VI SA/Wa 2218/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nakładającą na "P." Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 28 500 (dwadzieścia osiem tysięcy pięćset) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. dla: 1. pojedynczej osi napędowej, 2. podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,8 m, oraz 3. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. i 4. przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem. Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 2 lit. a), lp. 6 pkt 1, lit. d) i e), lp. 6 pkt 9, lit. d) i e), lp. 9 pkt 11 lit. c załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 61 ust. 15, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), lp. 15 rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna z dnia 2 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 536). Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] czerwca 2011 r. na drodze powiatowej nr [...] w W. Zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki ...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki H. o nr rejestracyjnym [...]. Powyższym pojazdem Pan J. L. wykonywał przejazd w imieniu oraz na rzecz przedsiębiorcy: "P." Sp. z o. o. Kontrola została udokumentowana protokołem o numerze [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] października 2011 r. wydał decyzję o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 28.500 zł za naruszenie wymienionych w niej przepisów. Spółka P. odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając, iż ważenia pojazdu dokonano w sposób uniemożliwiający odczytanie wyników przez kierowcę. Ponadto zarzuciła nie przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy oraz nie ustalenie, iż do ważenia użyto legalizowanych wag. Nadto zakwestionowała sposób naliczenia kary poprzez naliczenie wielu kar na podstawie jednego faktu przeładowania, co w jej ocenie kłóci się z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków: P. D. i Ł. D. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie wymienionych w niej przepisów. Spółka odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Wskazała, iż organ I instancji pozbawił stronę prawa do obrony swoich interesów, a także zaniechał wyjaśnienia stanu faktycznego w kontekście art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej. Zarzuciła błędy w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. o numerze [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie wymienionych w niej przepisów i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie przewożono ładunek drewna, należy więc przeliczyć masę przewożonego ładunku mając na uwadze treść znowelizowanego artykułu 61 ust. 15 i 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. nr 98 poz. 602 ze zm.), który stanowi, iż rzeczywistą masę ładunku przy przewozie drewna ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 40c ww. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Stosownie do treści § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 11, nie może przekraczać 4,00 m. W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalny jest nacisk osi do 14,5 t włącznie w myśl zapisów lp. 6 pkt. 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów lp. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 10,68 t na I oś pojedynczą nienapędową przyczepy - przekroczenie o 2,681, - nacisk 10,781 na II oś pojedynczą nienapędową przyczepy - przekroczenie o 2,781, - nacisk 25,51 na podwójnej osi napędowej pojazdu- przekroczenie o 11t, - wysokość pojazdu 4,3 m - przekroczenie o 0,3 m, - masa całkowita 53,311 - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 11,31 tony, - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Powyższe potwierdza protokół kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdów określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio: Lp. 2: Za przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu łub pojazdu z ładunkiem: - lit. a) od wartości dopuszczalnej 4,00 m do 4,50 m włącznie: 1x120 zł razem 120 zł Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,01: pkt 1 dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: - lit. d) powyżej 9,01 do 9,5 t: 2 x 2160 zł razem 4320 zł -lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo: 6 x 1560 zł razem 9360 zł pkt 9 dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 16,5 t do 17,5 t: 1 x 1740 zł razem 1740 zł - lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,01 powyżej 17,51 dodatkowo : 8 x 1440 zł razem 11520 zł Lp. 9: Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: pkt 11 pojazdu członowego łub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 - lit. c) powyżej 52,01 do 66,0 t 1 x 1440 zł razem 1440 zł w sumie: 28500 zł Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podkreślił, iż przeprowadził ustalenia, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki określone zwalniające podmiot wykonujący przewóz z odpowiedzialności za naruszenia związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego określone w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 222, poz. 1321). Organ wskazał, iż sprawie przewożono drewno, przy czym została znacznie, bo aż o 11,31 tony przekroczona dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, nie znajduje wiec zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Organ podkreślił, iż zbadał także, czy strona dochowała należytej staranności oraz, czy miała wpływ na powstanie naruszenia. Organ pouczył stronę niniejszego postępowania o treści art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek zwalniających podmiot wykonujący przewóz z odpowiedzialności za powstałe naruszenia. Strona postępowania w odpowiedzi na wezwanie organu nie przedłożyła żadnych dowodów mogących potwierdzić, że dochowała należytej staranności i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie świadków P. D. oraz Ł. D. Pełnomocnik strony nie wskazał, jaki związek ze sprawę mają wskazane przez niego osoby, a także na jaką okoliczność mają zostać przesłuchane. Organ rozważał wniosek pełnomocnika strony, jednakże uznał, iż wskazane przez niego osoby nie mają związku ze sprawą - nie były obecne podczas kontroli, żadna z nich nie prowadziła poddanego kontroli pojazdu, nie figuruje w odpisie pełnym z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego strony dostarczonym przez stronę w toku postępowania. Nie sposób ustalić ich związku ze sprawą. Zgodnie z treścią art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ stanął na stanowisku, iż wobec nie wskazania przez pełnomocnika strony przedmiotu dowodu - okoliczności, która ma zastać dowiedziona - a także braku jakiegokolwiek związku wskazanych przez stronę osób ze sprawą należało odmówić przeprowadzenia zawnioskowanego przez stronę dowodu. Nadto w przedmiotowej sprawie wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności faktyczne, co dodatkowo uzasadnia odmowę przeprowadzenia dowodu. Odnosząc się do badanego przez organ w toku sprawy braku wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń organ zauważył, że w przypadku poddanego kontroli pojazdu stwierdzono naruszenie niemalże wszystkich możliwych parametrów związanych z wymiarami pojazdu oraz naciskami osi. Stwierdzono bowiem przekroczenie nacisków osi, przekroczenie dopuszczalnej wysokości a także drastyczne przekroczenie - aż o 11,31 tony - dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Przy tak drastycznym przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie sposób mówić o braku wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, albowiem zawodowy kierowca jest w stanie ocenić, że pojazd jest znacznie przeładowany. Pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekroczona została o ponad 10 ton inaczej zachowuje się na drodze, co jest dla kierowcy odczuwalne. Ponadto rozpoznając ponownie sprawę organ dokonał oceny dochowania należytej staranności przy wykonywaniu przewozu drogowego drewna w oparciu o rzeczywistą masę przewożonego drewna. Organ podkreślił, iż wziął pod uwagę zmianę prawną jak miała miejsce w toku rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Mianowicie - dnia 18 października 2011 r. opublikowano pod pozycją 1321 w Dzienniku Ustaw nr 222 z 2011 r. ustawę z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na mocy art. 1 pkt 5 ww. ustawy zostały dodane do art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym przepisy art. 61 ust. 15 i 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji dokonał wyliczenia rzeczywistej masy przewożonego drewna mając na uwadze treść znowelizowanego art. 61 ust. 15 i 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdzie wskazano, iż (...) przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Z kolei ust. 16 art. 61 prawa o ruchu drogowym zawiera delegację dla ministra do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki do wydania rozporządzenia ustalającego gęstość drewna. Organ wskazał na dokument: zabezpieczony w toku kontroli kwit wywozowy nr [...], zgodnie z którym przewożony był ładunek 30,94 metrów sześciennych drewna sosnowego. Stosownie do Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z dnia 17 maja 2012 r. poz. 536) przyjęta szacowana gęstość 1 metra sześciennego drewna sosnowego przewożonego środkami transportu drogowego wynosi 740 kg/m3. Zatem w rozpatrywanej sprawie, szacowana rzeczywista masa przewożonego ładunku wynosi 30,94 m3 x 740 kg/m3 = 22895,6 kg. W celu wyliczenia rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów należy otrzymany wynik zsumować z masami własnymi pojazdów wykonujących przewóz, czyli 15120 kg dla pojazdu samochodowego oraz 7900 kg dla przyczepy. Otrzymana wartość rzeczywistej masy całkowitej wynosi 45915,6 kg, zatem dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów została przekroczona o 3915,6 kg do dopuszczalnej w tym przypadku DMC 42000 kg (dla pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r.). W powyższych okolicznościach organ uznał, iż brak było podstaw do przyjęcia, aby podmiot wykonujący przewóz dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie miał więc w ocenie organu zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Po przeprowadzeniu postępowania Główny Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] sierpnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: "naruszenie art. 7, 77 i 78 k.p.a. poprzez rozpoznanie przedmiotowej sprawy w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy, brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego(...)". W związku ze stawianymi zarzutami wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżone decyzje pozostają w zgodzie z obowiązującymi prawem, tak procesowym, jak i materialnym. W szczególności nie jest zasadny zarzut naruszenia postępowania dowodowego w sposób wskazany przez stronę. Na mocy art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wobec podmiotu wykonującego przejazd postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: - dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem; -nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W zakresie należytej staranności należy odwołać się do art. 355 kodeksu cywilnego. Zgodnie z jego treścią określa się ją przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Przewoźnik powinien mieć świadomość ciążących na nim obowiązkach. Do jego powinności należało dokonanie sprawdzenia przed wyjazdem na drogi publiczne czy pojazd nie przekracza dopuszczalnych norm. Tym samym powinien współdziałać w tym zakresie z załadowcą, a nie jedynie przyjmować w trakcie ważenia postawę bierną. Słuszny jest, w ocenie Sądu pogląd organu odwoławczego, iż okoliczności wskazujące na brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia prawa powinien udowodnić przedsiębiorca (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 989/08). Odmowa przesłuchania dwóch świadków zgłoszonych przez stronę słusznie oparta była na: z jednej strony braku wskazania konkretnych okoliczności na jakie mieli oni zeznawać, z drugiej na braku związku tych świadków z rozpoznawaną sprawą. Nie prowadzili bowiem oni pojazdu ani nie byli obecni podczas kontroli. "Przepis art. 78 § 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji państwowej może nie uwzględnić żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu jedynie wtedy gdy nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzenia dowodów lub w czasie rozprawy i to w zasadzie wtedy gdy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Tym samym odpowiednio zgłoszony wniosek dowodowy winien być uwzględniony. Jednakże zasada ta nie może dotyczyć każdego, dowolnego wniosku dowodowego bowiem prowadziłoby to do paraliżu postępowania w sytuacji gdyby strona nie była zainteresowana rozpoznaniem sprawy nieustannie zgłaszając kolejne wnioski dowodowe. Przepis art. 78 § 1 k.p.a. ogranicza więc prawo strony do składania jedynie takich wniosków, które dotyczą dowodów na okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W razie gdy organ stwierdzi, że żądanie przeprowadzenia dowodu złożono w celu przewleczenia sprawy to może takowego nie uwzględnić" (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 1998 r., wydany w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1863/96). W dniu 18 października 2011 r. pod pozycją 1321 w Dzienniku Ustaw nr 222 z 2011 r. opublikowano ustawę z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na mocy art. 1 pkt 5 ww. ustawy zostały dodane do art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym przepisy art. 61 ust. 15 i 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji dokonał wyliczenia rzeczywistej masy przewożonego drewna mając na uwadze treść znowelizowanego art. 61 ust. 15 i 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdzie wskazano, iż (...) przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Z kolei ust. 16 art. 61 prawa o ruchu drogowym zawiera delegację dla ministra do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki do wydania rozporządzenia ustalającego gęstość drewna. W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z zabezpieczonym w toku kontroli kwitem wywozowym nr [...], przewożony był ładunek 30,94 metrów sześciennych drewna sosnowego. Stosownie do Rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z dnia 17 maja 2012 r. poz. 536) przyjęta szacowana gęstość 1 metra sześciennego drewna sosnowego przewożonego środkami transportu drogowego wynosi 740 kg/m3. Zatem w rozpatrywanej sprawie, szacowana rzeczywista masa przewożonego ładunku wynosi 30,94 m3 x 740 kg/m3 = 22895,6 kg. W celu wyliczenia rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów należy otrzymany wynik zsumować z masami własnymi pojazdów wykonujących przewóz, czyli 15120 kg dla pojazdu samochodowego oraz 7900 kg dla przyczepy. Otrzymana wartość rzeczywistej masy całkowitej wynosi 45915,6 kg, zatem dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów została przekroczona o 3915,6 kg do dopuszczalnej w tym przypadku DMC 42000 kg (dla pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r.). Odnosząc się do badanego przez organ w toku sprawy braku wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń należy zwrócić uwagę, a co słusznie zaakcentował organ, iż przypadku poddanego kontroli pojazdu stwierdzono naruszenie niemalże wszystkich możliwych parametrów związanych z wymiarami pojazdu oraz naciskami osi. Stwierdzono bowiem przekroczenie nacisków osi, przekroczenie dopuszczalnej wysokości a także drastyczne przekroczenie - aż o 11,31 tony - dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Przy tak drastycznym przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie sposób mówić o braku wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, albowiem zawodowy kierowca jest w stanie ocenić, że pojazd jest znacznie przeładowany. Pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekroczona została o ponad 10 ton inaczej zachowuje się na drodze, co jest dla kierowcy odczuwalne. Sąd uznał, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone było w sposób należyty, z poszanowaniem art. 7, 77 i 78 k.p.a. – w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. Reasumując, Sąd doszedł do wniosku o słuszności stanowiska organu, iż w okolicznościach sprawy brak było podstaw do przyjęcia, aby podmiot wykonujący przewóz dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Nie miał więc w ocenie organu zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.