VI SA/Wa 2209/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J. C. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 2209/04 Uzasadnienie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] nałożył na J. C., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w L., karę pieniężna w kwocie 10 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. W wyniku dokonanej kontroli w dniu [...] lipca 2003 r. przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] stwierdzono, iż przedsiębiorca wykonując usługi transportowe nie posiadał wymaganej licencji. Od decyzji tej J. C. złożył odwołanie, w którym podnosił, powołując się na dodatkowe wyjaśnienie, że jego firma nie wykonuje usług transportowych korzystając z samochodu jedynie dla celów własnych, a kontrolowany przejazd był jednorazowym transportem próbnym. Nadto skarżący wskazuje, że w dacie kontroli miał jedynie zgłoszoną działalność "wypożyczania samochodów" a nie działalność "transportu drogowego towarów", którą zgłosił dopiero w dniu [...] lipca 2003 r., to jest po kontroli, zatem w jego ocenie nie mógł tej usługi wykonywać. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy, w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na skarżącego karę pieniężna w kwocie 8 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wyprowadza z materiału zgromadzonego w sprawie jednoznaczny wniosek, że skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy stwierdzając jednocześnie, że w sprawie nie ma zastosowania do skarżącego art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albowiem skarżący zgłosił działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego w dniu [...] lipca 2003 r. to jest po wejściu w/w ustawy w życie. Organ administracji nie uznał za fakturę korygującą nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. wystawioną przez skarżącego, a dotyczącą wynajmu samochodu, ponieważ złożona została dopiero we wrześniu 2004 r. co, w ocenie organu administracji, dowodzi iż jest to faktura na inną usługę. Organ odwoławczy uznał za wiarygodną fakturę złożona przez skarżącego bezpośrednio po kontroli, która wystawiona została za usługę transportową. W związku z powyższym organ stwierdził, iż nałożona kara została oparta na właściwych podstawach prawnych, natomiast zmiana jej wysokości orzeczona przez organ odwoławczy wynika z nowelizacji ustawy o transporcie drogowym. Od decyzji tej J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 12 kpa. Stawiając zarzut naruszenia art. 9 kpa stwierdza, że organ administracji nie umożliwił mu przed wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej wypowiedzenie się. W dalszej części wywodów skarżący wskazuje na naruszenie przez organ administracji art. 8 i art. 12 kpa przejawiające się w tym, że organ nie wydawał decyzji przez rok. Jednocześnie skarżący stawia zarzut postępowaniu administracyjnemu naruszenia art. 129 i art. 65 § 1 kpa przez to, że organ administracji miast rozpoznać nieprawidłowo wniesione odwołanie, "zaproponował stronie" ponowne złożenie wniosku. J. C. konsekwentnie uważa, iż nie miał obowiązku posiadania wymaganej przez kontrolę licencji, bowiem zgodnie z uprzednim zgłoszeniem działalności gospodarczej (zaświadczenie z dnia [...] października 2002 r.) prowadził działalność w zakresie wypożyczania samochodów, a nie transportu drogowego, którą to działalność gospodarczą skarżący wpisał do ewidencji po kontroli. Skarżący podkreśla, że przedłożona, jako druga, faktura jest dokumentem korygującym uprzedni, mówiący o wykonywanej usłudze transportowej i odpowiada prawdzie, a nie jak chce przyjmować to organ administracji, jest fakturą za inną usługę. Dowodem na potwierdzenie tej okoliczności jest, zdaniem skarżącego, zamówienie z dnia [...] czerwca 2003 r. mówiące o wynajmie samochodu w dniu [...] lipca 2003 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę, ponawiając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji administracyjnej, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarga opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący wskazuje na szereg artykułów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy zauważyć, że nie znajdują one uzasadnienia w aktach sprawy. Zarzut uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji jest sprzeczny z dokumentem złożonym przez skarżącego, a nazwanym "wnioskiem", w którym J. C. przedstawia argumenty nie wymieniane w odwołaniu, "wniosek" ów traktując jako uzupełnienie odwołania z [...] sierpnia 2003 r. Następnie złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy także stanowi wypowiedź skarżącego wyrażającą jego stanowisko w sprawie. Przed wydaniem decyzji w I instancji J. C. miał, w ocenie Sądu orzekającego, wystarczająco dużo czasu, bowiem ponad miesiąc, na złożenie dodatkowych wyjaśnień. Złożenie dodatkowych wyjaśnień lub wniosków w postępowaniu administracyjnym jest prawem strony, a nie jej obowiązkiem. Zatem jeżeli strona z prawa tego nie korzysta organ administracji nakazać jej tego nie może. Skarżący czyniąc zarzut organowi administracji zbyt długiego prowadzenia postępowania w sprawie, stwierdza fakt, gdyż istotnie postępowanie to trwało rok. Jednakże powodem przedłużania się postępowania administracyjnego była konieczność zgromadzenia w sprawie koniecznych dowodów, a nadto przyczyną zaistniałej sytuacji była konieczność wzywania skarżącego do wykonania niezbędnych czynności procesowych. Z zarzutem tym wiąże się zarzut naruszenia art. 129 i art. 65 § 1 kpa – skarżący uważa, że organ administracji powinien rozpoznać jego odwołanie bez konieczności składania drugiego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy więc zauważyć, że swoim postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazał sprawę do wstępnego rozpoznania wskazując na tryb wnoszenia odwołania. Podsumowując, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, należy stwierdzić, iż zaistniałe uchybienia przepisów postępowania nie miały wpływu na wynik sprawy, a w szczególności nie miały w tym zakresie wpływu istotnego. Stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego [ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.)] skarżący wskazuje na art. 5 tego aktu normatywnego stanowiący, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, stawiając tezę, iż licencji tej posiadać nie musiał. Twierdzenie to skarżący opiera na tym, że nie prowadził działalności usługowej w zakresie transportu drogowego, a jedynie działalność w zakresie wypożyczania samochodów, a więc nie mógł wykonywać transportu drogowego. Rozumowanie to jest słuszne, jednakże nie można przyjąć go za dowód tego, że kontrolowany transport nie był usługą w zakresie transportu drogowego. Dowodem na to, że był to transport drogowy, jest faktura przedłożona organowi kontroli stwierdzająca w sposób absolutnie jednoznaczny, iż wykonywana była usługa transportu drogowego. Tak zwana faktura korygująca złożona przez skarżącego po znacznym upływie czasu, organ administracji zasadnie uznał za wystawioną na wykonanie innej usługi. Potwierdzenie wykonania usługi transportowej w czasie kontrolowanego przejazdu znajduje się w wyjaśnieniu pełnomocnika skarżącego z dnia [...] sierpnia 2003 r. oraz w odwołaniu skarżącego z dnia [...] sierpnia 2003 r., w którym stwierdza, że transport ten był wykonywany jednorazowo "na próbę". Należy zatem wskazać, iż art. 5 w/w ustawy o transporcie drogowym (obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego), ani inne przepisy tego aktu normatywnego, nie przewidują zwolnienia przewoźnika od obowiązku posiadania licencji na transport jednorazowy lub próbny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji administracyjnej organ administracji odniósł się także do kwestii art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Skarżący nie wykonywał usług transportu drogowego rzeczy przed wejściem w życie w/w ustawy o transporcie drogowym, bowiem działalność tą zarejestrował dopiero z dniem [...] czerwca 2003 r. to jest po wejściu w życie ustawy. Nadto, jak sam twierdził, to przejazd kontrolowany miał charakter "próbny" usługi transportu drogowego, nie przedkładając dowodów na wykonywanie takiego transportu przed wejściem w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Zatem w dacie kontroli miał obowiązek posiadania wymaganej w/w ustawą licencji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.