VI SA/Wa 2242/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od postanowienia strasznego referendarza sądowego z 22 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2242/16, odmawiającego przyznania M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej postanawia odrzucić sprzeciw Postanowieniem z 22 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej, M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 kwietnia 2017 r. (z.p.o. k. 36). Pismem nadanym w dniu 18 kwietnia 2017 r. (Urząd Pocztowy Bydgoszcz 6) skarżąca wniosła sprzeciw od ww. postanowienia. Sprzeciw nie zawierał podpisu wnoszącego. W wykonaniu zarządzenia z 25 kwietnia 2017 r., pismem 8 maja 2017 r. wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, poprzez jego podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 maja 2017 r. (z.p.o. k. 42). Przy piśmie z 29 maja 2017 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 2) skarżąca przedłożyła podpisany sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw jest pismem procesowym (art. 45 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione (...), sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu wezwania z 8 maja 2017 r. dostrzeżony przez Sąd brak formalny sprzeciwu w postaci braku podpisu został uzupełniony w terminie. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych sprawy wynika, że postanowienie starszego referendarza sądowego z 22 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2242/16 doręczono pełnomocnikowi skarżącej 10 kwietnia 2017 r. Potwierdza to zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 36). Określając początek biegu terminu do wniesienia sprzeciwu Sąd uwzględnił okoliczność, że adresat korespondencji omyłkowo jako datę odbioru przesyłki wskazał dzień "10 marca 2017 r.". Sąd stwierdza, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się pieczęć placówki oddawczej Bydgoszcz 1 oraz informacja doręczającego, że przesyłka została wydana adresatowi w dniu 10 kwietnia 2017 r. Powyższe w zestawieniu z datą wydania zaskarżonego postanowienia (22 marca 2017 r.) pozwala uznać, że termin do wniesienia sprzeciwu upływał 17 marca 2017 r. Sprzeciw nadany w Urzędzie Pocztowym Bydgoszcz 6 w dniu 18 kwietnia 2017 r. polegał odrzuceniu jako wniesiony w uchybieniem terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 259 § 2 orzekł, jak w sentencji postanowienia.