VI SA/Wa 222/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2020 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę S. W. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej przywoływany też jako "GDDKiA" lub "organ") z dnia [...] listopada 2019 r. numer [...]. Zaskarżoną decyzją organ nałożył na skarżącego oraz A. Z. (dalej też jako "uczestnik") karę pieniężną w wysokości dwudziestu dwóch tysięcy dwustu złotych za zajęcie pasa drogowego autostrady [...], w miejscowości K., poprzez ustawienie reklamy jednostronnej niepodświetlonej o treści "[...]" o powierzchni znajdującej się w pasie drogowym - 15 m2 w okresie od dnia 4 października 2018 roku do dnia 9 listopada 2018 roku włącznie, tj. 37 dni, bez zezwolenia zarządcy drogi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 12 pkt. 1, w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm., dalej też jako "u.d.p.") i § 4 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1608) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej także jako "k.p.a."). Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W czasie rutynowego objazdu dróg w dniu 4 października 2018 roku drogomistrz M. L. stwierdził, że w pasie drogowym autostrady [...] w miejscowości K. została umieszczona bez zezwolenia reklama jednostronna niepodświetlona o treści "[...]". Na powyższą okoliczność sporządził notatkę służbową z oraz dokumentację fotograficzną. W związku z powyższymi ustaleniami, pismem z dnia 5 października 2018 r. organ zlecił wykonanie operatu geodezyjny na okoliczność ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego. Ze sporządzonego przez uprawnionego geodetę A. G., operatu technicznego z dnia 19 października 2018 r., wynika, że powierzchnia reklamy znajdująca się w pasie drogowym wynosiła 15 m2 (5m x 3m). Sama szerokość nośnika wynosi co prawda 6 metrów, ale 1 metr znajduje się już poza linią rozgraniczająca pas drogowy (nad prywatną działką o numerze [...]). Z kolei czas zajęcia pasa drogowego potwierdzany był codziennie podczas objazdu wpisem w dzienniku objazdu drogi krajowej oraz dokumentacją fotograficzną. W dniu 10 listopada 2018 r., co zostało potwierdzone w notatce służbowej z dnia 12 listopada 2018 r., stwierdzono usunięcie reklamy z pasa drogowego autostrady. Pismem z dnia 22 października 2018 roku, organ zawiadomił B. G. (właściciela działki [...], na której częściowo znajdowała się reklama) o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z zajęciem pasa drogowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Dnia 5 listopada 2018 r. przeprowadzono wizję w terenie przy uczestnictwie B. G., który oświadczył, że działkę nr [...] wydzierżawił pod reklamę innym osobom. Na wezwanie organu z dnia 30.11.2018 r. do przedłożenia kopii umowy dzierżawy/najmu pod przedmiotową reklamę B. G. przedstawił "Aneks do umowy...", podpisany przez skarżącego i uczestnika, jako najemców. Pismem z dnia 28 stycznia 2019 r. organ ponownie wezwał B. G. do przedłożenia umowy dzierżawy/najmu działki pod przedmiotową reklamę, na które to wezwanie nie było odpowiedzi ze strony adresata. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. GDDKiA umorzył postępowanie wobec B. G., uznając, że reklama będąca przedmiotem postępowania stanowi własność skarżącego i uczestnika. Następnie pismem z dnia 24 czerwca 2019 r. organ zawiadomił skarżącego i uczestnika o wszczęciu postępowania administracyjnego, w związku z zajęciem pasa drogowego poprzez ustawienie reklamy oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. W trakcie postępowania skarżący i uczestnik przedłożyli "umowę najmu terenu" z dnia 6 lutego 2006 r., wyjaśniając także, że tablica reklamowa została ustawiona zgodnie z umową na terenie właściciela działki, czyli B. G.. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. numer [...]., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na skarżącego oraz uczestnika karę pieniężną w wysokości dwudziestu dwóch tysięcy dwustu złotych za zajęcie pasa drogowego autostrady [...], w miejscowości K., poprzez ustawienie reklamy jednostronnej niepodświetlonej o treści "[...]" o powierzchni znajdującej się w pasie drogowym - 15 m2 w okresie od dnia 4 października do 9 listopada 2018 r. włącznie, tj. 37 dni, bez zezwolenia zarządcy drogi. W skardze na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie oceny treści umowy najmu terenu z dnia 6 lutego 2008 roku, której zapisy wyraźnie wskazują, że "w przypadku gdyby umowa naruszała prawa osób trzecich w odniesieniu do przedmiotu najmu, Wynajmujący przejmie na siebie wszelkie roszczenia, a Najemca nie poniesie z tego tytułu żadnego uszczerbku"; b) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wybiórczym sposobie sporządzenia uzasadnienia decyzji i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącego zgłoszonych na etapie przeprowadzonego postępowania, c) art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i doprowadzenie do sytuacji, w której skarżący o kierowanych przeciwko niemu ustaleniom dowiedział się dopiero ze skierowanego do niego wezwania do zapłaty niewyobrażalnie wysokiej kwoty, podważającej sens istnienia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 40 ust. 12 pkt. 1 oraz art. 40 ust. 6 i ust. 2 pkt. 3 ustawy o drogach publicznych - poprzez ich zastosowanie. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej nakłada obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 22 200 zł, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. Zdaniem skarżącego organ błędnie ustalił, że posadowiona reklama znajdowała się w pasie drogowym. Organ odniósł bowiem odległość lokalizacji tablicy reklamowej do zewnętrznej krawędzi dodatkowej jezdni znajdującej się w pasie autostrady. Zdaniem skarżącego zewnętrzna krawędź jezdni autostrady nie może być utożsamiana z krawędzią dodatkowej jezdni. Ponadto posadowienie reklamy nie stanowiło jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego a kierowca poruszający się na odcinku drogi, przy której posadowiona była reklama, nie musiał podejmować decyzji dotyczących zmian prędkości, zmian kierunku jazdy, wyboru trasy, czy konieczności prowadzenia szczególnej obserwacji innych uczestników ruchu, co ewentualnie mogłoby przyczynić się do popełnienia błędu skutkującego niebezpiecznym zdarzeniem drogowym. Skarżący podniósł także, że przedmiotowa reklama ustawiona została zgodnie z umową, jaką zawarł on z właścicielem działki – B. G., z zapisów której wynika, że wynajmujący przejmuje na siebie wszelkie roszczenia osób trzecich, a spółka nie ponosi tego tytułu uszczerbku. Skarżący zaznaczył nadto, że pas drogowy autostrady [...] nie posiadał słupków granicznych, co uniemożliwiało kontrolę jego obszaru a zarówno działka, na której posadowiona była reklama, jak i działki sąsiednie były użytkowane przez rolników, orane i zasiewane, co wskazywało na fakt, iż są to w całości działki prywatne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r. nie narusza przepisów prawa. W ocenie Sądu, przy jej wydawaniu, organ nie naruszył ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie została na skarżącego (i uczestnika) nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego autostrady poprzez ustawienie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 39 u.d.p. ustawy ustawodawca wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym. Wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40, który w ust. 1 stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 6). Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się takie stawki jak za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 10). Za zajęcie pasa drogowego: 1. bez zezwolenia zarządcy drogi; 2. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; 3. o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4 – 6 u.d.p. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz kary, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p., wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna. Na gruncie niniejszej sprawy organ uznał prawidłowo, że nastąpiło umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi, co stanowi delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje właśnie okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p. reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicja reklamy z art. 4 pkt 23 u.d.p. kładzie nacisk na 2 elementy: pozytywny - obiekt ma być wizualnym nośnikiem informacji umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi (tak kierowców, jak i pieszych) oraz negatywny - obiekt nie może być ani znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej. Nie ma wątpliwości, że nośnik objęty ustaleniami organu spełnia wszystkie cechy reklamy, co nie jest, nota bene, kwestionowane przez skarżącego. Co istotne, dla rozstrzygnięcia w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Poza sporem jest okoliczność, że skarżący nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, czyli GDDKiA, na zajęcie pasa autostrady. Co więcej, skarżący (wraz z uczestnikiem) jest przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie umieszczaniem w przestrzeni publicznej reklam na stanowiących jej własność nośnikach reklamowych. Tym samym od skarżącego, jako profesjonalisty na rynku reklam, należy oczekiwać znajomości regulacji prawnych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w szczególności dotyczących umieszczania reklam w pasie drogowym. Nadto, wbrew argumentacji skarżącego, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zarówno jeżeli chodzi o sam fakt umieszczenia reklamy w pasie drogowym, jak też powierzchni pasa zajętej przez reklamę, a także okresu, w którym do zajęcia doszło. Wszystkie powyższe okoliczności znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Przede wszystkim na umieszczenie przez skarżącego i uczestnika reklamy w pasie drogowym wskazuje sporządzony przez uprawnionego geodetę operat techniczny nr [...]. Zawiera on między innymi uproszczone wypisy z rejestru gruntów dotyczące działki nr [...] (będącej własnością Skarbu Państwa – we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.) oraz działki nr [...] (będącej własnością B. G.) – na których znajdowała się umieszczona przez skarżących reklama. Jednocześnie na jednostkowych mapach sytuacyjnych wyraźnie geodeta wyrysował położenie reklamy w odpowiedniej skali (jako znaku graficznego punktowego) w korelacji do znaków graficznych liniowych: granicy pasa drogowego oraz krawędzi jezdni. Z powyższych dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego jednoznacznie wynika umiejscowienie reklamy w części 5 metrów, jeżeli chodzi o jej szerokość, w działce nr [...] a więc w pasie drogowym. Jedynie 1 metr szerokości reklamy znajdował się ponad powierzchnią działki nr [...], będącej własnością B. G. – i za tą część reklamy kara nie została naliczona. Niezrozumiałe jest więc powoływanie się przez skarżącego na zapisy § 2 umowy zawartej przez niego i uczestnika z B. G., zgodnie z którym "w przypadku gdyby umowa naruszała prawa osób trzecich w odniesieniu do przedmiotu najmu, Wynajmujący przejmie na siebie wszelkie roszczenia, a Najemca nie poniesie z tego tytułu żadnego uszczerbku". W § 1 wspomnianej umowy wyraźnie zaznaczono, że wynajmujący oddaje do użytkowania najemcy działki o numerach [...], [...], [...], [...] i kwestie ewentualnego wpływu ww. zapisu o wyłączeniu odpowiedzialności na gruncie postępowania administracyjnego, można byłoby rozpatrywać wyłącznie wobec zdarzeń dotyczących tych wymienionych w umowie nieruchomości. Nie ma ona natomiast żadnego znaczenia w sytuacji, w której mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, a więc posadowienia nośnika reklamowego na działce drogowej nr [...] – a więc ewidentnie w pasie drogowym. Na odpowiedzialność skarżącego za zajęcie pasa drogowego nie ma wpływu ewentualne przekonanie, że umieszcza reklamę na oddanym mu do użytkowania przez B. G. gruncie. Obiektywnie reklamę umieszczono w pasie drogowym, nie występując do jej zarządcy o zezwolenie. W tym miejscu zaznaczyć należy, że to właśnie na etapie postępowania w dotyczącego uzyskania zezwolenia w zakresie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, organ dokonuje ustaleń, czy odstępstwo od zasady przewidzianej przez ustawodawcę, co do sposobu wykorzystywania pasa drogowego jest uzasadnione. Chodzi tu przede wszystkim o ocenę istnienia zagrożeń uznanych przez ustawodawcę za istotne - w przypadku reklam związanych zwłaszcza z kwestią zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego podnoszona w skardze kwestia wpływu umiejscowionej przez skarżącego reklamy na bezpieczeństwo ruchu drogowego mogłaby być podnoszona przez niego jedynie na etapie postępowania, wszczętego wnioskiem o udzielenie zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Z takim wnioskiem skarżący nie wystąpił, więc bezprzedmiotowa jest argumentacja o braku wpływu umiejscowionej reklamy na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego na etapie postępowania w przedmiocie ukarania za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Finalnie, w ocenie Sądu, nie sposób dopatrzeć się naruszeń, jeżeli chodzi o szybkość i sprawność postepowania organu. Skarżący podnosił w toku postępowania, że nigdy nie było ze strony GDDKiA jakiejkolwiek interwencji, ani próby kontaktu w celu powiadomienia iż reklama jest w pasie drogowym. Tymczasem, jak podkreślał, w chwili powzięcia odpowiedniej informacji reklama zostałaby zdemontowana. Pierwszym kontaktem ze skarżącym i uczestnikiem było tymczasem, jak twierdzi skarżący, wezwanie do zapłaty 22 000 złotych. Sekwencja zdarzeń w sprawie nie potwierdza jednakże twierdzeń skarżącego. Istotnie, postępowanie wobec skarżącego i uczestnika wszczęte zostało z dniem 25 czerwca 2019 roku, po uprzednim umorzeniu postępowania wobec właściciela sąsiadującej z pasem drogowym działki nr [...] - B. G., w toku którego organ powziął wiadomość, że reklamę umieścił skarżący wraz z uczestnikiem. Jednakże warto zwrócić uwagę, że dnia 5 listopada 2018 r. przeprowadzono wizję w terenie przy uczestnictwie B. G. a następnie kontrola dróżnika w dniu 12 listopada 2018 roku wykazała przesunięcie reklamy poza pas drogowy. Zatem skarżący z uczestnikiem musieli powziąć wiadomość po wizji lokalnej o naruszeniu pasa drogowego, skoro reklama została z niego usunięta. Data wszczęcia postępowania przez organ wobec skarżącego i uczestnika w żaden sposób nie wpłynęła więc na potencjalne zwiększenie wymiaru kary, która został naliczona do dnia 9 listopada 2018 roku. Sąd stwierdza zatem, że organ zrealizował obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez GDDKiA zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., a także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.