VI SA/Wa 2241/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie ustalenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej oddala skargę [...] S. A. z siedzibą w K. (dalej także jako "[...]", "skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako "Prezes UKE" lub "organ regulacyjny") z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie ustalenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 66 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - zwanej dalej: "k.p.a.") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1489 ze zm., dalej także: "P.t."). Zaskarżone postanowienie Prezesa UKE zostało wydane w następującym stanie faktycznym: [...] S.A. z siedzibą w K. zwróciła się w dniu 13 kwietnia 2016 r. do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o wydanie decyzji ustalającej warunki dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej też jako "[...]") w postaci kanalizacji kablowej położonej na działkach nr [...],[...] i [...] w G. przy ul. [...], do której został już wprowadzony kabel telekomunikacyjny [...]. We wniosku spółka podkreśliła, że w 2008 r. doprowadziła swoją sieć na teren Projektu N. zarządzanego przez G.. W grudniu 2009 r. [...] skierowała do G. zapytanie o wydzierżawienie włókna światłowodowego na terenie Projektu N. Na powyższe G. nie wyraziła zgody, wskazując, że samodzielnie zajmuje się świadczeniem usług na przedmiotowym terenie. Pismem z dnia 21 stycznia 2011 r. [...] zwróciła się do G. o udostępnienie konkretnych fragmentów kanalizacji teletechnicznej G. Pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. G. odmówiła udostępnienia swojej kanalizacji. Pismem z dnia 11 lutego 2011 r. [...] ponownie zwróciła się do G. z wnioskiem o udostępnienie kanalizacji teletechnicznej przedstawiając szczegółowe warunki techniczne oraz finansowe, na który G. nie udzieliła odpowiedzi. W związku z powyższym, [...] zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie udostępnienia kanalizacji kablowej przez G. Postępowanie zakończyło się wydaniem Decyzji. Spółka wskazała również, iż sprawa zakończona wydaniem Decyzji dotyczyła zapewnienia przez G. dostępu do terenu, gdzie [...] nie posiadała infrastruktury, a planowała ją wybudować. Jednocześnie, pomiędzy [...] a G. nieuregulowana pozostaje kwestia dostępu do już ułożonego kabla [...] , znajdującego się w kanalizacji kablowej G. na działkach nr [...],[...],[...]. Spółka podniosła, iż w związku z wydaniem przez Prezesa UKE Decyzji zaproponowała G. zawarcie umowy dotyczącej przedmiotowych działek na warunkach identycznych z warunkami wskazanymi w ww. decyzji, uwzględniając przy tym okres sprzed podpisania takiej umowy. G. jednakże konsekwentnie odmawia zawarcia takiej umowy, żądając zapłaty niezwykle wysokich kwot, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...], powołując się na przepis art. 66 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego zwrócił podanie spółce. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w dniu [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydał decyzję nr [...] - dalej jako "Decyzja") mocą której: 1. ustalił (w pkt I) warunki dostępu do kanalizacji kablowej w postaci przestrzeni na kabel światłowodowy o średnicy 11,9 mm o długości 100 m poprowadzony równolegle do północnej granicy działki ewidencyjnej [...], przez działki ewidencyjne [...],[...],[...], G., od strony wschodniej zakończony studnią kablową położoną na działce [...] przy granicy z działką [...], a od strony zachodniej zakończony studnią kablową położoną na działce [...] przy granicy z działką [...], 2. umorzył (w pkt III) postępowanie w części dotyczącej dostępu [...] do pozostałej Kanalizacji kablowej G. położonej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w G., poprowadzonej od studni kablowe działki nr [...] przez południową część działki ewidencyjnej nr [...] na wschodniej działki ewidencyjnej nr [...] przez działki ewidencyjne nr [...],[...] i wzdłuż zachodniej krawędzi działki nr [...] do studni kablowej w północnozachodniej części działki ewidencyjnej [...], do której został już wprowadzony kabel telekomunikacyjny [...]. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu Decyzji odnośnie umorzenia postępowania podkreślono, iż organ nie posiada kompetencji do sankcjonowania aktualnego stanu rzeczy, tj. faktycznego korzystania przez [...] z kanalizacji kablowej G., ponieważ nie jest organem właściwym do prawnego uregulowania kwestii nawiązania czy wykonywania umowy cywilnoprawnej. Natomiast z porównania zakresu przedmiotowego rozstrzygnięcia zawartego w pkt III Decyzji z zakresem przedmiotowym wniosku skarżącej, w sposób jednoznaczny wynika, iż przedmiotem tego wniosku jest dostęp do tej samej kanalizacji kablowej G., której dotyczyło rozstrzygnięcie zawarte w pkt III Decyzji, tj. kanalizacji kablowej G. położonej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w G., poprowadzonej od studni kablowej w południowej części działki nr [...] przez południową część działki ewidencyjnej nr [...] następnie wzdłuż granicy wschodniej działki ewidencyjnej nr [...] przez działki ewidencyjne nr [...],[...] i wzdłuż zachodniej krawędzi działki nr [...] do studni kablowej w północnozachodniej części działki ewidencyjnej [...], do której został już wprowadzony kabel telekomunikacyjny [...]. Jednakże, zdaniem organu, spółka kierując do G., już po wydaniu Decyzji, pismo z dnia 18 sierpnia 2015 r. rozpoczęła nowe negocjacje (choć z tym samym podmiotem i w tym samym przedmiocie, do którego odnosiło się rozstrzygnięcie zawarte w pkt III Decyzji) dotyczące ustalenia warunków dostępu do kanalizacji kablowej G. Zaistniała zatem zmiana stanu faktycznego pomiędzy stanem faktycznym istniejącym w momencie wydania Decyzji a stanem faktycznym ustalonym na chwilę wydania rozstrzygnięcia. W ocenie organu, powyższe okoliczności przesądzają, iż złożony przez [...] wniosek nie dotyczy "niezmienionego stanu faktycznego" w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem Decyzji, co wyklucza możliwość uznania, iż Prezes UKE, dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, narusza powagę rzeczy osądzonej. Konkludując, organ stwierdził, iż w związku z faktem, że nie zostały spełnione łącznie wszystkie wyżej wskazane przesłanki, nie można mówić, iż zachodzi tożsamość obu spraw, tj. sprawy zakończonej wydaniem Decyzji (i zawartego w jej pkt III rozstrzygnięcia) oraz niniejszej sprawy. W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym nie zachodzi zatem sytuacja, w której można by wskazać na naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 kpa, w związku z czym Prezes UKE uznał, że powinien dokonać merytorycznej oceny wniosku skarżącej. Prezes UKE ustalił przy tym, że żądanie spółki nie może zostać przez niego rozpoznane, bowiem jako sprawa cywilna podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd powszechny. Podkreślił, że z treści wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji w sposób jednoznaczny wynika, iż [...] ma już zapewniony dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej G., objętej wnioskiem, tj. kanalizacji kablowej G., w której [...] S. A. posiada wprowadzony kabel telekomunikacyjny. Prezes UKE wskazał, że decyzję zastępującą umowę o dostępie może wydać jedynie w sytuacji, w której przedsiębiorca telekomunikacyjny nie ma faktycznie zapewnionego dostępu objętego żądaniem. W zaistniałej sytuacji posiadania przez uprawniony podmiot wnioskowanego dostępu, Prezes UKE nie ma kompetencji do rozstrzygania powstałego sporu i regulacji zaistniałego stanu faktycznego poprzez ustalenie warunków korzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej. W drodze decyzji administracyjnej nie można bowiem sankcjonować ukształtowanego już stosunku prawnego łączącego strony. Rozstrzyganie w tego rodzaju sprawach należy do właściwości sądu powszechnego. Spółka we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 roku zarzuciła: - błędy w poczynionych ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że [...] posiada zapewniony dostęp telekomunikacyjny oraz że wnioskuje o uregulowanie bezumownego korzystania z kanalizacji kablowej, podczas gdy [...] nie posiada stosownego dostępu do kanalizacji kablowej oraz nie doszło do sytuacji bezumownego korzystania z kanalizacji kablowej, - niewłaściwą interpretację przepisu art. 139 ust. 1 pkt 1 Pt, poprzez przyjęcie, że zapewnienie dostępu do istniejącej infrastruktury (kabla) nie jest objęte dyspozycją tego przepisu, podczas gdy przepis ten wskazuje także na konieczność zapewnienia dostępu do istniejącej infrastruktury, - niewłaściwą interpretację art. 66 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że Prezes UKE jest organem niewłaściwym w sprawie, podczas gdy posiada on kompetencje do rozpoznania sprawy i wydania merytorycznej decyzji w sprawie. W uzasadnieniu powyższych zarzutów [...] wskazała, iż " Prezes UKE nieprawidłowo ocenił jednak, iż [...] w sposób bezumowny korzysta z własności G. ułożenie kabla światłowodowego [...] w kanalizacji G. nastąpiło za wiedzą i zgodą G. Dopiero w późniejszym czasie G. uniemożliwiła dostęp do kanalizacji, poprzez niedopuszczenie pracowników [...] do konserwacji rzeczonego kabla. Jednocześnie, przedmiotowy kabel nie został wyciągnięty z kanalizacji objętej wnioskiem, a G. nie żąda jego demontażu. Tym samym, G. nie kwestionuje legalności ułożenia kabla światłowodowego, a "jedynie" nie zapewnia dostępu do kabla [...]". Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie [...] w sprawie nie można mówić, iż [...] wnioskuje o uregulowanie bezumownego korzystania z kanalizacji kablowej. [...] wskazała, iż nie żąda w takim przypadku uregulowania stanu prawnego wstecz (co stanowi - zdaniem [...] - dowolną interpretację Wniosku przez Prezesa UKE), a wydania decyzji określającej dostęp telekomunikacyjny ex nunc. [...] wskazała ponadto, iż na chwilę obecną nie jest w stanie podjąć żadnych czynności konserwacyjnych, eksploatacyjnych czy nadzorczych w stosunku do swojego kabla telekomunikacyjnego. Zdaniem [...], przez pojęcie dostępu telekomunikacyjnego należy rozumieć nie tylko udostępnienie kanalizacji kablowej w celu zaciągnięcia kabla światłowodowego, ale także późniejsze czynności operacyjne związane z tym kablem, a takiego dostępu do własnego kabla [...] nie posiada. Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie ustalenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej. Prezes UKE zaznaczył, że w dniu 1 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych usług (dalej "ustawa zmieniająca"), która zmieniła m.in. brzmienie art. 139 Pt oraz art. 17 i następnych ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1537, dalej też jako "ustawa szerokopasmowa"). Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy wniosek o wydanie decyzji został złożony na podstawie art. 139 ust. 4 Pt w związku z art. 27 ust. 2 lub 2b Pt, a postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, postępowanie to jest prowadzone na podstawie przepisów Pt w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Przepis przejściowy przesądza zatem, iż wnioski z zakresu art. 139 ust. 4 Pt nie rozpatrzone przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, rozpatrywane są na podstawie przepisów nowych (tzn. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą). Przepis ten jest zatem typowym przepisem o charakterze intertemporalnym, nie przesądza natomiast w szczególności o tym, czy w danym stanie faktycznym mają mieć zastosowanie odpowiednie przepisy Pt czy ustawy szerokopasmowej. W zmienionym stanie prawnym dostęp, o który wnioskuje [...], czyli do infrastruktury telekomunikacyjnej przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w postaci kanalizacji kablowej został uregulowany co do zasady w art. 17 ust. 1 ustawy szerokopasmowej (poza wyjątkami sytuacjami związanymi ze spełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1-3 Pt). Uwzględniając powyższe, Prezes UKE uznał że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe (a w zakresie przepisów odnosiło się prawidłowo do brzmienia przepisów obowiązujących w chwili wydania zaskarżonego postanowienia), wobec czego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu. Prezes UKE uznał, że nie ma kompetencji do rozstrzygania powstałego sporu i regulacji zaistniałego stanu faktycznego poprzez ustalenie warunków korzystania z infrastruktury technicznej. W drodze decyzji administracyjnej nie można bowiem sankcjonować ukształtowanego już stosunku prawnego łączącego strony. Rozstrzyganie w tego rodzaju sprawach należy do właściwości sądu powszechnego. Co do zasady, organ jest obowiązany w drodze decyzji ukształtować stosunek prawny pomiędzy stronami na przyszłość. Nie jest natomiast dopuszczalne (poza wyjątkami wynikającymi wprost z przepisu ustawy) regulowanie stosunku prawnego wstecz. W drodze decyzji administracyjnej nie można sankcjonować stanu z przeszłości. Nie można więc potwierdzić w ramach decyzji zapewnionego już dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej G. Takie rozstrzygnięcie organu należałoby uznać, w świetle zasad przedstawionych powyżej, za niedopuszczalne. Nie podzielił twierdzeń skarżącej, że w zaistniałym stanie faktycznym nie żąda uregulowania stanu prawnego wstecz, a wydania decyzji określającej dostęp telekomunikacyjny ex nunc, bowiem nie znajdują oparcia w ustalonym stanie faktycznym. Wydanie decyzji ustalającej warunki dostępu do infrastruktury technicznej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej w stanie faktycznym, w którym w danej infrastrukturze technicznej (w omawianej sytuacji - kanalizacji kablowej G.) są już ułożone elementy infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej (w omawianej sytuacji - kabel telekomunikacyjny [...]), oznaczałoby w praktyce usankcjonowanie stanu z przeszłości, tj. usankcjonowanie w drodze decyzji administracyjnej stanu bezumownego korzystania z infrastruktury technicznej przez wnioskodawcę. Nawet zatem, gdyby potencjalna decyzja nie odnosiła się, np. w zakresie warunków finansowych do wstecznych rozliczeń pomiędzy stronami, i tak sankcjonowałaby ona uprzednie (przed wydaniem tej decyzji) umieszczenie elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej przez wnioskodawcę w infrastrukturze technicznej G. Na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako "Prezes UKE" lub "organ regulacyjny") z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. nieprawidłową interpretację art. 17 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania do sytuacji, gdy jedna ze stron rozmów o dostępie do infrastruktury technicznej posiada już umieszczony kabel telekomunikacyjny w kanalizacji kablowej lecz bez możliwości dostępu do niego, podczas gdy w/w przepisy regulują dostęp w szerokim znaczeniu, także po umieszczeniu kabla w kanalizacji kablowej; 2. niezastosowanie przepisu art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej poprzez niewydanie decyzji w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej na wniosek, w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do wydania takiej decyzji; 3. niewłaściwą interpretację art. 192 ust. 1 pkt 2 tiret pierwsze ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej poprzez uznanie się Prezesa UKE za organ niewłaściwy w sprawie, podczas gdy posiada on kompetencję do rozpoznania sprawy i wydania merytorycznej decyzji w sprawie; 4. inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zwrot Wniosku na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, podczas gdy brak było podstaw do uznania, iż Prezes UKE jest organem niewłaściwym w sprawie i nie zachodziły przesłanki do zwrotu wniosku. W związku z powyższym spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; uchylenie postanowienia wydanego przez Prezesa UKE w pierwszej instancji; zobowiązanie Prezesa UKE do wydania decyzji zobowiązującej G. do zawarcia umowy udostępnienia kanalizacji kablowej położonej na działach nr [...], [...] i [...], położonych w G. przy ul. [...], a nadto o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W ocenie skarżącej, nie posiada ona faktycznego dostępu do kanalizacji kablowej oraz nie doszło do sytuacji bezumownego korzystania z kanalizacji kablowej w lokalizacji, której dotyczy niniejsza sprawa. Samo istnienie sporu między [...] S.A. a G. w części zasad dostępu - tj. w części poza samym montażem kabla - nie wyłącza w żaden sposób możliwości wydania przez Prezesa UKE decyzji, o której mowa w art. 22 ust 1 ustawy szerokopasmowej (bądź, odpowiednio, art. 21 ust 1 Pt (jeśli zajdą ku temu przesłanki). Przeciwnie, zakres takiego sporu między stronami może definiować zakres orzekania organu w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że przepisy Pt ani ustawy szerokopasmowej nie wskazują maksymalnego czasu, jaki strony negocjujące dostęp mogą poświęcić na negocjacje czy toczenie sporu - przytoczone przepisy umożliwiają im bowiem zwrócenie się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie odpowiedniej decyzji po upływie określonego czasu, nie zaś przed upływem określonego terminu. Dlatego też, w ocenie [...] Prezes UKE dokonał niewłaściwej interpretacji art. 17 ust. 1, art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej oraz art. 66 § 3 k.p.a., gdyż powinien dokonać merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Prezes UKE w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie ustalenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej - nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny wydając sporne postanowienia, nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisów art. 66 § 3 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i art. 192 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.Ponadto, Prezes UKE nie dopuścił się również naruszenia norm prawnych wyrażonych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organu administracji publicznej, wydającego wskazane powyżej postanowienia, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć Prezesa UKE wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Należy wskazać, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia Prezesa UKE stanowił przepisy art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 P.t. Zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że organ administracji publicznej obowiązany jest zastosować art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli wystąpią przesłanki braku właściwości rozpoznania na drodze administracyjnej. Wydając sporne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 roku, utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 roku, którym zwrócono skarżącej wniesione przez nią podanie w sprawie ustalenia warunków dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej, Prezes UKE prawidłowo uznał się za niewłaściwy do orzekania w powyższym przedmiocie stwierdzając, że sprawę tę powinien rozstrzygnąć sąd powszechny. Na podstawie akt niniejszego postępowania należy wyraźnie wskazać, iż przedmiotem żądania skarżącej było wydanie decyzji ustalającej warunki dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej też jako "G.") w postaci kanalizacji kablowej położonej na działkach nr [...], [...] i [...] w G. przy ul. [...], do której został już wprowadzony kabel telekomunikacyjny [...]. Tymczasem, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy szerokopasmowej operator sieci zapewnia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym dostęp do infrastruktury technicznej, w tym współkorzystanie z niej, w celu realizacji szybkiej sieci telekomunikacyjnej. Jednocześnie w myśl art. 18 ust. 1 cyt. ustawy, warunki dostępu do infrastruktury technicznej, w tym techniczne, eksploatacyjne i finansowe warunki współpracy, strony ustalają w umowie o dostępie do infrastruktury technicznej, zawartej na piśmie pod rygorem nieważności. Z kolei, w przypadku niepodjęcia negocjacji w sprawie zawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej przez operatora sieci, odmowy udzielenia tego dostępu lub niezawarcia umowy o dostępie do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o taki dostęp, każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej (art. 21 ust. 2 ww. ustawy). W art. 21 ust. 2a przewidziano także, że do wniosku do Prezesa UKE o wydanie decyzji w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej dołącza się projekt umowy o dostępie do infrastruktury technicznej, z zaznaczeniem tych części umowy, co do których strony nie doszły do porozumienia. W takim przypadku, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, biorąc pod uwagę w szczególności konieczność zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. W ocenie Sądu, skoro przedmiotem obowiązku określonego w art. 22 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zapewnienie dostępu do infrastruktury technicznej, uznać należy, że na podstawie tej regulacji prawnej przedsiębiorca telekomunikacyjny może wnioskować o wydanie decyzji w sprawie takiego dostępu, tylko wówczas, gdy go wcześniej nie uzyskał. W tej sytuacji, stwierdzić należy, że skoro skarżąca spółka posiada już ułożony kabel telekomunikacyjny w infrastrukturze telekomunikacyjnej G., Prezes UKE słusznie przyjął, że wniosek w istocie dotyczy kwestii samego uregulowania korzystania przez nią z omawianej kanalizacji kablowej G. Sąd nie podziela ujętej w skardze argumentacji, w myśl której definicja dostępu, w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, pozwala na uregulowanie w tym trybie, w drodze decyzji wydanej przez organ, również warunków faktycznego korzystania z już istniejącego fizycznie przewodu kablowego. Zasadnie organ wywiódł, że wydanie decyzji ustalającej warunki dostępu do infrastruktury technicznej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej w stanie faktycznym, w którym w danej infrastrukturze technicznej są już ułożone elementy infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej (w omawianej sytuacji - kabel telekomunikacyjny [...]), oznaczałoby w praktyce usankcjonowanie stanu z przeszłości, tj. usankcjonowanie w drodze decyzji administracyjnej stanu bezumownego korzystania z infrastruktury technicznej przez skarżącą. Sama kwestia, że skarżąca domaga się uregulowania tej kwestii na przyszłość, jest irrelewantna dla niemożności w ogóle w tych okolicznościach wydania decyzji przez organ na podstawie art. 22 ust. 1 omawianej ustawy. W tej sytuacji bowiem, w której intencją strony skarżącej było zapewnienie przez organ w drodze decyzji Prezesa UKE wydanej w oparciu o przepis art. 22 ustawy szerokopasmowej kwestii faktycznych zasad korzystania z infrastruktury telekomunikacyjnej pomiędzy G. a skarżącą, Prezes UKE nie posiada kompetencji do uregulowania w drodze decyzji administracyjnej spornych wzajemnych praw i obowiązków dotyczących korzystania z już istniejącego przewodu kablowego. Uznać należy bowiem, iż poza zakresem kompetencji organu regulacyjnego, wynikających z powołanego przepisu art. 192 ust. 1 P.t., pozostaje uregulowanie stosunku prawnego pomiędzy przedsiębiorcą telekomunikacyjnym a operatorem sieci w trybie art. 22 ustawy szerokopasmowej, w sytuacji gdy dostęp taki przedsiębiorca miał zapewniony, a istota jego żądania sprowadza się do zapewnienia możliwości dalszego korzystania z już posadowionej na nieruchomości infrastruktury. Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, że Prezes UKE może wkraczać ze swymi uprawnieniami jedynie w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. W konsekwencji, uznać trzeba, że kompetencji organu regulacyjnego do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych, nie można interpretować w sposób rozszerzający, gdyż - jak słusznie wskazał organ - uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. W ocenie Sądu, żaden przepis zarówno ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, jak i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie daje podstawy do rozstrzygania przez Prezesa UKE sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący zasad korzystania z istniejącej infrastruktury. W tej sytuacji uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest kompetencji Prezesa UKE w zakresie wydania decyzji na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy szerokopasmowej, co w konsekwencji powoduje, zgodnie z normą prawną wyrażoną w art. 66 § 3 k.p.a., iż należało zwrócić stronie skarżącej jej wniosek z dnia 13 kwietnia 2016 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.