VI SA/Wa 2231/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta W., stosując art. 19 ust. 5, art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2016 r., odmówił M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wydania zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego o powierzchni 38 m2, od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych zawiera generalną zasadę, zgodnie z którą zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odstępstwo od tej zasady ustawodawca przewidział w art. 39 ust. 3 tej regulacji, wskazując, że jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. Spółka zajmowała wcześniej fragment pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego o powierzchni 38 m2, jednakże z uwagi na planowaną zmianę organizacji ruchu w pasie drogowym w tym miejscu termin końcowy jego zajmowania został ustalony do dnia [...] marca 2016 r. W miejscu, w którym posadowiony był przedmiotowy kiosk, planowana jest budowa sygnalizacji świetlnej oraz zmiana lokalizacji przystanków autobusowych, w wyniku czego poprawi się bezpieczeństwo uczestników ruchu. W takiej sytuacji nie jest możliwe dalsze zajmowanie fragmentu pasa drogowego na potrzeby niezwiązane z organizacją ruchu drogowego. W sprawie brak jest także szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za dalszym funkcjonowaniem kiosku handlowego w pasie drogowym. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem, ewentualnie - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Spółka zarzuciła zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 10 § 1 kpa w związku z art. 40 § 2 kpa, poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi strony wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań związanych z przeprowadzeniem dowodów mających na celu wskazanie przesłanek uzasadniających zajęcie przedmiotowego pasa drogowego; art. 7 kpa, art. 8 kpa i art. 9 kpa, poprzez ich niezastosowanie; art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, poprzez nieuwzględnienie szczególnie uzasadnionej okoliczności przemawiającej za wydaniem Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, pominięcie okoliczności poniesienia przez stronę rażącej szkody wynikającej z konieczności rozbiórki murowanego pawilonu, którego wartość wynosi 169.714,00 zł; art. 38 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych w związku z art. 75 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 76a § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, zmierzających do wykazania tytułu prawnego Spółki do przedmiotowego gruntu, albowiem zanim teren ten znalazł się w zasobach ZDM, był w posiadaniu Urzędu Dzielnicowego [...], Wydziału [...], i z tego względu w sprawie winien mieć zastosowanie art. 38 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], mając za podstawę art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), art. 127 § 2 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 pkt 1 kpa w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do zarzutów strony i wyjaśnił, że wprawdzie zgodnie z art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu jest dopuszczalne w szczególnie uzasadnionych przypadkach, to jednak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy taka sytuacja nie występuje. Potrzeby związane z utrzymaniem bezpieczeństwa ruchu drogowego uniemożliwiają dalsze funkcjonowanie kiosku handlowego w przedmiotowym pasie drogowym, toteż uzasadnioną jest decyzja odmowna. Lokalizowanie w pasie drogowym obiektu niedrogowego (kiosku czy pawilonu) zawsze ma charakter czasowy, gdyż zezwolenia na zajęcie pasa są zawsze wydawane na określony czas, a w każdej decyzji wprowadza się warunek usunięcia obiektu po wyekspirowaniu okresu zezwolenia. Zatem podmiot zajmujący pas drogowy musi liczyć się z tym, że w razie konieczności, poniesie koszty związane z posadowieniem obiektu i jest to ryzyko, które wiąże się z korzystaniem z cudzego gruntu. Organ zwrócił przy tym uwagę, że z umowy kupna-sprzedaży z dnia 3 lipca 2012 r. wynika, że Spółka nabyła pawilon od G. P., która wyraźnie podała w umowie, że obiekt został wzniesiony na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa, będącym we władaniu Zarządu Dróg Miejskich. Z tego względu SKO w [...] uznało, że prowadzenie dalszych dowodów co do wcześniejszych losów gruntu czy samego kiosku nie było i nie jest potrzebne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka wniosła także o przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawcy ds. budownictwa drogowego i inżynierii ruchu na okoliczność potwierdzenia wadliwych rozwiązań dokumentacji architektonicznej i projektowej związanej z realizacją celu publicznego, polegającej na modernizacji pasa drogowego, przebudowie sygnalizacji świetlnej, przesunięciu i modernizacji wiaty przystankowej, możliwości pogodzenia lokalizacji istniejącego budynku strony z planowanym przedsięwzięciem realizowanym przez ZDM. Skarżąca podniosła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: 1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi; 3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego; 4) samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających; 5) umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów; 6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe; 7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi; 8) zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego; 9) odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi; 10) wypasania zwierząt gospodarskich; 11) rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem; 12) usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych. Zasadą, wynikającą z art. 39 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis jedynie przykładowo wskazuje rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu). Niewątpliwie kiosk czy pawilon handlowy stanowią obiekty budowlane niezwiązane z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, a zatem ich posadowienie w pasie drogowym - co do zasady - objęte jest zakazem wynikającym z treści tego przepisu. Prawną podstawę umieszczenia (posadowienia) w pasie drogowym urządzenia bądź obiektu budowlanego niezwiązanego z drogą i jej zadaniami, jakim jest kiosk handlowy, stanowi jedynie art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. W przepisie tym ustawodawca sformułował wyjątek od przedstawionej wyżej zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej. Konstrukcja art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych wskazuje, że decyzje administracyjne wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą sądowoadministracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowane były konstytucyjne zasady legalizmu i równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle stosowanych przepisów prawa materialnego. Przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych, wprowadzając wyjątek od zasady, posługuje się zwrotem "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc pojęciem nieostrym, stanowiącym klauzulę generalną, której stosowanie ma charakter ocenny i indywidualny. Posługując się takim zwrotem, prawodawca daje pewną swobodę w kwalifikowaniu stanów faktycznych pod tymże kątem, co dodatkowo uwypukla i podkreśla wyjątkowy charakter regulacji. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony już w orzecznictwie, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", pozwalający na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Natomiast obowiązkiem organu orzekającego jest ustalenie zaistnienia tejże przesłanki i jej ocena (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. o sygn. akt II GSK 499/08 i z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. akt II GSK 524/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie "szczególnie uzasadnionego przypadku", bliżej nieokreślone przez ustawodawcę w świetle poszczególnych unormowań ww. ustawy o drogach publicznych, pozwala przyjąć, że właściwy w sprawie zarządca drogi jest zobowiązany do oceny, czy zajęcie pasa drogowego na lokalizację niedozwolonego - co do zasady - urządzenia czy obiektu budowlanego jest dopuszczalne, tzn. czy nie będzie powodować niszczenia drogi lub naruszać zadań organu zarządzającego drogą m.in. jego obowiązku zapewnienia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego, a więc warunków, w jakich odbywa się ruch drogowy, tak ze względu na jakość dróg, liczbę ich użytkowników czy choćby określone dla danych dróg przepisy drogowe. W przypadku stwierdzenia, iż usytuowanie obiektu budowlanego czy urządzenia pozakomunikacyjnego w pasie drogowym może zagrażać np. bezpieczeństwu ruchu drogowego czy jego organizacji, organ zobowiązany do zapewnienia warunków dla bezpiecznego ruchu drogowego odmówi wydania zezwolenia. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ w pełni zasadnie odmówił wydania zezwolenia na zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego o powierzchni 38 m2. Spółka zajmowała wcześniej to miejsce, jednakże z uwagi na planowaną zmianę organizacji ruchu w pasie drogowym w tym rejonie, termin końcowy zajmowania fragmentu pasa został ustalony do dnia [...] marca 2016 r. W miejscu zlokalizowania kiosku planowana jest budowa sygnalizacji świetlnej oraz zmiana lokalizacji przystanków autobusowych i - jak wskazuje organ - w wyniku tego poprawi się bezpieczeństwo uczestników ruchu. W takiej sytuacji istotnie nie jest możliwe dalsze zajmowanie fragmentu pasa drogowego na potrzeby niezwiązane z organizacją ruchu drogowego. Skarżąca Spółka nie wykazała, by dalsze funkcjonowanie kiosku handlowego w ww. miejscu było podyktowane szczególnie uzasadnionym przypadkiem. Zarówno wniosek Spółki, jak i jej kolejne pisma w sprawie, w tym także sama skarga do Sądu, nie zawierają jakiejkolwiek motywacji, która wskazywałaby na potrzebę funkcjonowania kiosku handlowego, a tym samym umożliwiała organowi odstąpienie od generalnego zakazu i potraktowanie prośby skarżącej w kategoriach szczególnie uzasadnionego przypadku. Jak już zostało zaznaczone, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że w okolicznościach faktycznych sprawy jego wniosek wymaga potraktowania jako szczególnie uzasadniony przypadek. Brak tej szczególnej motywacji uzasadniającej wniosek uniemożliwia organowi odstąpienie od generalnego zakazu i wydanie pozytywnej dla strony decyzji. Samo bowiem sformułowanie wniosku o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego nie wskazuje jeszcze, że zachodzi przypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. W takiej sytuacji zarządca drogi obowiązany był dokonać oceny wniosku, nie tylko mając na względzie prowadzoną przez skarżącą działalność handlową, ale przede wszystkim uwzględniając w szczególności wymogi utrzymania drogi i pasa drogowego w odpowiednim stanie oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego odbywającego się na tym odcinku drogi. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja organu jest przekonywująca, zaś strona skarżąca nie wykazała, by jej słuszny interes w tym przypadku górował nad interesem społecznym. Jak już zostało wskazane wyżej, w miejscu zlokalizowania kiosku handlowego planowana jest budowa sygnalizacji świetlnej oraz zmiana lokalizacji przystanków autobusowych, toteż dalsze jego funkcjonowanie nie jest możliwe. Dlatego też nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem, istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Jednakże w niniejszej sprawie takiej możliwości nie ma - jak wykazał organ - wszak nowe inwestycje drogowe wykluczają dalsze pozostawanie kiosku w dotychczasowym stanie. Przedstawionej oceny prawnej Sądu nie może zmieniać argumentacja strony skarżącej dotycząca wartości posadowionego w pasie drogowym kiosku, gdyż podmiot zajmujący pas drogowy zawsze ponosi ryzyko związane z funkcjonowaniem obiektu na cudzym gruncie, a także ze zmianami, jakie mogą pojawić się w związku z potrzebami ruchu drogowego. Organ II instancji w pełni zasadnie zwraca uwagę, że z umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, iż Spółka nabyła pawilon od G. P., która wyraźnie podała w umowie, że obiekt został wzniesiony na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa, będącym we władaniu Zarządu Dróg Miejskich. Z tego względu SKO w [...] prawidłowo wskazuje, że prowadzenie dalszych dowodów co do wcześniejszych losów gruntu czy samego kiosku nie było i nie jest potrzebne. Odnosząc się także do wniosku dowodowego zawartego w skardze, Sąd uznał go za nieuzasadniony, biorąc pod uwagę prawidłowe ustalenia organów, dające podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W trybie art. 106 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co oznacza, że jedynie w przypadku istniejących wątpliwości zachodziłaby podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego. Wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Jakkolwiek uznaniowość w tego typu sprawach nie może być wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji, to jednak Sąd nie dostrzegł przekroczenia granic uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.