VI SA/Wa 225/10

Dnia 29 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w R. na sprzeciw Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego postanawia odrzucić skargę Skarżąca spółka – I. SA z siedzibą w R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem organu, skargę na sprzeciw Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w przedmiocie dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z powyższego przepisu wynika dla pełnomocnika skarżącej spółki wymóg uiszczenia należnego wpisu stałego, w prawidłowej wysokości – przewidzianej w przepisach i w terminie zakreślonym ustawowo dla skutecznego wniesienia skargi, od której jest przewidziany. Przez należyte opłacenie pisma, o którym mowa w art. 221 p.p.s.a., rozumie się jego opłacenie zarówno w wysokości zgodnej z prawem, jak i we właściwy sposób (por. Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", LexisNexis, Warszawa 2008, s. 418). Nadto zgodnie z treścią art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tegoż sądu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest rzeczony na wstępie sprzeciw Prezesa, dotyczący odmowy dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego. W myśl § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie wpis stały w sprawach skarg, dotyczących skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej wynosi 200 złotych. Zatem w rozpoznawanym przypadku pełnomocnik skarżącej spółki, będąc radcą prawnym winien wraz ze złożeniem skargi uiścić wpis stały w kwocie 200 złotych. Z notatki służbowej (verte karta 21 akt) sporządzonej przez pracownika tutejszego Sądu w dniu 29 marca 2010 r., po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynika, że do 25 marca 2010 r. nie został uzupełniony powyższy brak formalny skargi w postaci uiszczenia wpisu w kwocie 200 złotych, wobec czego skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie istotnym jest również to, że zaskarżony sprzeciw należy uznać za czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. W związku z tym Sąd zauważa – wskazując na treść art. 52 § 3 p.p.s.a., że skarga winna zostać poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, skarga została złożona jednocześnie z ww. wezwaniem. W ocenie Sądu brak oczekiwania przez stronę skarżącą na stanowisko organu, wymagane przez art. 53 § 2 p.p.s.a. spowodowało, że skarga została wniesiona przedwcześnie - bez uprzedniego wyczerpania procedur wskazanych w art. 52 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należy podkreślić, iż pismem z dnia [...] lutego 2010 r., strona skarżąca poinformowała, iż cofa skargę na sprzeciw Prezesa, jednak Sąd pragnie zauważyć, iż zgodnie z orzecznictwem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 221 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.