VI SA/Wa 2219/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Minister Gospodarki - działając na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J. S. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] wykreślającą skarżącego przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 13 października 2011 r. skarżący J. S. (NIP: [...]) zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, decyzją nr [...] z urzędu wykreślił skarżącego przedsiębiorcę J. S. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji Minister Gospodarki wskazał, że posiadane przez organ dane potwierdzają fakt niezłożenia przez skarżącego przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, co stanowi przesłankę wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG zawartą w przepisie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W dniu 28 kwietnia 2014 r. wpłynął do Ministerstwa Gospodarki wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia strona skarżąca podniosła, iż w dalszym ciągu domaga się zawieszenia działalności, albowiem - jak wskazał skarżący - toczą się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu sprawy dotyczące odebrania sklepu i warsztatu od B. K., a ponadto skarżący przygotowuje się do operacji zaćmy oraz operacji guza na szczęce. Skarżący nie odniósł się w uzasadnieniu środka zaskarżenia do kwestii związanej z postawionym przez organ zarzutem dotyczącym niezłożenia w terminie zawiadomienia o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], Minister Gospodarki - działając na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] wykreślającą skarżącego przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji Minister Gospodarki wskazał, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący przedsiębiorca nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Organ zauważył, że ostateczny termin na złożenie tego wniosku upływał w dniu 13 października 2013 r. Powołując się na treść przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Minister Gospodarki uznał, że z uwagi na fakt, iż skarżący przedsiębiorca nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, podlega on wykreśleniu z CEIDG. Organ podniósł jednocześnie, że wykreślenie przedsiębiorcy następuje z urzędu. Na marginesie Minister Gospodarki zauważył, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podejmowanie działalności gospodarczej jest - co do zasady - wolne dla każdego. W związku z tym, organ wskazał, że wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przedsiębiorca tego prawa nie traci. Minister podniósł, że wykreślenie ze wspomnianej ewidencji jest sankcją za niedopełnienie obowiązku ewidencyjnego, jakim było w niniejszej sprawie złożenie w terminie wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Organ wskazał, że dokonane wykreślenie pozostaje bez wpływu na uprawnienie strony skarżącej do ponownego wpisania podejmowanej działalności gospodarczej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Minister zauważył, że strona skarżąca może to uczynić, składając - po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji - wniosek o wpis w trybach określonych w art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (drogą elektroniczną lub za pośrednictwem dowolnie wybranego urzędu gminy). Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zawieszenie działalności gospodarczej z powodu planowanych dwóch operacji, które uniemożliwią stronie prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący wskazał bowiem, że z uwagi na zawód szewca i "cholewkarza" oraz występujące przy wykonywaniu tych zawodów szkodliwe warunki pracy związane z używaniem klejów mogących negatywnie wpływać na oczy, nie może on wykonywać działalności. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę J. S. , należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], wykreślająca skarżącego przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ administracji publicznej prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, należycie ocenił zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, dokonując jego wszechstronnej analizy i w konsekwencji zasadnie uznał, że zachodzi podstawa do wykreślenia skarżącego ze wskazanej powyżej ewidencji, z uwagi na zaistnienie przesłanki przewidzianej w art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie przez Ministra Gospodarki, należy zauważyć, że zgodnie z będącym podstawą wydania tych decyzji przepisem art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG w przypadku niezłożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. We wskazanym przypadku wykreślenie przedsiębiorcy następuje z urzędu. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skoro skarżący J. S. z dniem 13 października 2011 r. zawiesił wykonywaną przez siebie działalność gospodarczą, to ustawowy, ostateczny termin złożenia przez niego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej, stosownie do przepisu art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, upłynął z dniem 13 października 2013 r. Nie ulega wątpliwości, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca nie złożyła wymaganego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, należy zauważyć, że stosownie do dyspozycji przepisu art. 14a ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy. W myśl przepisu art. 32 ust. 1 cyt. ustawy, złożenie takiego wniosku jest obligatoryjne w stosunku do wszystkich przedsiębiorców. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków, dających podstawę do odstąpienia od wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG. Mając powyższe na uwadze, należy - zdaniem Sądu - uznać, że konsekwencją niezłożenia przez skarżącego przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jest konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który zobowiązuje Ministra Gospodarki do wykreślenia ex officio skarżącego przedsiębiorcy z CEIDG, w drodze stosownej decyzji administracyjnej. Według Sądu, dokonane w toku prowadzonego postępowania ustalenia Ministra Gospodarki dotyczące niedopełnienia przez skarżącego wspomnianego obowiązku ustawowego - są jednoznaczne i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej, ustalenia te potwierdził również sam skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Nie bez znaczenia pozostaje również to, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący faktycznie wznowił wykonywanie działalności gospodarczej. Wobec braku wymaganego przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wniosku, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 34 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, a więc organ obligatoryjnie zobowiązany był wykreślić skarżącego przedsiębiorcę z CEIDG. Zdaniem Sądu, okoliczności związane z problemami zdrowotnymi, na które w skardze powołał się skarżący, nie mają jakiegokolwiek związku z toczącym się z urzędu - na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - postępowaniem administracyjnym. W ocenie Sądu, należy uznać ponadto, że również zgłoszone przez skarżącego żądanie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej do 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przepis art. 14a ust. 5 cyt. ustawy jednoznacznie stanowi, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest przedmiotem samodzielnej decyzji przedsiębiorcy wyrażonej w formie wniosku złożonego w trybie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jednocześnie należy zauważyć na marginesie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może - co do zasady - zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej maksymalnie na okres 24 miesięcy. W tej sytuacji należy uznać, że Minister Gospodarki, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie naruszył obowiązujących przepisów prawa, w tym w szczególności art. 8 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa. Niewątpliwie, z zasady wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Zdaniem Sądu, postępowanie Ministra Gospodarki w niniejszej sprawie zasadom takim odpowiada, gdyż organ, wydając obie sporne decyzje, wyjaśnił okoliczności sprawy oraz ustosunkował się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Należy - zdaniem Sądu - stanowczo podkreślić w tej sytuacji, że Minister Gospodarki, wydając zarówno zaskarżoną decyzję administracyjną, jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ administracji publicznej był obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Według Sądu, z powyższych obowiązków ustawowych Minister Gospodarki wywiązał się bez istotnych uchybień, prawidłowo ustalając stan faktyczny, oceniając wszechstronnie argumenty i zarzuty strony skarżącej i w konsekwencji - prawidłowo stosując właściwą normę prawa materialnego zawartą w przepisie art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Z tej przyczyny należy stwierdzić, że w spornej decyzji z dnia [...]maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, których Minister dopuściłby się w toku postępowania administracyjnego, a które to uchybienia uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny legalności podjętego rozstrzygnięcia pod względem stricte materialnoprawnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że również uzasadnienia obu wspomnianych decyzji administracyjnych spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w owych decyzjach Minister Gospodarki wyraźnie wskazał, dlaczego wykreślił skarżącego przedsiębiorcę z CEIDG. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.