VI SA/Wa 223/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji członka Rady Nadzorczej Spółki Polskie Radio - Regionalna Rozgłośnia w [...] "[...]" S.A. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej J. S. kwotę 200 złotych (słownie dwustu złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego. J. S. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej też w skrócie jako KRRT) z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...] odwołującą ją ze składu Rady Nadzorczej Spółki P. w B. "R." S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest zatem kwestia oceny dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odwołującą skarżącą ze składu Rady Nadzorczej Spółki P. w B. "R." S.A. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że żaden przepis ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, nie przewiduje podstawy do przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli legalności uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydanej w przedmiocie odwołania członków rady nadzorczej regionalnej rozgłośni Polskiego Radia. Podstawy takiej nie można również wywieść z żadnego innego, obowiązującego obecnie, aktu normatywnego. Niewątpliwie uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydana w tym przedmiocie nie posiada też cech decyzji administracyjnej. Tym samym konieczna jest ocena, czy sporna uchwała stanowi inną czynność lub akt z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W doktrynie prezentowany jest pogląd, który Sąd podziela, że przedmiot skargi przewidzianej w powołanym artykule zakreślają następujące elementy: a) akt lub czynność nie może mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 ww. ustawy, b) akt lub czynność musi mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność, c) akt lub czynność musi być skierowane do indywidualnych podmiotów, d) akt lub czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc powinna ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa e) akt lub czynność musi mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli (p. Tadeusz Woś, Hanna Krysiak – Molczyk, Marta Romańska : Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 59 – 60). Mając na uwadze powyższe kryteria stwierdzić należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie spełnia ostatniego z nich, bowiem kwestia powoływania i odwoływania członków rad nadzorczych spółek publicznej radiofonii i telewizji, jest uprawnieniem prywatnoprawnym i w konsekwencji winna być wykonywana w formie uchwał, które wywołują skutki charakterystyczne dla cywilnoprawnych oświadczeń woli. Należy zauważyć, iż podstawą prawną spornej uchwały KRRiT były przepisy m.in. art. 9 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, na podstawie ustaw i w celu ich wykonania Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydaje rozporządzenia i uchwały. Z kolei, jak stanowił na dzień wydania zaskarżonej uchwały, przepis art. 28 ust. 1a cyt. ustawy, rady nadzorcze spółek radiofonii regionalnej liczą po pięciu członków: czterech wyłonionych w konkursie przeprowadzonym przez Krajową Radę spośród kandydatów posiadających kompetencje w dziedzinie prawa, finansów, kultury oraz mediów, zgłoszonych przez organy kolegialne uczelni akademickich działających w danym regionie oraz jednego powołanego przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Zarazem art. 26 ust. 1 i 3 ww. ustawy wskazuje, że jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej spółki akcyjnej Skarbu Państwa, przy czym radiofonię publiczną tworzą: 1) spółka "P.- Spółka Akcyjna", zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów radiowych i programów dla odbiorców za granicą; 2) spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych, zwane dalej "spółkami radiofonii regionalnej". Do spółek tych stosuje się, z zastrzeżeniem art. 27-30 ustawy, przepisy Kodeksu spółek handlowych z wyjątkiem art. 312 i 402 (art. 26 ust. 4 ww. ustawy). Skoro kwestia powoływania członków rad nadzorczych w spółkach kapitałowych jest co do zasady uregulowana przepisami kodeksu spółek handlowych, to rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie mają charakteru publicznoprawnego, lecz wykonywane są w sferze prywatnoprawnej (tak również: K.A. Wąsowski /w:/ Status prawny Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - próba charakterystyki, Kwartalnik Prawa Publicznego z 2004, nr 1, s. 223). W tej sytuacji przyjąć należy więc, iż – wbrew stanowisku skarżącej – zaskarżona uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie stanowi czynności (lub aktu), o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd uznał, iż na sporną uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego należy przyjąć, iż skarga wniesiona do Sądu przez skarżącą podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sprawa nie należy do kognicji (właściwości rzeczowej) sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzucając skargę postanowił zwrócić skarżącej uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 200 złotych (punkt 2 sentencji).