VI SA/Wa 2238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant ref. staż. Paulina Dymińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 127 § 2 w i art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania S. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 kwietnia 2005 r. Prezydent [...] udzielił S. S. licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. W licencji wskazano numer rejestracyjny pojazdu [...] oraz numer podwozia [...]. Pismem z dnia 3 lutego 2011 r. Prezydent [...] na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z § 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać na żądanie właściwego organu udzielającego licencji lub zezwolenia (Dz. U. Nr 117, poz. 1010) do nadesłania w terminie 3 tygodni od doręczenia wezwania odpisu z rejestru przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej, kserokopii zaświadczenia o nadaniu nr REGON, kserokopii zaświadczenia o nadaniu nr NIP, zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającego niekaralność przedsiębiorcy w zakresie określonym w art. 5 ust. 3 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej ustawy oraz dokumentów potwierdzających spełnianie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy informując, iż nieprzedstawienie dokumentów może być przyczyną wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy). W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego wskazując, że pozostałych dokumentów nie posiada z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania. Poinformował, że nie posiada samochodu, poprzedni sprzedał i jest w trakcie zakupu nowego. Wniósł o przedłużenie terminu do 30 kwietnia 2011 r. na złożenie pozostałych dokumentów. We wskazanym terminie skarżący nie nadesłał dokumentów i organ I instancji pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. ponownie wezwał go o nadesłanie w terminie 3 tygodni od doręczenia wezwania odpisu z rejestru przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej, kserokopii zaświadczenia o nadaniu nr REGON, kserokopii zaświadczenia o nadaniu nr NIP oraz dokumentów potwierdzających spełnianie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 powołanej ustawy informując, iż nieprzedstawienie dokumentów może być przyczyną wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji (art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy). W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący złożył kserokopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz kserokopię zaświadczenia o nadaniu nr REGON ponownie informując, że nie posiada samochodu. Pismem z dnia 15 lutego 2012 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji, poinformował skarżącego o art. 10 k.p.a. wskazując termin i miejsce, w którym można zapoznać się ze zgromadzonym materiałem i złożyć wyjaśnienia. Pismem z dnia 28 marca 2012 r. organ poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Prezydent [...] (w imieniu którego występował zastępca Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń) na podstawie art. 104 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c) i art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r., Nr 125 poz. 874 z późn. zm.) cofnął udzieloną skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką wydaną na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca prowadzący transport drogowy taksówką jest obowiązany organowi, który udzielił licencji, zgłaszać na piśmie wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, w tym zmianę pojazdu, w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Wskazał, że skarżący nie zgłosił w tym zakresie żadnych zmian danych organowi licencyjnemu. Organ przytoczył treść art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencja może być cofnięta jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 tej ustawy. Podkreślił, że organ nie może być bierny na sytuację nieprzedstawienia dokumentów potwierdzających spełnianie przez stronę wymagań ustawowych i warunków do posiadania licencji bowiem taka sytuacja prowadziłaby do braku nadzoru, do której zobowiązany jest na podstawie ustawy o transporcie drogowym, nad przedsiębiorcą wykonującym działalność przewozową. Powołał orzecznictwo w tym zakresie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Pismem z dnia 30 maja 2012 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Uznał decyzję za krzywdzącą. Zarzucił, że organ zastosował niewłaściwe przepisy, podniósł, że art. 15 ustawy o transporcie drogowym stwarza możliwość, a nie przyczynę cofnięcia licencji. Wskazał, że podjął współpracę z firmą, która udostępnia mu pojazd i korzysta z licencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 5 i art. 6 ustawy o transporcie drogowym wskazując, że jednym z podstawowych wymogów do uzyskania oraz dalszego posiadania licencji jest posiadanie tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Brak spełnienia tego wymogu jest powodem cofnięcia przyznanej licencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że skarżący nie przedstawił dowodu na spełnienie tego wymogu, pomimo kilkakrotnych pisemnych deklaracji. Podkreśliło, że działalność gospodarcza koncesjonowana – zezwolenie na wykonywanie transportu osób charakteryzuje się tym, że nie jest dostępna dla wszystkich chętnych, lecz jedynie tych przedsiębiorców, którzy spełniają dość znaczne wymagania. Zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego SKO uznało za nietrafny, podkreślając, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest przepisem związanym, co oznacza, że decyzja nie została oddana uznaniu administracji. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S. wskazał, że podtrzymuje argumenty zawarte w odwołaniu. Podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poza przytoczeniem trzech przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazano jedynie, że nie spełnia wymogu udowodnienia, że posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem zdatnym do przewożenia pasażerów. Powtórzył, że w dniu 24 stycznia 2012 r. podpisał umowę z firmą S. sp. z o.o. w [...] ul. [...], w myśl której firma zapewnia samochód i licencję firmową. O tym fakcie informował organ kontrolujący co zostało pominięte. Poinformował, że w dniu 20 marca 2012 r. został wydany mu identyfikator do licencji firmowej nr [...], którego kopię załączył do skargi. Podniósł, że licencja powinna być zawieszona a nie cofnięta, zatem postępowanie powinno być umorzone. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazało, że nowa okoliczność dotycząca zawarcia umowy o współpracy z innym przedsiębiorstwem taksówkowym nie stanowi podstawy do zmiany decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z naruszeniem prawa. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, stanowiący materialnoprawną przesłankę zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5. W art. 5 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wskazano, że przedsiębiorca winien posiadać tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Z powyższych przepisów wynika, że wykonywanie transportu drogowego taksówką przez przedsiębiorcę, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w licencji poprzez wpisanie w niej danych pojazdu, ponadto z przepisów tych wynika, że jeżeli posiadacz licencji nie spełnia wymagań określonych m.in. w art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy, tj. nie posiada tytułu prawnego do dysponowania pojazdem - cofnięcie licencji jest obligatoryjne. Oznacza to, że cofnięcie licencji w tym przypadku nie zależy od uznania organu. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do dysponowania pojazdem, skarżący sam zresztą to przyznał informując organy, że samochód sprzedał. Wprawdzie zapowiadał, że nabędzie nowy samochód, ale jak trafnie wskazało SKO w zaskarżonej decyzji, pomimo pisemnych deklaracji i przedłużenia terminu na złożenie dokumentu potwierdzającego posiadanie pojazdu, nie wykazał spełnienia tego wymogu. Sąd zauważył, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji zmienił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Prezydent [...] jako organ I instancji w decyzji o cofnięciu skarżącemu wskazał w podstawie prawnej art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83. Skarżący nie przedstawił wymaganych dokumentów, w tym wymogu posiadania tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Brak ten jednak, jak wykazano wyżej stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia licencji i tak też prawidłowo uznał organ odwoławczy wskazując zamiast art. 15 ust. ust. 3 pkt 1 - art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Należy mieć na uwadze, że SKO jako organ odwoławczy rozpoznał w całości sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Sprawą tą było wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia posiadanej przez skarżącego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zakończone decyzją organu I instancji, zachodziła więc tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ odwoławczy może korygować wady decyzji polegające na niewłaściwie wskazanej podstawie prawnej wynikającej z niewłaściwej oceny okoliczności faktycznych. (vide: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt II GSK 1552/04; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do podniesionego argumentu skarżącego, że nie powinna być cofnięta mu licencja z uwagi na fakt podpisania umowy ze wskazaną firmą i wykonywania przewozów na podstawie licencji firmowej, należy jeszcze raz podkreślić, że licencja związana jest z posiadaniem pojazdu, niedysponowanie pojazdem oznacza po prostu, że licencja traci swój byt prawny. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, okoliczność ta nie stanowi podstawy do zmiany decyzji, bowiem skarżący realizuje przewozy w oparciu o inną licencję. Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.