietnia 2016 r. stwierdzająca wygaśnięcie patentu z uwagi na niewniesienie opłaty za 7 rok ochrony, skoro organ nie powziął od nikogo informacji o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dla Pana T.W. Dopiero do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji złożonego przez tego samego rzecznika patentowego tj. Pana T. W., załączono pismo z Biura Patentowego "[...]" opatrzone datą 10 listopada 2015 r. skierowane wyłącznie do Pana I. R., w którym zawarto stwierdzenie "jednocześnie informujemy, że uwagi na pozytywne załatwienie zleconej nam sprawy, udzielone nam pełnomocnictwo uważamy za wygasłe." Wobec powyższego, organ prawidłowo uczynił doręczając zaskarżoną decyzję zarówno T. W., jak i I. R. Brak bowiem w aktach jednoznacznego dowodu, że pełnomocnictwo z dnia 10 czerwca 2009 r. udzielone dla T. W. wygasło wobec pozostałych współuprawnionych z patentu. Należy również zauważyć, że z informacji Urzędu Patentowego RP zawartej na odwrocie decyzji o udzieleniu przedmiotowego patentu wynika, że opłaty za następne okresy ochrony (tj. poczynając od 4 roku ochrony) należy wnieść najpóźniej w ostatnim dniu upływającego okresu ochrony. Zdaniem Sądu powyższa informacja jest zbieżna w swej treści z przepisem art. 224 ust. 2 pwp, który stanowi, że "opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1 (który to przepis nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie) z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony". Skoro bowiem w przytoczonej informacji jest mowa o opłacie za następny okres oraz konieczności wniesienia jej najpóźniej w ostatnim dniu upływającego okresu (czyli poprzedniego) nie ulega wątpliwości, że stosowna opłata ma być uiszczona z góry (tj. na gruncie niniejszej sprawy za 7 rok ochrony opłata (podstawowa) powinna zostać uiszczona nie później niż w ostatnim dniu poprzedniego okresu tj. 6 roku ochrony - a zatem w dniu 18 czerwca 2015 r.). W tej sytuacji należy uznać, że pouczenie odnośnie obowiązku i terminów wnoszenia opłat za udzielenie patentu było wyczerpujące i jednoznaczne. Sąd odnotowuje, że w zakresie tego uregulowania nie doszło do zmiany stanu prawnego, jak również interpretacji tego przepisu. Przeciwnie, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że (podstawowa) opłata za kolejny rok ochrony ma być uiszczana "z góry", najpóźniej w ostatnim dniu poprzedniego okresu ochrony (v. przykładowo przytoczone orzeczenia NSA). W dacie wydania i doręczenia decyzji o udzieleniu patentu wszyscy współuprawnieni byli reprezentowani przez rzecznika patentowego tak więc każdy z nich miał wgląd w treść tego rozstrzygnięcia organu. Należy przy tym zauważyć, że wewnętrzna umowa zawarta przez współuprawnionych (o podziale praw autorskich, na którą po raz pierwszy powołano się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie wyklucza możliwości nadzorowania czy też kontrolowania terminowości i wysokości dokonywanych opłat za ochronę wynalazku przez współuprawnionych. Zawarte w niej zobowiązanie I. R. dotyczy przejęcia na siebie jedynie obowiązku ponoszenia kosztów ochrony. Jak już powiedziano, o wypowiedzeniu przez rzecznika patentowego pełnomocnictwa (i to tylko wobec I. R.) organ dowiedział się dopiero na etapie postępowania odwoławczego w sprawie niniejszej. Zatem do tego momentu organ nie miał podstaw, aby kierować korespondencję do któregokolwiek ze współuprawnionych. Decyzja ostateczna została zaś prawidłowo skierowana przez organ: do I. R. (jako, że rzecznik patentowy Pan T.W. wypowiedział mu pełnomocnictwo) oraz do tego rzecznika patentowego, działającego w imieniu pozostałych współuprawnionych. Tym samym nie może być uznany za trafny zarzut skarżących, że organ nie zawiadamiał współuprawnionych o podejmowanych decyzjach, czym naruszył cały rozdział 8 k.p.a. - Doręczenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.