VI SA/Wa 2248/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – T. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Skarga została opłacona w prawidłowej kwocie. Pismem z 18 września 2013 r. (k. 24 akt) pełnomocnik skarżącego – adwokat, wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego podając, że do Trybunału Konstytucyjnego zostało zadane pytanie dotyczące konstytucyjności art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. 2013 r., poz. 260). Ocena owej konstytucyjności ma zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, wobec czego wydanie orzeczenia przed wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego może wyrządzić znaczną szkodę, której skutki będą trudne do odwrócenia. Sąd stwierdza, że z informacji uzyskanych od organu wynika, że przedmiotowa kara pieniężna nie została przez skarżącego uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zanim Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku skarżącego należy podkreślić, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Jednocześnie należy podnieść, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści cytowanego powyżej przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy - tym bardziej reprezentowanego przez adwokata, do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego Sąd stwierdza, że w jego uzasadnieniu nie ma podanych okoliczności ukazujących, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okolicznością taką na pewno nie jest zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, na co powołał się pełnomocnik skarżącego. Przedmiotem skargi jest kara pieniężna. Sąd uznał zatem, że owa kara, jako świadczenie pieniężne, będzie mogła być bez większych trudności zwrócona w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd stanął na stanowisku, że w odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach. W kwestii drugiej przesłanki - zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Sąd stwierdził, że nie ma możliwości jej zbadania, gdyż nie ma podstawy do oceny jej ziszczenia się. Reasumując Sąd stwierdza, że odwołanie się w rozpoznawanym wniosku wyłącznie do fakty zakwestionowania konstytucyjności przepisu, w oparciu o który nałożono na skarżącego karę pieniężną i braku rozstrzygnięcie tego pytania prawnego, pozbawiło Sąd możliwości oceny, czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, że nie zostało zatem dowiedzione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, które warunkowałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.