VI SA/Wa 2232/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oddala skargę VI SA/Wa 2232/06 Uzasadnienie M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwa Usługi Transportowe "M." z siedzibą w S. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r. w m. M. przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] stanowiącego własność skarżącego, którym wykonywany był przewóz rzeczy. Pojazdem tym kierował kierowca M. M.. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydanej na przedsiębiorcę M. S. Usługi Transportowe "M.". Kierowca nie okazał natomiast do kontroli wykresówki za dzień 4 kwietnia 2006 r., ani zaświadczenia wskazującego przyczynę braku wykresówki za ten dzień, a w oparciu o przedstawione wykresówki za dni 2, 3 i 5 kwietnia 2006 r. inspektorzy stwierdzili, że kierowca w sposób nieprawidłowy operował przełącznikiem grup czasowych. Pismem z dnia 7 kwietnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, wzywając go do ustosunkowania się do stwierdzonych nieprawidłowości oraz złożenia wypisu z ewidencji działalności gospodarczej, decyzji o nadaniu numeru NIP i dokumentu potwierdzającego zgłoszenie pojazdu o nr rej. [...] do posiadanej przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Z kolei pismem z dnia [...] maja 2006 r. organ zwrócił się do Urzędu Miejskiego w S. z zapytaniem, czy M.S. zgłosił pojazd samochodowy marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Urząd Miejski w S. w odpowiedzi na to zapytanie w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. poinformował [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż M .S. nie zgłosił pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] do licencji nr [...]. Po otrzymaniu tej informacji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 13 czerwca 2006 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu w stosunku do niego dodatkowego postępowania administracyjnego w związku z wykonywaniem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skarżący w piśmie z dnia 30 czerwca 2006 r. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wyjaśnił, iż do licencji nr [...] wydanej w dniu [...] stycznia 2005 r. zgłosił samochód marki AVIA o nr rej. [...], który został przez niego sprzedany w grudniu 2005 r. W styczniu 2006 r. kupił dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej nowy samochód ciężarowy marki Mercedes-Benz, którego nie zgłosił do posiadanej licencji, gdyż nie wiedział o takim obowiązku i nikt go o tym nie poczuł. Po otrzymaniu pisma od organu niezwłocznie dopełnił jednak obowiązku zgłoszenia zmiany do licencji. Skarżący podkreślił jednocześnie, że w prowadzonej działalności gospodarczej korzysta przez cały czas tylko z jednego samochodu ciężarowego. Do pisma skarżący załączył poświadczone za zgodność z oryginałami kopie dokumentów - faktury sprzedaży samochodu marki AVIA, faktury zakupu samochodu marki Mercedes-Benz, licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, zgłoszenia do Urzędu Miejskiego w S. w dniu [...] czerwca 2006 r. zmiany do licencji nr [...] Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego M. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.800 zł, w tym: karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, karę pieniężną 300 zł na podstawie lp. 11.2. ust. 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych oraz karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odwołaniu zwrócił się do organu o umorzenie nałożonej na niego kary pieniężnej 8.000 zł wskazując, iż w prowadzonej działalności przez cały czas posługuje się tylko jednym samochodem ciężarowym. Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia zmiany do licencji nie spowodowało więc żadnego uszczerbku w należnych opłatach od licencji, a jemu samemu nie przyniosło żadnych dodatkowych zysków. Skarżący podkreślił jednocześnie, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza w 2005 r. nie przyniosła żadnego dochodu, a na zakup samochodu Mercedes-Benz musiał zaciągnąć pożyczkę. Z uwagi na złą sytuacje finansową nie jest więc w stanie zapłacić nałożonej kary pieniężnej, a w przypadku nie uwzględnienia jego prośby przez organ będzie zmuszony zlikwidować prowadzoną działalność gospodarczą. Skarżący podkreślił też, że niedopełnienie przez niego obowiązku było spowodowane nieświadomością. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] października 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 300 zł za nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzję organu I instancji w części nakładającą na stronę karę pieniężną 500 zł na podstawie lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym należy uznać za słuszną, gdyż bezsprzecznym jest, iż w dniu kontroli kierowca M. M. nie okazał wykresówki z dnia 4 kwietnia 2006 roku (tj. jednej wykresówki z bieżącego tygodnia), ani żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tym dniu, co stanowiło naruszenie przepisu art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, obowiązującego w chwili kontroli. Za zasadne organ II instancji uznał także nałożenie na stronę kary pieniężnej 8.000 zł na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wskazując, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W stanie faktycznym niniejszej sprawy doszło natomiast do naruszenia tego obowiązku, gdyż w dniu 5 kwietnia 2006 roku strona wykonywała transport drogowy pojazdem marki Mercedes o numerze rejestracyjnym [...], który nie został zgłoszony do posiadanej przez nią licencji. Strona zgłosiła ten pojazd do posiadanej licencji dopiero wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 roku, co oznacza, że uchybiła 14-dniowemu terminowi do zgłoszenia kontrolowanego pojazdu (zmian) do licencji. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że argumenty podniesione w odwołaniu wskazujące na to, że strona nie była dotychczas karana za naruszanie prawa, że nie osiągnęła żadnej korzyści z niezgłoszenia pojazdu do licencji, że wykonywała transport drogowy wyłącznie jednym samochodem oraz, że nałożona kara pieniężna jest dla niej dotkliwa z uwagi na złą sytuację finansową nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Żaden przepis prawa nie łączy bowiem z zaistnieniem wyżej wymienionych okoliczności takiej możliwości. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał natomiast, iż w oparciu o zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy nie można rozstrzygnąć czy doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, polegającego na nieprawidłowej obsłudze przełącznika grup czasowych. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie sposób bowiem jednoznacznie stwierdzić, czy kierowca M. M. w dniach 2-5 kwietnia 2006 r. w okresie, gdy przełącznik grup czasowych ustawiony był w pozycję gotowość, rzeczywiście odbierał wymagane przerwy i odpoczynki. Uznając, iż ustalenie powyższej okoliczności wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w tym zakresie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia zalecając, by organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę przesłuchał kierowcę M. M. w charakterze świadka. Organ odwoławczy pouczył jednocześnie stronę, że jeżeli znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie nałożonej kary pieniężnej może - w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 117, poz. 791) - wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie. M. S. wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu skargi powołał się na okoliczności związane ze zmianą zgłoszonego do licencji samochodu marki AVIA na samochód marki Mercedes-Benz podkreślając, że w związku z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia zmiany pojazdu do licencji nie osiągnął żadnych korzyści materialnych. Skarżący wskazując na swoją trudną sytuację materialną wniósł o umorzenie nałożonej kary pieniężnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił jednocześnie, że podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji finansowej nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, mogą natomiast być rozważone w odrębnym postępowaniu uregulowanym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006r. w sprawie sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2007 r. ponownie zwrócił się do Sądu o umorzenie nałożonej kary pieniężnej 8.000 zł podkreślając, że nie dopełnił obowiązku zawiadomienia organu licencyjnego o zmianie samochodu nieświadomie, przez przeoczenie. Nie odniósł jednak z tego tytułu żadnych korzyści i nie naraził przez to Skarbu Państwa na szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. w zaskarżonej części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nie naruszają prawa. Stosownie do art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji, a do wniosku należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, natomiast w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z kolei z art. 14 ust. 1 i 2 w/w ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika więc wyraźnie, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący M. S. nie dopełnił tego obowiązku. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2006 r. wykonywał transport drogowy pojazdem samochodowym marki Mercedes-Benz o nr rej.[...], który nie został zgłoszony przez niego do posiadanej licencji nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Do wniosku o udzielenie tej licencji skarżący zgłosił samochód ciężarowy marki AVIA o nr rej. [...], który następnie sprzedał w grudniu 2005 r. Skarżący zawiadomił organ licencyjny o zmianie pojazdu zgłoszonego do licencji dopiero w dniu [...] czerwca 2006 r., a więc już po kontroli (samochód marki Mercedes-Benz nabył w styczniu 2006 r). W tym stanie faktycznym organ zasadnie nałożył więc na skarżącego karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze nie mogły być podstawą do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego jest zobowiązany znać oraz przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy praw i nie może powoływać się skutecznie na nieznajomość przepisów, jako okoliczność zwalniającą ją od odpowiedzialności za ich naruszenie. Art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15 000 zł podlega ten kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy lub przepisów o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, o czasie pracy kierowców, o odpadach, o ochronie zwierząt, o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych oraz przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Wysokość kar za poszczególne rodzaje naruszeń jest natomiast ściśle określona w załączniku do tej ustawy i organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej nie mogły być podstawą do odstąpienia przez organ odwoławczy od nałożenia kary pieniężnej lub jej umorzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny będąc właściwym jedynie do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem także nie mógł orzec o umorzeniu nałożonej na skarżącego kary pieniężnej. Jak natomiast prawidłowo pouczył skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu decyzji może on, powołując się na swoją trudną sytuację materialną, wystąpić z wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - jako organu administracji I instancji - o rozłożenie na raty lub umorzenie nałożonej kary pieniężnej w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 czerwca 2006r. w sprawie sposobu i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.