VI SA/Wa 2224/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz R. K. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO), po rozpatrzeniu odwołania R. K. (dalej skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 1528,30 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach [...] lutego 2018 r. – [...] marca 2018 r. (w decyzji organu I instancji wskazano okres do 7 marca 2018 r.) bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2. Wydając powyższą decyzję organ działał w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W sprawie reklamy o treści "[...]" umieszczonej w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] prowadzone było przez organy administracji postępowanie dotyczące zajęcia ww. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; w dniu [...] czerwca 2018 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 13 lutego 2018 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w pasie drogowym reklamy o treści "[...]" bez wymaganego przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm., dalej u.d.p.) zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną oraz protokół kontroli nr [...]. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 20, 27 lutego i 7 marca 2018 r. potwierdziły funkcjonowanie reklamy. Po ustaleniu adresu strony, organ zawiadomił o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie oraz wypowiedzenia co do niej. Strona skorzystała z tego uprawnienia, ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją zapoznał się pełnomocnik skarżącego. Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Prezydent [...] w pkt 1 wymierzył skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarcza pod nazwą "[...]" ul. [...] karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach 7 lutego – 7 marca 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, w pkt 2 ustalił karę pieniężną w wysokości 1528,30 zł obliczonej jako iloczyn: powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego, zaś w pkt 3 określił numer konta bankowego i termin na wpłacenie ww. kary. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 i 107 k.p.a., art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 u.d.p., uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. [...]). Organ I instancji wskazał, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, zaś 1,7 m2 znajdowało się w pasie drogowym, wobec czego stawka kar, zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p., stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie Uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. poz. 20b załącznika Nr 2 dla drogi powiatowej – reklamy o powierzchni przekraczającej 3m2 do 9 m2 włącznie 3,10 zł x 10 = 31 zł. Liczba dni zajęcia pasa drogowego została ustalona na 29 – od 7 lutego do 7 marca 2018 r. Wobec powyższego kara wyniosła 1528,30 zł, jako iloczyn 1,7 m2 x 31 zł x 29 dni. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając w nim naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez brak ustalenia kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego, w sytuacji gdy reklama bez wiedzy i zgody odwołującego została przesunięta częściowo w pas drogowy przez osoby wykonujące roboty budowlane oraz błędne wskazanie skarżącego jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary za zajęcie pasa drogowego. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków A. A. oraz E. R. na okoliczność, że to osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym bez wiedzy i zgody odwołującego się, przesunęły przedmiotowa reklamę częściowo na pas drogowy, oraz że odwołujący nie zajął pasa drogowego przedmiotową reklamą. Skarżący wniósł również o zwrócenie się do ZDM w [...] o udzielenie informacji, czy w okresie od 1 czerwca 2016 r. do 1 sierpnia 2018 r. były wykonywane roboty budowlane na odcinku przedmiotowego pasa drogowego, kto wykonywał te roboty budowalne, w celu wykazania, że to osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym bez wiedzy i zgody odwołującego przesunęły przedmiotowa reklamę częściowo na pas drogowy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wspomnianą na wstępie decyzją z [...] września 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Zdaniem organu z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniach od 7 lutego 2018 r. do 7 marca 2018 r. w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] umieszczona była reklama o treści "[...]" o powierzchni 3,79 m2, w tym w pasie drogowym 1,7 m2. Powyższe potwierdzają protokoły oględzin dokonanych w dniach [...] lutego 2018 r., [...] lutego 2018 r. i [...] marca 2018 r., zdjęcia załączone na płycie, zaś w aktach sprawy znajduje się pomiar sytuacyjny reklamy, na którym zaznaczono granice pasa drogowego oraz decyzja z [...] czerwca 2018 r. nakładająca karę za zajęcie pasa w okresie od 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. W ocenie SKO zebrany w sprawie materiał obligował organ I instancji do wydania decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 1528,30 zł za zajęcie przedmiotowego pasa bez zezwolenia zarządcy drogi, a umocowanie do wydania takiej decyzji wynikało z art. 40 ust. 12 u.d.p. W dalszej części organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 40 ust. 4 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowany jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Zgodnie zaś z § 1 pkt 3 uchwały Rady [...] z 27 maja 2004 r. oraz załącznika nr 3 do ww. uchwały wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi powiatowej przez reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie wynosi 3,10 zł, a pas drogowy był zajmowany przez skarżącego przez 29 dni od 7 lutego 2018 r. do 7 marca 2018 r. Wobec powyższego kara wyniosła 1,7m2 x 3,10 zł x 29 dni x 10 = 1528,30 zł. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie, nie zostały spełnione warunki odstąpienia od wymierzenia kary, o których mowa w art. 189f § 1 k.p.a. – waga naruszenia prawa nie jest znikoma, reklama ma charakter komercyjny i dotyczy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ponadto reklama funkcjonuje w okresie następującym po 7 marca 2018 r. (czego dowodzą kolejne decyzje organu I instancji wydawane w przedmiocie nielegalnego zajmowania pasa drogowego). Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary, zdaniem SKO, bezsporny w sprawie jest fakt, że dysponentem i właścicielem przedmiotowej reklamy jest skarżący. Skarżący był poinformowany o zajmowaniu przez reklamę jego działalności gospodarczej pasa drogowego na długo przed wszczęciem postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r., mimo to reklama nadal zajmowała pas drogowy. Bez względu, czy faktycznego zajęcia dokonali robotnicy w trakcie robót budowlanych czy nie, na dzień wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie faktycznym dysponentem i osobą ponoszącą konsekwencje umieszczenia reklamy w pasie drogowym jest skarżący jako właściciel. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jej treść, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym w szczególności brak ustalenia, kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego, poprzestając jedynie na ustaleniu, iż przedmiotowa reklama należy do skarżącego, w sytuacji gdy reklama ta - bez wiedzy i zgody skarżącego - została przesunięta częściowo w pas drogowy przez osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym, w związku z potrzebą wykonania prac budowlanych przy wykorzystaniu miejsca, w którym znajdowała się pierwotnie przedmiotowa reklama, co skutkowało niezbadaniem w sposób wyczerpujący prowadzonej sprawy i poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, albowiem skarżący, mimo że jest właścicielem przedmiotowej reklamy, nie dokonał zajęcia pasa drogowego, a uczyniły to - bez jego woli i wiedzy - osoby wykonujące roboty budowlane w tym pasie drogowym, w związku z potrzebą wykonania prac budowlanych przy wykorzystaniu miejsca, w którym znajdowała się pierwotnie przedmiotowa reklama, po czym jednak osoby te nie odstawiły reklamy na swoje miejsce. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W treści uzasadnienia skargi skarżący wskazywał na odpowiedzialność administracyjną podmiotu, który faktycznie zajął pas drogowy na cele niezwiązane z budową, jakim zazwyczaj jest właściciel obiektu. Zdaniem skarżącego powyższe nie wyklucza możliwości, że w konkretnym stanie faktycznym kto inny niż właściciel powinien być podmiotem, na którego będzie nakładana kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego. Skarżący nie zaprzeczał, że reklama o treści "[...]" nie należy do niego, sporne dla skarżącego jest jednak to, kto faktycznie dokonał częściowego usytuowania reklamy w pasie drogowym. Organ pomimo zgłaszanych zastrzeżeń przyjął, że skoro reklama należy do skarżącego to i on ponosi odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Natomiast reklama od kilkunastu lat znajdowała się nieopodal pasa drogowego i nigdy wcześniej go nie zajmowała. W okresie od 1 czerwca 2016 r. do 1 sierpnia 2018 r. na przedmiotowym odcinku pasa drogowego były wykonywane roboty budowlane, najprawdopodobniej na zlecenie zarządcy drogi. Osoby wykonujące roboty budowlane – bez wiedzy i zgody skarżącego – samowolnie przesunęły reklamę, tak że jej cześć została usytuowana w pasie drogowym. Po wykonaniu niezbędnych prac, reklama nie została odstawiona na pierwotne miejsce. Według skarżącego nie posiadał wiedzy o przesunięciu reklamy, nie został także o tym poinformowany przez organ I instancji, zawiadomienie o postępowaniu administracyjnym otrzymał niemal po roku od wykrycia niedozwolonego zajęcia pasa drogowego. W sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2009 r. II GSK 832/08, gdzie osobami dokonującymi faktycznego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy byli pracownicy robót budowlanych na przedmiotowym odcinku pasa drogowego. Wobec powyższego organ nie rozpoznał należycie istoty sprawy skarżącego, nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie zgłoszonego przez skarżącego przemieszczenia przedmiotowej reklamy przez pracowników robót budowlanych bez wiedzy i zgody skarżącego, a tym samym nie ocenił prawidłowo przesłanek uprawniających do wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego. Na koniec skarżący podniósł, że organ II instancji rozpoznawał sprawę skarżącego dotyczącą innego okresu zajęcia pasa drogowego i uznał za zasadne uchylenie decyzji organu I instancji i dopuszczenie dowodu z zeznań zawnioskowanych świadków oraz zwrócenie się do ZDM w [...] o udzielenie informacji, czy w okresie od 1 czerwca 2016 r. do 1 sierpnia 2017 r. (w odwołaniu skarżący wskazywał na okres do 1 sierpnia 2018 r., tak też organ w decyzji z [...] września 2018 r.) były wykonywane roboty budowalne na odcinku przedmiotowego pasa drogowego, a jeśli tak to kto wykonywał te roboty budowlane, w celu wykazania, iż to osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym, bez wiedzy i zgody skarżącego, przesunęły przedmiotową reklamę częściowo na pas drogowy. Skarżący do skargi załączył decyzję SKO w [...] z [...] września 2018 r. nr [...] dotyczącą zajęcia pasa drogowego w okresie od 8 marca 2018 r. do 4 kwietnia 2018 r. uchylającą decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2018 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2018 r., zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) skutkuje jej uchyleniem. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i nie czyni zadość tym przepisom, w szczególności w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dokonania oceny dowodów i odzwierciedlenia powyższego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. nie powinna zostać zaakceptowana przez organ odwoławczy, bez wyjaśnienia wątpliwości jakie zostały w niej dostrzeżone. W myśl wskazanych wyżej przepisów to na organie (SKO w [...]) spoczywał obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyjaśnienia istotnych okoliczności, sporządzenia treści decyzji i uzasadnienia tak, aby nie trzeba było domyślać się zaakceptowanej przez organ odwoławczy podstawy prawnej, jak i toku przyjętego przez Prezydenta [...] rozumowania. W decyzji organ I instancji wymierzył i ustalił skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą karę pieniężną w wysokości 1528,30 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach 7 lutego – 7 marca 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Kara ta została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego. Prezydent [...] wskazał, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, zaś 1,7 m2 znajdowało się w pasie drogowym, wobec czego stawka kary, zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. poz. 20b załącznika Nr 2 dla drogi powiatowej – reklamy o powierzchni przekraczającej 3m2 do 9 m2 włącznie 3,10 zł x 10 = 31 zł. Liczba dni zajęcia pasa drogowego została ustalona na 29 – od 7 lutego do 7 marca 2018 r. Wobec powyższego kara wyniosła 1528,30 zł, jako iloczyn 1,7 m2 x 31 zł x 29 dni. Natomiast organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...], wskazując w komparycji swojej decyzji, że decyzja organu I instancji dotyczyła okresu od 7 lutego 2018 r. do 5 marca 2018 r. (w uzasadnieniu decyzji organ wskazywał, że pas drogowy był zajmowany od 7 lutego do 7 marca 2018 r.). SKO wskazało też, że umocowanie do wydania takiej decyzji przez Prezydenta [...] wynikało z art. 40 ust. 12 u.d.p. Zgodnie zaś z § 1 pkt 3 uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. oraz załącznikiem nr 3 do ww. uchwały wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi powiatowej przez "reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie wynosi 3,10 zł, a pas drogowy był zajmowany przez skarżącego przez 29 dni od 7 lutego 2018 r. do 7 marca 2018 r. SKO przyjęło, że organ I instancji prawidłowo ustalił i wymierzył karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego. Wobec powyższego wskazać należy, że w decyzji organu I instancji nie została prawidłowo wskazana jednostka redakcyjna przepisu będąca podstawą nałożonej kary. Zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Tak więc powyższy przepis posiada 3 punkty, a w podstawie prawnej decyzji organu I instancji żaden z wyżej wymienionych punktów nie został podany, jednostka redakcyjna przepisu nie została skonkretyzowana. Ponadto wysokość przyjętej przez organ I instancji stawki za zajęcie pasa drogowego nie została wyjaśniona. Organ I instancji przyjął stawkę 3,10 zł na podstawie poz. 20b załącznika Nr 2 uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajecie pasa drogowego dróg publiczny na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Natomiast SKO, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołało się na załącznik nr 3 do ww. uchwały. Oba organy przyjęły, że stawka za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi powiatowej reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie wynosi 3,10 zł. W tym miejscu zauważyć należy, że uchwała Rady [...] z [...] maja 2004 r. posiada 4 załączniki, Załącznik nr 1 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej pod roboty niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, Załącznik nr 2 Wysokość rocznych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia infrastruktury technicznej, Załącznik nr 3 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, Załącznik nr 4 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej na prawach wyłączności w celach określonych w § 1 pkt 4 uchwały. W podanym przez organ I instancji załączniku nr 2 pozycja 20b nie istnieje. Natomiast w załączniku nr 3 podanym przez SKO stawki opłat dotyczące reklamy dotyczą pozycji od 20 do 35. Pozycja 20 dotyczy stawki za 1 m2 reklamy – z zastrzeżeniem poz. 21-35 a) o powierzchni nie przekraczającej 3 m2, b) o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie, c) o powierzchni przekraczającej 9 m2; podobnie w pozycji 21 dotyczącej reklam ciemnych (nieoświetlanych, niepodświetlanych) stawki zostały podzielone w zależności od powierzchni: a) o powierzchni nie przekraczającej 3 m2, b) o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie, c) o powierzchni przekraczającej 9 m2. Stawki opłat za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej dla poz. 20a i 21a wynoszą po 2,50 zł, zaś w przypadku poz. 20b i 21b wynoszą odpowiednio 3,10 zł i 3,70 zł. Przyjęta przez Prezydenta [...] stawka 3,10 zł została uznana przez SKO w [...] za prawidłową, bez wyjaśnienia czy właściwa jest stawka z poz. 20 czy też poz. 21 (a może z innej skoro pozycje dotyczące reklam zostały wskazane od 20 do 35) i wskazania czemu właśnie taka pozycja (stawka) winna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto nawet jeśli w decyzji organu I instancji błędnie powołano się na załącznik nr 2 zamiast nr 3, to i tak niewyjaśniona pozostaje kwestia z jakiego powodu stawka 1 m2 powierzchni pasa drogowego została przyjęta dla reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2, skoro w pasie drogowym znajdowało się tylko 1,7 m2. Organy obu instancji wskazywały, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, ale w pasie drogowym znajdowało się tylko 1,7 m2. Natomiast gdy powierzchnia reklamy nie przekracza 3 m2 stawki za zajęcie pasa drogowego w poz. 20a i 21a załącznika nr 3 wynoszą dla drogi powiatowej 2,50 zł. Zauważenia dodatkowo wymaga, że w znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji z [...] czerwca 2018 r. dotyczącej zajmowania pasa drogowego we wcześniejszym okresie tzn. od 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. wskazano inną pozycję, a mianowicie poz.18b załącznika nr 3 uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. Ponadto w ocenie Sądu niezrozumiałe jest działanie organu naruszające art. 8 k.p.a., polegające na wydawaniu odmiennych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z załączonej bowiem do skargi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r. (a więc wydanej dzień później niż zaskarżona decyzja) uchylona została decyzja Prezydenta [...] wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie tego samego pasa drogowego, przez tą samą reklamę, o tej samej powierzchni, w okresie od 8 marca 2018 r. do 4 kwietnia 2018 r. (czyli okresie następującym po wskazanym w zaskarżonej decyzji). W tamtej sprawie organ odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe winno zostać znacząco uzupełnione, a zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia w toku dalszego postępowania ma istotny wpływ na wynik sprawy. Organ przyjął, że "Ustalenie sprawy posadowienia reklamy w pasie drogowym jest okolicznością niezbędną do ustalenia podmiotu, na który należy nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia". Natomiast w zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] ww. decyzji z [...] września 2018 r. SKO wskazywało, że bez względu na to czy faktycznego zajęcia dokonali robotnicy w trakcie robót budowlanych czy nie, na dzień wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie faktycznym dysponentem i osobą ponoszącą konsekwencje umieszczenie reklamy w pasie drogowym jest skarżący jako jej właściciel. Powyższe narusza zasadę zaufania skarżącego do władzy publicznej poprzez wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zaś rozstrzygniecie w kwestii zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 1017 zł zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018.265 j.t.) i wyniosło 900 zł oraz 100 zł wpisu sądowego – zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.