VI SA/Wa 2214/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakładającą na S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "skarżącą") karę pieniężną w wysokości 41.400,00 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. ul. [...] w W. bez zezwolenia w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. i umieszczenie w nim reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] Prezydent [...] zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy o łącznej pow. reklamowej 36 m2 w okresie od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] listopada 2006 r. Następnie skarżąca w dniach [...] lipca 2006 r. i [...] października 2006r. złożyła w Zarządzie Dróg Miejskich wniosek o przedłużenie posiadanego zezwolenia. Prezydent [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy o łącznej pow. reklamowej 36m2 w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. oraz odmówił wydania zezwolenia od dnia [...] lutego 2007 r. Następnie w wyniku złożenia odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W dniu [...] listopada 2007 r. skarżąca powiadomiła zarządcę drogi o demontażu w dniu [...] lutego 2007 r. nośnika reklamowego o powierzchni 18 m2 usytuowanego w W. przy ul. [...] w rej. ul. [...]. Z uwagi na treść decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., Prezydent [...] przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim reklamy w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymało ją w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1284/09 oddalił skargę skarżącej na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Następnie Prezydent [...] wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary za zajęcia pasa drogowego, które zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 41.400,00 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. ul. [...] w W. bez zezwolenia w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. i umieszczenie w nim reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni reklamowej 18,00 m2. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżąca wskazała, że organ I instancji przy rozpoznawaniu sprawy nie wziął pod uwagę wszystkich aspektów sprawy. Zdaniem skarżącej naliczenie kary za okres od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r., należy uznać za zupełnie nieuzasadnione. Ewentualnie można, w sprawie niniejszej rozważyć nałożenie kary za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] lutego 2007 r., gdyż w okresie tym urządzenie reklamowe pozostawało w pasie drogowym bez formalnego zezwolenia. Ale należy wziąć pod uwagę, że gdyby organ rozpoznał wniosek skarżącego zgodnie z obowiązującymi przepisami i wydał decyzję odmowną do dnia [...] listopada 2006 r., to skarżący w dniu [...] listopada 2006 r. zdemontowałby reklamę. Opieszałość organu w rozpoznaniu wniosku spowodowała, że skarżąca uważała, że organ wyrazi zgodę na przedłużenie zezwolenia, tak jak miało to miejsce poprzednio. Dodatkowo podniosła okoliczność, iż doręczenie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nastąpiło w dniu, w którym przestało obowiązywać zezwolenie. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie organ przywołał art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) zawierający przypadki świadczące o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia. Zdaniem organu, przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym i należała do skarżącej. Bez wątpienia spółka nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. Poza sporem jest również fakt, że reklama znajdowała się faktycznie w pasie drogowym w okresie wskazanym w decyzji tj. od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. kiedy to zgodnie z oświadczeniem spółki nastąpił demontaż nośnika reklamowego. Okoliczność ta została wielokrotnie przez skarżącą przyznana w toku postępowania. W ocenie organu odwoławczego jedyną kwestią sporną w sprawie niniejszej jest powierzchnia przedmiotowej reklamy. Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dotyczyło reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 36,00 m2. Jak podkreślił organ, nie jest natomiast jasne jaka faktycznie reklama została posadowiona w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...]. Jak podkreślił organ, w trakcie kontroli w dniu [...] grudnia 2006 r. stwierdzono, iż reklama jest jednostronna o pow. 36 m2, jednocześnie zdjęcie reklamy przeczy temu twierdzeniu. W oparciu o dokumentację fotograficzną oraz oświadczenie strony organ przyjął, że powierzchnia reklamy wynosiła 18 m2. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżąca wskazała, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. i pozostawało w pasie drogowym do dnia [...] listopada 2006 r. legalnie na podstawie wydanego zezwolenia. Zdaniem skarżącej, to organ rozpoznając wniosek o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego prowadził postępowanie opieszale i zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Dlatego też, w demokratycznym państwie prawa w przedmiotowej sprawie organ administracji państwowej nie powinien mieć prawej możliwości do nałożenia kary, w sytuacji, w której powstanie okoliczności uzasadniających z przyczyn czysto formalnych, możliwość nałożenia kary jest skutkiem niezgodnego z prawem działania organu. Jednocześnie skarżąca po otrzymaniu tej decyzji usunęła urządzenie reklamowe z pasa drogowego i w dniu [...] lutego przekazała teren na którym znajdowało się urządzenie reklamowe organowi oraz zapłaciła za korzystanie z pasa drogowego w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r., zgodnie z decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. kwotę 7.290,00 zł. Ponadto skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się następnej nieprawidłowości, decyzja odmawiająca zajęcia pasa drogowego została datowana na dzień [...] stycznia 2007 r., natomiast doręczenie tej decyzji nastąpiło w dniu [...] lutego 2007 r. Jednocześnie organ w swoim rozstrzygnięciu zakreślił zakończenie terminu obowiązywania zezwolenia na dzień [...] lutego 2007 r., co powoduje, że adresat tej decyzji nie ma fizycznej możliwości zastosować się do tej decyzji, gdyż nie jest możliwe zorganizowanie w ciągu kilku godzin demontażu urządzenia reklamowego. Wobec powyższego, decyzja ta została obarczona wadą niewykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi S. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli ze strony Sądu była legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 41400 złotych za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. [...] w rej. ul. [...] w W. bez zezwolenia w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. i umieszczenia w nim reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni reklamowej 18m2. Zgodnie z Art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Sposób ustalenia jej wysokości wynika z art. 40 ust. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 ww. ustawy. Natomiast za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi bądź też o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi pobierana jest w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6 art. 40 ustawy o drogach publicznych (art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych). W niniejszej sprawie strona posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i umieszczenie w nim reklamy od dnia [...] czerwca 2006 r. do [...] listopada 2006 r. Po upływie tego okresu, w sytuacji gdy wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie został jeszcze pozytywnie załatwiony powinna natychmiast zdemontować urządzenie reklamowe, albowiem dalsze jego pozostawanie w pasie drogowym łączyło się z ryzykiem zapłacenia kary pieniężnej w przypadku braku zgody zarządcy na dalsze zajęcie pasa drogowego. W tym miejscu należy podkreślić, że strona, która uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie nabywa prawa do uzyskania kolejnego zezwolenia. Poza tym w przypadku umieszczania reklam w pasie drogowym organ wydaje zezwolenie na zajęcie pasa na określony okres a następnie po jego zakończeniu strona obowiązana jest uzyskać nowe zezwolenie. W tym przypadku nie ma instytucji przedłużania raz uzyskanego zezwolenia tylko każdorazowo należy starać się o zezwolenie na kolejny okres. W niniejszej sprawie strona powinna zdemontować reklamę najpóźniej w dniu [...] listopada 2006 r., albowiem taki był końcowy termin udzielonego jej zezwolenia, a jednocześnie nie uzyskała zezwolenia na dalsze pozostawanie w pasie drogowym, gdyż postępowanie administracyjne było w toku. Ostatecznie skarżąca powiadomiła zarządcę w dniu [...] listopada 2007 r. o demontażu nośnika reklamowego w dniu [...] lutego 2007 r. Bezsporne jest zatem, że w okresie od [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r. zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy. Brak tego zezwolenia ostatecznie potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1284/09. Odpowiedzialność za naruszenie przepisów prawa administracyjnego jest obiektywna i nie zależy od winy, dobrej bądź złej wiary danego podmiotu. Strona nie może bronić się tym, iż uiściła opłatę za zajęcie pasa drogowego w okresie od [...] listopada 2006 r. do dnia [...] lutego 2007 r., skoro decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., udzielającą zezwolenia na ten okres sama zaskarżyła, wobec czego decyzja ta nie stała się ostateczna. Kwota ta w toku postępowania egzekucyjnego powinna zostać zaliczona na poczet wymierzonej kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. naruszała prawo i z tych względów na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.