VI SA/Wa 2226/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi Z. G. "Z." z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego Z. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Z." z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r., w W., na drodze krajowej nr [...], około godz. 09:00, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 15.400 kg, kierowany przez W. K. W toku kontroli przesłuchany kierowca stwierdził, iż jest pracownikiem skarżącego przedsiębiorcy, który świadczy usługi w zakresie oczyszczania kanalizacji miejskich. Kierowca oświadczył, iż w dniu kontroli przewozi wodę z zakładu należącego do skarżącego do W. na ul. W. i O. w celu udrażniania kanalizacji. W treści protokołu inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w trakcie kontroli kierowca w/w pojazdu nie okazał zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, a także karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...]– w aktach administracyjnych sprawy; k. 32 oraz protokół przesłuchania kierowcy [...] dnia kwietnia 2005 r. – w aktach administracyjnych sprawy; k. 34). Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r. skarżący Z. G., ustosunkowując się do protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r. - wyjaśnił, iż "Z." z siedzibą w B. prowadzi działalność głównie w zakresie udrażniania i czyszczenia kanalizacji sanitarnej i pokrewnej. Strona wskazała ponadto, iż wszystkie posiadane przez nią pojazdy samochodowe przystosowane są do tych celów, o czym świadczy chociażby wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Skarżący stwierdził również, iż w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedmiot działalności stanowi "Działalność sanitarna i pokrewna". Skarżący wskazał, iż jego przedsiębiorstwo świadczy usługi w zakresie usług transportu sanitarnego na rzecz takich instytucji, jak Miejski Zarząd Dróg, spółdzielnie mieszkaniowe, zakłady opieki zdrowotnej, w tym szpitale. Zdaniem skarżącego identyczne samochody posiadają Miejskie Przedsiębiorstwa Wodociągowe nie tylko w Polsce, ale całej Unii Europejskiej, gdzie również są zwolnione ze stosowania ustawy o transporcie drogowym lub odpowiednich dyrektyw Unii Europejskiej. Strona wskazała, iż faktycznie w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej była przewożona woda, która stanowi niezbędny element wyposażenia samochodu specjalistycznego. Skarżący powołał się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów w ramach usług transportu sanitarnego. Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 3a i ust. 3b, art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) a także na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) w zw. z Lp. 1.1.7 i Lp. 1.4.1. Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 5.000,- złotych, w tym karę 2.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, oraz 3.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż w dniu kontroli kierowca nie okazał zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, a także karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustosunkowując się do stanowiska strony skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż nie uwzględnił wyjaśnień dotyczących transportu sanitarnego. Organ I instancji stwierdził bowiem, iż art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408 ze zm.) stanowi, że transport sanitarny to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków transportu. Organ uznał zatem, iż przewóz wody w celu udrożnienia kanalizacji nie można zakwalifikować jako udzielania świadczenia zdrowotnego. Powołując się na dyspozycję przepisu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że sporny przewóz spełniał warunki przewozu na potrzeby własne. W tej sytuacji – zdaniem organu – strona winna wykonywać przewóz po otrzymaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, co wynika z art. 33 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 6 września 2001 r. Organ wskazał również, iż brak uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych stanowi naruszenie art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 w/w aktu normatywnego. Skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący podniósł, iż nie stosował się do obowiązków nałożonych przez ustawę o transporcie drogowym nie w celu łamania, czy też obejścia prawa, ale ze względu na to, iż jest przekonany, że ustawa ta nie ma zastosowania w jego przypadku. Skarżący wskazał ponadto, iż sama ustawa, ani też żadne akty wykonawcze nie wskazują, aby zastosowanie miała ustawa o zakładach opieki zdrowotnej. W ocenie skarżącego, jeżeli ustawodawca sam nie odwołuje się do w/w ustawy, to tym bardziej organy administracyjne nie mogą tego robić, albowiem stanowić to będzie nadużycie prawa. Powołując się na przepis art. 7 k.p.a. skarżący Z. G. podniósł, iż stosując wykładnię przepisów prawnych należy brać pod uwagę ich normalne rozumienie w języku potocznym. Według strony dotyczy to zarówno samej interpretacji przepisów prawnych, jak i odesłań do innych aktów prawnych. Strona wskazała, iż w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedmiot działalności stanowi "Działalność sanitarna i pokrewna", a więc dla przeciętnego obywatela – przedsiębiorcy naturalnym odesłaniem, w braku odmiennego, będzie Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług. Odwoływanie się nawet pośrednio do innych ustaw nie wskazanych przez ustawodawcę stanowi nadużycie prawa. Skarżący wskazał, iż jego przedsiębiorstwo świadczy usługi w zakresie usług transportu sanitarnego. Skarżący dodał jednocześnie, iż trudno jest mówić o pomocniczym charakterze przewozu wody, ponieważ stanowi ona jego podstawowy element. Zdaniem skarżącego nie można w jego przypadku pomocniczo przewozić wody, albowiem jest ona niezbędna. Strona stwierdziła także, iż Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w W. posiadające takie same samochody również nie stosuje ustawy o transporcie drogowym. O braku podstaw do zastosowania cyt. ustawy miały skarżącego przekonać także opinie wyrażone przez innych pracowników Inspektoratu Transportu Drogowego w B., z którymi skarżący się konsultował w tej sprawie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...]- utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2005 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącego przedsiębiorcy - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym – organ odwoławczy stwierdził, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego – organ I instancji prawidłowo zważył, że przewozu wody, jaki wykonywała strona w celu udrożnienia kanalizacji nie można zakwalifikować jako transportu sanitarnego. Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji słusznie przytoczył definicję transportu sanitarnego wskazaną w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia strony skarżącej podnoszone w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 3 usta. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych stosuje się przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Zdaniem organu odwoławczego w ustawie o transporcie drogowym nie ma przepisów zwalniających pojazdy specjalne z uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych. W dniu [...] października 2005 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący stwierdził, że ze względów finansowych nie jest w stanie zatrudnić specjalistów z każdej dziedziny prawa, która dotyka jego przedsiębiorstwa. Powołując się na szereg ustaw krajowych, a także na akty wykonawcze i akty prawa miejscowego, oraz na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i sądów krajowych, skarżący wskazał, że aby ogarnąć tak ogromny i różnorodny zakres prawa trzeba być doskonałym prawnikiem. Skarżący ponownie stwierdził, iż nie stosował się do obowiązków nałożonych przez ustawę o transporcie drogowym nie w celu łamania, czy też obejścia prawa, ale ze względu na to, iż był przekonany, że ustawa ta nie ma zastosowania w jego przypadku. Skarżący poinformował jednocześnie, iż w chwili obecnej posiada już zezwolenie na przewóz na potrzeby własne oraz, że uiścił opłatę za przejazd po drogach krajowych. Ponadto skarżący stwierdził, iż nałożona kara pieniężna jest zbyt surowa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego powoływanie się w skardze na nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej decyzji. W ocenie organu odwoławczego bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje także wskazywana w skardze trudna sytuacja finansowa strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana Z. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Z." z siedzibą w B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...]- nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 5.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] kwietnia 2005 r. skontrolowanym pojazdem należącym do strony skarżącej dokonywano przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Na wstępie należy uznać, iż niezasadna jest argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii statusu prawnego skarżącego, jako przedsiębiorcy, który nie podlega regulacjom zawartym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udrażniania i czyszczenia kanalizacji sanitarnej i pokrewnej (według wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - "Działalność sanitarna i pokrewna"). Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej należy uznać, iż organy obu instancji definiując pojęcie usług transportu sanitarnego prawidłowo odwołały się do definicji zawartej w art. 70a ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Zgodnie z tym przepisem "transport sanitarny" to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych, wymagających specjalnych warunków transportu. Organy zasadnie uznały zatem, iż przewóz wody w celu udrożnienia kanalizacji nie można zakwalifikować jako udzielania świadczenia zdrowotnego. Nie sposób zgodzić się ze skarżącym Z. G., iż stosując wykładnię przepisów prawnych należy brać pod uwagę ich normalne rozumienie w języku potocznym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe stanowisko nie znajduje potwierdzenie zarówno w poglądach doktryny prawa, jak i w dotychczasowym orzecznictwie. Należy zauważyć, iż Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r. (III ARN 89/92, POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że "uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne". Takie też rozwiązanie przyjęły organy obu instancji, uznając, iż skoro ustawodawca na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie zdefiniował pojęcia transportu sanitarnego - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji tego pojęcia sformułowanej w regulacji dotyczącej ochrony zdrowia, w tym przypadku do definicji z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Z kolei jeśli chodzi o powołany przez organ odwoławczy przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, należy uznać, że został on nieprawidłowo wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 cyt. aktu normatywnego do przewozów drogowych wykonywanych w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w niniejszej sprawie kierowca prowadzący pojazd skarżącego w dniu kontroli przewoził wodę z zakładu należącego do strony do W. na ul. W. i O. w celu udrażniania kanalizacji. W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż skarżący nie wykonywał przewozu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a więc przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Należy zauważyć, iż również pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2005 r. oświadczył, że w/w norma ustawowa nie miała zastosowania do kontrolowanego przewozu i została zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niepotrzebnie. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; W tej sytuacji należy uznać, iż organy obu instancji zasadnie przyjęły, że sporny przewóz spełniał w/w warunki, albowiem przewóz wody w celu udrażniania kanalizacji wykonywany był na potrzeby własne skarżącego przedsiębiorcy, pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, jaką jest świadczenie usług w zakresie udrażniania i czyszczenia kanalizacji sanitarnej i pokrewnej. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Według art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne. W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1.7. Załącznika do tej ustawy, który karą 2.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący wykonywania transportu drogowego rzeczy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych należy – zdaniem Sądu - podzielić stanowisko organu i uznać, że z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli skarżący nie okazał do kontroli opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...]. Należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Zdaniem Sądu skoro z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał przewóz bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych, należy uznać, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej o braku możliwości zaznajomienia się przez osoby nie będące prawnikami ogromnego i różnorodnego zakres prawa regulującego działalność gospodarczą należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej decyzji. Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.