VI SA/Wa 2214/13

Sygn. VISA/Wa 2214/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. Sp. o. o. z siedzibą w M. w sprawie ze skargi O. Sp. o. o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie rejestracji automatu do gier o niskich wygranych. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sygn. VISA/Wa 2214/13 Uzasadnienie .O. Sp. z o. o. z siedzibą w M. ( dalej skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] marca 2013 r. , cofającą rejestrację automatu do gier o niskich wygranych [...], nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...]. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że cofnięcie rejestracji automatu o nr fabrycznym [...], skutkowało cofnięciem zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 133 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...], powodujące wskutek ostateczności decyzji konieczność wstrzymania eksploatacji nie tylko zakwestionowanego automatu ale także wszystkich automatów we wszystkich 133 lokalizacjach, powodujące, iż w miejsce legalnie działającej Spółki wstępują podmioty działające bez wymaganego zezwolenia, poza oficjalną rejestracją, nie płacące podatków co skutkuje nie tylko znacznymi stratami dla samej Spółki, ale też znacznym uszczupleniem kwot związanych z wpływami podatków do budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek; powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że cofnięcie rejestracji automatu o nr fabrycznym [...], skutkowało cofnięciem zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 133 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...], powodujące wskutek ostateczności decyzji konieczność wstrzymania eksploatacji nie tylko zakwestionowanego automatu ale także wszystkich automatów we wszystkich 133 lokalizacjach, powodujące, iż w miejsce legalnie działającej Spółki wstępują podmioty działające bez wymaganego zezwolenia, poza oficjalną rejestracją, nie płacące podatków co skutkuje nie tylko znacznymi stratami dla samej Spółki, ale też znacznym uszczupleniem kwot związanych z wpływami podatków do budżetu państwa. Sąd uznał, że w uzasadnieniu wniosku strona nie wskazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika aby istniały przesłanki do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Strona skarżąca we wniosku nie przybliżyła okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego wcześniej artykułu ustawy. Nie wykazała tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponieważ przez szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania albo nie będzie możliwe przywrócenie do poprzedniego stanu rzeczy należy rozumieć utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodziłoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, to należy stwierdzić, że żadna z tych okoliczności w sprawie nie występuje. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.