VI SA/Wa 2209/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. M. i R. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 20 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia – działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), nazywanej dalej ustawą o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania A. M. i R. M. prowadzących Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "D." w G. od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] nieuwzględniającej odwołania A. M. i R. M. prowadzących Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "D." w G. od rozstrzygnięcia konkursu ofert ogłoszonego w celu zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia stomatologiczne na obszarze powiatu miasta G. – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Decyzję powyższą wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił konkurs ofert w celu zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne, w zakresie: świadczenia stomatologiczne na obszarze [...] - Powiatu miasta G., na okres obowiązywania umowy od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. W ogłoszeniu wskazano, iż wartość zamówienia może być nie większa niż 10.908.000 zł na cały okres rozliczeniowy. Wpłynęło 78 ofert, w tym oferta A.M. i R. M. prowadzących Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "D." s.c. w G., dalej zwanych stroną skarżącą. W wyniku przeprowadzenia części jawnej konkursu, komisja przyjęła do dalszego postepowania 74 oferty. W toku prac prowadzonych w części niejawnej, przy pomocy systemu informatycznego komisja konkursowa sporządziła ranking otwarcia na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych. Komisja konkursowa, zgodnie z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej przeprowadziła negocjacje z oferentami zakwalifikowanymi do części niejawnej postępowania, tj. których oferty spełniały stawiane wymagania i nie zostały odrzucone. W dniu [...] marca 2010 r. komisja konkursowa przeprowadziła ze strona skarżącą negocjacje, w wyniku których ustalono cenę jednostkową za punkt w wysokości 1,00 zł oraz liczbę świadczeń w wymiarze 702 000 punktów dla dwóch miejsc wykonywania świadczeń wskazanych w ofercie. Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania wybrała oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym do wyczerpania wartości zamówienia określonej w ogłoszeniu. W rankingu końcowym strona skarżąca uzyskała łączną liczbę punktów oceny w wysokości 58,333 punktu dla miejsca udzielania świadczeń przy ul. [...] w G. oraz 58,333 punktu dla miejsca udzielania świadczeń przy ul. [...] w G. i została sklasyfikowana odpowiednio na 43 i 44 pozycji. Ogłoszeniem o rozstrzygnięciu konkursu ofert z dnia [...] marca 2010 r. komisja konkursowa poinformowała, że w wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego wybrano 42 oferty (miejsca wykonywania świadczeń) z punktacją na poziomie od 73,333 do 58,833. Oferta strony skarżącej nie została wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert uzyskując zbyt niską liczbę punktów. Pismem z dnia [...] marca 2010 strona skarżąca złożył odwołanie, na podstawie art. 154 ust. 1 w zw. z art. 152 ustawy o świadczeniach. W odwołaniu postawiła zarzut naruszenie art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach poprzez nierówne traktowanie uczestników postępowania konkursowego. Strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie doszło do manipulacji w zakresie przekazywania informacji dotyczących ceny świadczeń w czasie negocjacji, poprzez sugerowanie tylko niektórym oferentom konieczności obniżenia ceny. Dodatkowo zarzucono komisji konkursowej dokonanie nieprawidłowej oceny punktowej ofert zarówno składającego ofertę, jak i innych oferentów. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o dokonanie ponownej oceny oferty jej oraz zmianę rozstrzygnięcia konkursu poprzez dokonanie wyboru także jej oferty. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie strony skarżącej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w odwołaniu nie zawarto zarzutów, które dotyczyłyby konkretnych czynności podjętych albo zaniechanych przez organ w trakcie postępowania albo naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Oferta strony skarżącej została przyjęta do postępowania konkursowego, a jej ocena została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców kryteriów oceny określonych w przepisach prawa. Organ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach był uprawniony do określenia warunków wymaganych od świadczeniodawców. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, zaś strona skarżąca w oświadczeniu załączonym do oferty oświadczył, iż zapoznał się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Komisja konkursowa w oparciu o materiały konkursowe i zgodnie z zarządzeniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r. nr 73/2009/DS0Z w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (zmienionym zarządzeniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 85/2009/DSOZ) oceniła wszystkich świadczeniodawców z zastosowaniem takich samych kryteriów. Komisja konkursowa informowała oferenta o możliwości zmiany oferty w zakresie ceny jak i ilości świadczeń podczas prowadzonych negocjacji, a następnie zaakceptowała zaproponowaną przez oferenta cenę jako ostateczną podpisując protokół zbieżności. Od ww. decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2010 r. strona skarżąca, działając na podstawie art. 154 ust. 4 i ust. 5 w związku z art. 152 ustawy o świadczeniach, złożyła odwołanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Zarzuciła naruszenie art. 142 ust. 6 i 7 w związku z art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach poprzez przeprowadzenie negocjacji ze strona skarżącą w sposób nieuczciwy oraz z naruszeniem zasady równego traktowania oferentów, w tym podstępne wprowadzenie w trakcie negocjacji w błąd poprzez przekazanie informacji, iż nie ma potrzeby, aby oferent obniżył cenę za oferowane świadczenia opieki zdrowotnej. Zdaniem strony skarżącej tylko z niektórymi, wybranymi oferentami przeprowadzono rzeczywiste negocjacje, podczas których byli oni informowani o aktualnie zajmowanym miejscu w rankingu punktowym i możliwości zaproponowania komisji konkursowej obniżonej ceny za punkt. Podniosła także zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach poprzez przeprowadzenie co najmniej dwukrotnych negocjacji jedynie z niektórymi spośród oferentów, co stanowiło naruszenie zasady równego traktowania oferentów. Zaniem strony skarżącej do niektórych oferentów zaproszenia do negocjacji wystosowanio tylko jednorazowo, a same negocjacje w istocie nie miały miejsca, albowiem spotkania z komisją konkursową sprowadzały sie do przepisania do protokołu negocjacji warunków zaproponowanych pierwotnie w ofertach i icg formalnej akceptacji przez orgam. Ponato zdaniem skarżącej naruszono przepisy zarządzenia Prezesa NFZ z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] poprzez zaniżenie oceny punktowej oferty Świadczeniodawcy i przyznanie jej 58,333 punktów zamiast obliczonych zgodnie z powyższym zarządzeniem 60 punktami. W ocenie skarżącej łączna ocena części niecenowej powinna wynieść 45 punktów, w tym za: kryterium jakość poziom skalujący personel – 5 punktów, kryterium jakośc poziom skalujący sprzęt i aparatura medyczna - 15 punktów, kryterium jakość poziom skauljący dostepność – 5 punktów, kryterium dostepnośc poziom skaujący harmonogram pracy – 5 punktów, kryterium dostepność poziom skalujący dostęp do osób niepełnosprawnych – 5 punktów, kryterium ciągłość – 10 punktów. Natomiast zgodnie z załacznikiem nr 2 do ww. zarządzenia ocena części cenowej powinna wynieść 15 punktów. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, powołując się na przepis art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, stwierdził, że oferenci przystępujący do postępowania w sprawie zawarcia umów, prowadzonego w trybie konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, powinni spełniać wymagania określone w: zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 3 listopada 2010 r. nr 67/2009/DSOZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zmienionym zarządzeniem Prezesa NFZ z dnia 26 listopada 2009 r. nr 74/2009/DS0Z a także w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 2 listopada 2009 r. nr 59/2009/DSOZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie stomatologiczne. Organ nie zgodził się z zarzutem, że w toku postępowania konkursowego komisja konkursowa nie przeprowadziła negocjacji w sprawie ustalenia planowanej liczby i wartości świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ofercie strony skarżącej. Uprawniony do reprezentowania strony skarżącej wziął udział w negocjacjach w dniu i o godzinie zgodnych z wystosowanym przez komisję konkursową zaproszeniem do negocjacji. Potwierdzeniem udziału jest pieczęć i podpis R. M. pod Protokołem końcowym z negocjacji przeprowadzonych w dniu [...] marca 2010 r. tj. zgodnie z zaproszeniem. Powyższe potwierdza, że uprawniony do złożenia oferty przedstawiciel NZOZ "D." wziął udział w negocjacjach. Organ podkreślił, że przedstawiciel strony skarżącej pomimo własnych sugestii dotyczących obniżenia ceny jednostkowej, w istocie nie dokonał jej obniżenia. Nieprawdziwe jest stwierdzenie strony skarżącej że komisja konkursowa fałszywie informowała oferenta biorącego udział w negocjacjach oraz zniechęcała go do zmiany warunków cenowych. Cena jednostkowa w wysokości zaproponowanej przez składającego ofertę była całkowicie zgodna z ceną oczekiwaną przez NFZ, a więc nie była to fałszywa informacja komisji konkursowej, a wyłącznie pozytywna ocena negocjowanej oferty w zakresie oferowanej ceny jednostki rozliczeniowej. Zdaniem organu niezrozumiałe jest jednak stanowisko strony skarżącej iż ze strony komisji konkursowej nie zostały podjęte absolutnie żadne kroki celem poinformowania świadczeniodawcy, iż Fundusz oczekuje od niego niższej ceny. Komisja konkursowa oceniła cenę jednostkową zaproponowaną przez oferenta za odpowiednią (oczekiwaną) w prowadzonym postępowaniu, jednakże całkowicie odrębną kwestią w prowadzonych negocjacjach jest dobrowolne obniżenie przez składającego ofertę ceny jednostki rozliczeniowej. Oferenci mający świadomość, że jednym z kryteriów oceny oferty jest jej cena, albo w składanej ofercie, albo w toku negocjacji oferowali cenę niższą od ceny oczekiwanej przez NFZ, co mogło skutkować wyższą pozycją w rankingu końcowym wszystkich ofert biorących udział w postępowaniu konkursowym. Organ podkreślił, że komisja konkursowa nie informowała przedstawiciela strony skarżącej o tym, iż cena ofertowa jednostki rozliczeniowej, pomimo jej zgodności z ceną oczekiwaną przez Fundusz, gwarantuje wybranie oferenta do zawarcia umowy o realizację świadczeń opieki zdrowotnej. Przedstawiciel strony skarżącej nie zgłaszał komisji konkursowej opinii i wątpliwości dotyczących prowadzenia negocjacji, a z ich ustaleniami i konsekwencjami z tego wynikającymi zgodził się podpisując bez uwag Protokół końcowy z negocjacji. Organ wskazał, że następujące do chwili zakończenia wszystkich negocjacji z oferentami ciągłe zmiany w rankingu pozwalającym na wyłonienie najlepszej oferty złożonej do konkursu, nie pozwalają na określenie ceny jednostki rozliczeniowej, jaka mogła by zapewnić oferentowi wybór oferty do zawarcia umowy w zakresie przedmiotu postępowania konkursowego. W związku z tym, komisja konkursowa nie mogła podawać żadnemu z oferentów ceny, jaka zagwarantowała by takie miejsce w rankingu końcowym, które stanowiło by podstawę do wyboru do zawarcia umowy na udzielanie świadczeń. Cena z oferty, zgodna z ceną oczekiwaną przez organ w wysokości 1,00 zł za jeden punkt rozliczeniowy (lub niższa) nie gwarantowała wyboru oferenta w prowadzonym postępowaniu konkursowym - w sześciu przypadkach, świadczeniodawcy których cena jednostki rozliczeniowej była niższa od ceny oczekiwanej przez organ nie zostali wybrani do zawarcia umów ze względu na niską ocenę oferty pod względem kryteriów innych, niż cenowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach poprzez przeprowadzenie przez komisje konkursową renegocjacji z niektórymi spośród oferentów organ wskazał, że Zgodnie z Procedurą konkursu ofert lub rokowań prowadzonych na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków finansowych, do przestrzegania której zostały zobligowane wszystkie Oddziały NFZ, w przypadku podjęcia decyzji o przeprowadzeniu negocjacji Komisja konkursowa ma obowiązek przeprowadzić je ze wszystkimi oferentami, którzy spełniają wymagane warunki. Zgodnie z treścią tego obowiązku, strona skarżąca została zaproszona do I tury negocjacji, nie została natomiast zaproszona do II tury negocjacji. Sporządzony protokół końcowy z pierwszej tury negocjacji zawierał ostateczną ofertę cenową złożoną przez oferenta, czyli cenę, której wielkość nie mogła ulec zmianie w dalszej części postępowania konkursowego. W przypadku innych oferentów biorących udział w postępowaniu, którzy w toku prowadzonych negocjacji zmienili cenę jednostki rozliczeniowej, komisja konkursowa przeprowadziła dalsze negocjacje, co pozwoliło na dokonanie wyboru oferentów w kolejności zgodnej z pozycją uzyskaną w rankingu końcowym do wyczerpania wartości postępowania określonym w ogłoszeniu. Odnosząc się zarzutów dotyczących niezastosowania się w przeprowadzonym konkursie do zapisów zarządzenia nr 73/2009/DSCOZ organ wskazał, iż zgodnie z treścią z § 1 ust. 1 tego zarządzenia oceny oferty dokonuje się według kryteriów jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny. Jak stanowi zaś § 1 ust. 2 cytowanego zarządzenia, szczegółowe parametry kryteriów oceny, których mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz wagę poszczególnych kryteriów w ocenie łącznej, w podziale na poszczególne rodzaje lub zakresy świadczeń opieki zdrowotnej określa załącznik nr 1 do zarządzenia. Zgodnie z § 1 ust. 4 ww. zarządzenia oceny ofert, według kryteriów określonych w ust. 1-3 tegoż zarządzenia, dokonuje się odrębnie dla każdego oferowanego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w ramach danego postępowania. W przypadku leczenia stomatologicznego szczegółowe parametry kryteriów oceny oraz waga poszczególnych kryteriów w ocenie łącznej określone zostały w "Tab. 1.5 leczenie stomatologiczne", stanowiącej załącznik nr 1 do ww. zarządzenia. Organ analizując odpowiedzi striony skarżącej na pytania ankietowe zawarte w części VII Ankiety Formularza Ofertowego wskazał, iz w sumie za kryterium jakości strona skarżąca otrzymała 23,33 punków, na co składa się 8,33 punktów za personel, 15 punktów za sprzet i aparatrure medyczną Za kryterium jakości strona skarżąca otrzymała 10 punktów, na co składa się 2,5 punktu za harmonogram pracy komórki organizacyjnej, 5 punktów za sostep do soób niepełnosprawnych. Za kryterium ciągłości otrzymała 10 punktów, natomiast za kryterium cenowe – 15 punktów. Razem otrzymała 58,333 punktów, jednakże nie została wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert, uzyskukąc zbyt niską liczbę punktów. Organ podkreślił, że ocena ofert dokonywana jest z wykorzystaniem systemu informatycznego, który na podstawie wersji elektronicznej oferty dokonuje właściwych przeliczeń poszczególnych odpowiedzi na pytania ankietowe, co wyklucza jakąkolwiek ingerencję komisji konkursowej w przebieg dokonywanej oceny oferty. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem strony skarżącej, iż jej oferta powinna otrzymać 45 punktów za ocenę w części niecenowej Pismem z dnia [...] września 2010 r. A. M. i R. M. prowadzący Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "D." w G., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału NFZ strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 142 ust. 6 w związku z art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach poprzez uznanie, iż w przeprowadzonych przez [...] Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z NZOZ "D." negocjacjach nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów, - naruszenie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach poprzez odmowę uwzględnienia odwołania strony oraz odmowę ponownego przeprowadzenia przez oddział I instancji postępowania o zawarcie umowy w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczn, pomimo tego, iż w toku tegoż postępowania o zawarcie umowy doszło do naruszeń prawa, skutkujących naruszeniem interesu prawnego strony skarżącej, - przezprowadzenie przez Prezesa NFZ postepowania z naruszeniem przepisów art. 7art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania oferentów. W uzasanieniu skargi strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wcześniej złożonych odwołaniach. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011 r., wniesionym do Sądu, strona skarżąca, powołując się na art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji konkursowej, dotyczącej świadczeniobiorców, z którymi zawarto umowy. Na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. Sąd oddalił powyższy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przywołanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Prezesowi NFZ na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisach Działu VI Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcą - ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Według art. 154 ust. 1 cyt. ustawy świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3). Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu (art. 154 ust. 4), które to odwołanie Prezes Funduszu, zgodnie z art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach rozpatruje, wydając w terminie 30 dni decyzję administracyjną. Na decyzję tę świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 154 ust. 8). Postępowanie w rozpoznawanej sprawie odbyło się zgodnie z powołaną procedurą, a strona skarżąca swój uszczerbek w interesie prawnym oparła na zarzutach naruszenia 142 ust. 6 w związku z art. 134 ust. 1 i 2, art. 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, wskazując iż komisja konkursowa przeprowadziła negocjacje ze stroną skarżącą w sposób nieuczciwy oraz z naruszeniem zasady równego traktowania oferentów, podstępne wprowadzając ją w trakcie negocjacji w błąd poprzez przekazanie informacji, iż nie ma potrzeby, aby oferent obniżył cenę za oferowane świadczenia opieki zdrowotnej. Zdaniem strony skarżącej tylko z niektórymi, wybranymi oferentami przeprowadzono rzeczywiste negocjacje (polegające często na przeprowadzeniu dwóch tur negocjacji), podczas których byli oni informowani o aktualnie zajmowanym miejscu w rankingu punktowym i możliwości zaproponowania komisji konkursowej obniżonej ceny za punkt. W myśl art. 134 ww. ustawy Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Zgodnie z art. 142 ust. 1 ustawy, konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. Według ust. 6 wymienionego przepisu komisja konkursowa w części niejawnej konkursu może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej o ceny za udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej. W ocenie Sądu zarzuty strony skarżącej są niezasadne. Należy zgodzić się z organem, iż przedstawiciel uprawniony do reprezentowania strony skarżącej wziął udział w negocjacjach w dniu i o godzinie zgodnych z wystosowanym przez komisję konkursową zaproszeniem do negocjacji. Potwierdzeniem udziału jest pieczęć i podpis R. M. pod Protokołem końcowym z negocjacji przeprowadzonych w dniu [...] marca 2010 r., tj. zgodnie z zaproszeniem Przedstawiciel strony skarżącej pomimo własnych sugestii dotyczących obniżenia ceny jednostkowej, w istocie nie dokonał jej obniżenia. Komisja konkursowa oceniła cenę jednostkową zaproponowaną przez oferenta za odpowiednią (oczekiwaną) w prowadzonym postępowaniu, jednakże całkowicie odrębną kwestią w prowadzonych negocjacjach jest dobrowolne obniżenie przez składającego ofertę ceny jednostki rozliczeniowej. Przedstawiciel strony skarżącej nie zgłaszał komisji konkursowej opinii i wątpliwości dotyczących prowadzenia negocjacji. Nie skorzystano także z wynikającego z art. 153 ust. 1 ustawy oświadczeniach prawa do złożenia protestu w terminie 7 dni roboczych od dnia zaskarżonej czynności. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone przez komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami, a brak wyboru oferty strony skarżącej nie stanowi naruszenia art. 152 ustawy o świadczeniach. Organy obu instancji, rozpatrując sprawę odwołania skarżących od rozstrzygnięcia omawianego postępowania, w sposób prawidłowy poddały analizie całość materiału dowodowego w sprawie, co umożliwiło dokonanie pełnej kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania oraz ustalenie stanu faktycznego. Organy dokonały także analizy porównawczej ofert podmiotów uczestniczących w konkursie z którym doszło do zawarcia umowy. Organy szczegółowo wskazały także, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na dane kryteria oceny ofert dokonano w oparciu o jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria. Szczegółowo wskazały także, z jakimi okolicznościami, przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny, wiążą się określone ilości punktów, jakimi przesłankami kierowała się komisja konkursowa dokonując wyboru oferty. Sąd oddalił wniosek skarżących o dopuszczenie dowodów z dokumentacji konkursowej, dotyczącej świadczeniobiorców, z którymi zawarto umowy. Wskazać należy, że dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji. Innymi słowy mówiąc, sąd administracyjny nie może dokonywać takich ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Stąd też uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 p.ps.a. procedowania przed Sądem, ma na celu umożliwienie skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jeśli w sprawie istnieją istotne wątpliwości (patrz: wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., sygn. I FSK 288/2005 – LexPolonica nr 1074543). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie taka konieczność nie zachodziła, bowiem prawidłowość przeprowadzenia negocjacji ze stroną skarżąca znajdowała odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy oraz dokonana na jego podstawie analiza jest prawidłowa, zgodna z art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 k.p.a., czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji odpowiadające w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.