VI SA/Wa 2224/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 12 listopada 2007 r. skarżący, J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz uchylającą ww. decyzję w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2224/07, Sąd działając z urzędu, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu zakończenia prowadzonego przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania, dla którego asumptem było przedstawione przez skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pytania prawnego: "Czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle". Pismem z dnia 25 lipca 2008 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, iż kwota wymierzonej kary pieniężnej jest znaczna w odniesieniu do odchodów oraz zasobów pieniężnych przedsiębiorstwa, co w razie jej przedwczesnego egzekwowania – grozi utratą płynności i ograniczeniem możliwości świadczenia przewozów. Zaznaczył, iż znajduje się w trakcie spłaty kredytu zaciągniętego w związku z modernizacją użytkowanych pojazdów. Na poparcie wniosku skarżący przedstawił kopię deklaracji podatkowej PIT 5 za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Stwierdzić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Na gruncie niniejszej sprawy w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący jako okoliczność przemawiającą za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji podniósł, iż kwota wymierzonej kary pieniężnej jest znaczna w odniesieniu do dochodów oraz zasobów pieniężnych przedsiębiorstwa, co w razie jej przedwczesnego egzekwowania – grozi utratą płynności i ograniczeniem możliwości świadczenia przewozów. W ocenie Sądu, mówiąc o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy brać pod rozwagę taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt II GZ 85/06 nie publ.). W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż przedstawione przez stronę okoliczność oceniane m.in. w oparciu o złożoną przez stronę dokumentację, z której wynika, iż w okresie obejmującym pierwsze półrocze 2008 r. skarżący - w miesiącach styczeń, luty, marzec i maj wykazał odpowiednio nadwyżkę 20 915,65; 6 365,04; 19 796,57 i 1 708,63 złotych, a w miesiącu kwietniu i czerwcu odpowiedno stratę w wysokości 4 083,13 i 5 828,56 złotych nie uzasadniają konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w aspekcie wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej – 3 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych - bilas wynikających z ustalenia nadwyżek oraz strat nie pozwala na przyjęcie tezy skarżącego, iż przedwczesne wyegzekwowanie nałożonej na niego kary grozi utratą płynność finansowej przedsiębiorstwa i ograniczeniem możliwości świadczenia przewozów. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.