VI SA/Wa 2215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – J. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji, którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] marca 2013 r. zawieszającą skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Do skargi załączył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu ww. wniosku podał, że na wypadek gdyby organ go nie uwzględnił i przekazał do rozpatrzenia Sądowi, podtrzymuje argumentację towarzyszącą wnioskowi złożonemu w oparciu o art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący stwierdził w szczególności, że wstrzymanie wykonania ww. decyzji umożliwiłoby mu wykonywanie zawodu licencjonowanego pracownika ochrony, z tytułu którego otrzymuje stosowne wynagrodzenie. Przedstawiając swoją sytuację rodzinną oraz wskazując między innymi na fakt finansowego wspierania studiujących dzieci stwierdził, że pozbawienie go źródła dodatkowego dochodu uniemożliwi mu łożenie na dzieci. Dodał, że wynagrodzenie pracownika bez licencji jest o wiele niższe niż osiągane w czasie jej posiadania. Zdaniem skarżącego, powyższe okoliczności czynią uzasadnionym jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak jest więc podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Nie można bowiem za okoliczności przemawiające za przyznaniem stronie ochrony tymczasowej wskazane we wniosku uznać istnienia po stronie skarżącego stałych obciążeń finansowych wynikających z zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, czy też z przelewów środków finansowych na rzecz uczących się dzieci. Skarżący de facto powołuje się na możliwość pogorszenia swoich warunków materialnych, jednak nie przedstawia we wniosku kompleksowo całej swojej sytuacji finansowej, co uniemożliwia Sądowi ocenę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że tak sformułowane argumenty nie prowadzą do celu, jakim jest wykazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki bądź niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.