VI SA/Wa 2225/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi; 2. zwrócić skarżącej M. P. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu [...] listopada 2007 r. M. P. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarga ta została postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 r. odrzucona z powodu uiszczenia wpisu po terminie. Odpis tego postanowienia skarżąca odebrała w dniu 13 marca 2008 r., a w dniu 20 marca 2008 r. (data stempla pocztowego) złożyła ona wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że odpis zarządzenia o wezwaniu do wpisu odebrał w dniu 15 stycznia 2008 r. jej brat i dopiero w dniu 23 stycznia 2008 r. powiadomił ją o tym i tego dnia skarżąca wpłaciła wpis od skargi. Skarżąca podała, że ostatnio [...], jedyny adres do doręczeń jaki ma to adres zamieszkania jej brata, który nie powiadamia jej o przesyłkach. Skarżąca wskazała na brak swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia opłaty oraz załączyła oświadczenie swojego brata, w którym podał on, iż w dniu 23 stycznia 2008 r. przekazał skarżącej korespondencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Oceniając powyższy wniosek należy uznać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżąca zachowała ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony jej w dniu 13 marca 2008 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 20 marca 2008 r., a więc przed upływem 7 dni od dnia dowiedzenia się o uchybieniu; wpis od skargi – a więc czynność, której należy dopełnić – uiszczony został w dniu 23 stycznia 2008 r. Jednak skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Powołanie się na odebranie przesyłki przez brata, a następnie na nieprzekazanie jej skarżącej nie może być uznane za okoliczność wyłączającą winę skarżącej w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Kryterium braku winy wiąże się z dochowaniem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, publ. Mon. Praw. 2003, nr 8, str. 340). Nie można przyjąć, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu, ponieważ nie wykazała się ona należytą starannością w prowadzeniu swoich spraw i w dokonaniu czynności polegającej na odbiorze korespondencji i prawidłowym wykonaniu wezwania do uiszczenia wpisu. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca była uprawniona podać adres do korespondencji w postaci własnego adresu, bądź też adresu swojego brata. Jeśli jednak zdecydowała się używać jako adresu do korespondencji adresu swojego brata, to trzeba przyjąć, że ponosi ona wszelkie skutki doręczenia korespondencji na wskazany przez siebie adres. Jak bezspornie wskazuje podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania, korespondencję dla skarżącej odebrała szwagierka, jednak zarówno szwagierka, jak i brat skarżącej jak dorośli domownicy są osobami uprawnionymi do odbioru korespondencji. Jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowego wezwania (k. 15) korespondencję odebrał dorosły domownik, a więc osoba uprawniona do odbioru przesyłki według art. 72 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Należy też wskazać, iż w niniejszej sprawie osobą, która odebrała przesyłkę była L. P. i doręczający listonosz uczynił w sposób prawidłowy adnotację o przekazaniu przesyłki dorosłemu domownikowi i napisał, że jest to szwagierka, wskazując jej imię i nazwisko. Korespondencja zatem została doręczona prawidłowo, a ponadto na adres podany przez skarżącą. Kolejna wskazana przez skarżącą okoliczność dotyczy [...], jednak i ten argument nie powoduje uznania, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Skarżąca podała, że jej adres do doręczeń, to adres jej brata, jednak z akt administracyjnych wynika, że adres ten jest stale używany dla doręczeń korespondencji skarżącej co najmniej od stycznia 2007 r. oraz że skarżąca w terminie składała m.in. środki odwoławcze w toku postępowania administracyjnego. Zatem adres, który podała skarżąca, był przez nią stale używany i z treści wniosku o przywrócenie terminu nie sposób wywnioskować, czy dom skarżącej, który uległ [...] znajdował się pod innym adresem niż adres podany w skardze (W.), czy też pod tym właśnie adresem jest dom, który [...]. Jeśli dom skarżącej, który [...], jest pod innym adresem, to zdarzenie to miało miejsce co najmniej półtora roku temu, a więc przez tak długi czas skarżąca zapewne musiała zorganizować swoje centrum życiowe, chociażby z uwagi na potrzebę doręczania korespondencji związanej z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Skarżąca bowiem dopiero we wniosku o przywrócenie terminu podała nowy adres do korespondencji (N. – k. 24), natomiast w oświadczeniu jej brata nadal figuruje adres w W. (k. 25) i taki też adres wskazała ona jako swój (k. 3 i k. 26v). Nie można więc przyjąć braku winy skarżącej w uchybieniu terminu, gdyż jak wynika z powyższych rozważań okoliczność spalenia się jej domu nie ma wpływu na doręczanie jej korespondencji. Rzeczywiście, skarżąca mogła otrzymać korespondencję od swego domownika w dniu 23 stycznia 2008 r., jednak pozostaje to bez wpływu na ocenę uchybienia przez nią terminu do uiszczenia wpisu, gdyż wezwanie było doręczone prawidłowo. W związku z faktem, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu, a więc nie została spełniona przesłanka do przywrócenia terminu, określona w art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd nie uwzględnił wniosku i na podstawie art. 86 § 1 zdanie 2 w/w ustawy postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a p.p.s.a., zwracając skarżącej kwotę, stanowiącą równowartość całości uiszczonego wpisu od skargi.