VI SA/Wa 225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 3000 (trzy tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej organem) decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanego dalej stroną/skarżącym), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] października 2014 r. nr, o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu mieszczącym się w O. przy ul. C. [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że strona wystąpiła o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu przy ul. C. [...] w O. Główny Inspektor Farmaceutyczny wydał decyzję z [...] października 2014 r. o odmowie udzielenia wnioskowanego zezwolenia, z uwagi na fakt, iż w lokalu przy ul. C. [...] w O. prowadzona jest już hurtownia farmaceutyczna przez innego przedsiębiorcę (spółkę H. Sp. z o.o. z siedzibą w W.). Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji wskazując, że spółka – H. Sp. z o.o. z siedziba w W. zwróciła się do organu z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. W opinii strony powyższe przesądzało o tym, iż dopuszczalne jest wydanie nowego zezwolenia na prowadzenie hurtowni w lokalu przy ul. C. [...] w O. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] października 2014 r. wskazując, że do [...] grudnia 2014 r. nie wydano ostatecznej, prawomocnej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej dla spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. a spółka ta formalnie funkcjonuje pod tym adresem. Organ wskazał, że lokal, w którym skarżąca zamierza uruchomić hurtownię farmaceutyczną jest objęty zezwoleniem na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, wydanym na rzecz spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wyjaśnił, że zgodnie z normami wynikającymi z art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.), nie ma możliwości wydania dwóch (lub większej liczby) zezwoleń na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w tym samym lokalu. Podniósł, że do obowiązków przedsiębiorcy podejmującego działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej należy dysponowanie obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego. W celu umożliwienia organom Inspekcji Farmaceutycznej zweryfikowania spełniania ww. warunku, przedsiębiorca na etapie ubiegania się o udzielenie zezwolenia musi m.in. wskazać miejsca i pomieszczenia, które zamierza wykorzystać do prowadzenia hurtowni oraz załączyć do wniosku tytuł prawny do tych pomieszczeń. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona, zarzucając że postępowanie prowadzone wobec przedsiębiorcy H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zostało zakończone, pomimo przekroczenia ustawowych terminów na załatwienie sprawy. Jej zdaniem, działanie Głównego Inspektora Farmaceutycznego było celowe i zmierzało do zablokowania możliwości uzyskania zezwolenia przez spółkę. W opinii skarżącej organ powinien poinformować stronę o tym, że prowadzi postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wydanego na rzecz spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wskazała, że zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej wydane dla ww. spółki zostało wykreślone z rejestru hurtowni farmaceutycznych. W związku z powyższym, wezwała organ do uchylenia zaskarżonej decyzji z mocy prawa i wydania zezwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem, w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma. Strona wniosła o uchylenie w całości obu decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] grudnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] października 2014 r., o odmowie udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w O. przy ul. C. [...]. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy oraz dokonane ustalenia przyjąć należy, że wskazanie przez przedsiębiorcę miejsca prowadzenia działalności skutkuje powstaniem domniemania faktycznego, że ta działalność zostanie podjęta po uzyskaniu właściwej decyzji. Dysponując, pełną dokumentacją przedłożoną przez skarżącą, jak również oświadczeniem strony, z którego wynika, że skarżącą zawierając umowę najmu ww. lokalu, dysponowała wiedzą, iż spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, należy przyjąć, że strona miała prawo uznać, że lokal nie jest obciążony żadną wadą prawną. Ponadto, oświadczenie wynajmującego - spółki N. S.A. z siedzibą w T., o rozwiązaniu umowy najmu ww. lokalu ze spółką H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., stanowiło domniemanie faktyczne, mające znaczenie dowodowe, które organ winien był wyjaśnić. Należy zauważyć, że domniemanie może zostać obalone w toku postępowania wyjaśniającego. W związku tym, wobec twierdzeń skarżącej popartych przedstawionymi dowodami, nie można utożsamiać formalnego istnienia zapisu określającego adres innej hurtowni z jej faktycznym prowadzeniem. Chodzi więc nie tylko o formalne – potwierdzone stosowną umową istnienie prawa do lokalu – lecz także i o faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej pod tym adresem (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2005 r., sygn. akt I UK 80/05). Przy tym podnieść należy, że wykonywanie (prowadzenie) działalności gospodarczej – prowadzenie hurtowni obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie bezpośrednio samych usług, charakteryzujących prowadzoną działalność, ale też wykonywanie czynności o charakterze przygotowawczym, pozostających w ścisłym związku z działalnością usługową, a zmierzających do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania. Wobec tego, przy dokonywaniu oceny w tym przedmiocie, należy uwzględnić wszelkie okoliczności sprawy, w tym także zamiar (wolę) osoby prowadzącej działalność. W razie więc ustalenia faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności pod wskazanym adresem, poprzez zaistnienie innych zdarzeń niż jej likwidacja, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności obiektywne, ale także subiektywne, tzn. zamiar (por. wyroki Sądu Najwyższego z 17 lipca 2003 r., sygn. akt II UK 111/03 i z 25 listopada 2005 r., sygn. akt I UK 80/05 oraz wyroki NSA z 30 kwietnia 1997 r., sygn. akt III SA 46/96 i z 15 listopada 2006 r. sygn. akt II GSK 191/06. W tym stanie rzeczy organ nie powinien argumentować swojego stanowiska tylko przeszkodami formalnymi ale także dokonać ustaleń faktycznych. Jak wynika z oświadczenia wynajmującego - spółki N. S.A. z siedzibą w T. nastąpiło rozwiązanie umowy najmu mieszczącego się w O. przy ul. C. [...] ww. lokalu ze spółką H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Tę okoliczność organ powinien brać pod uwagę. W tym stanie rzeczy ponownie rozpoznając sprawę organ winien wziąć pod uwagę rozważania Sądu a zwłaszcza zająć stanowisko co do rozwiązanie umowy najmu ww. lokalu i faktycznego nie prowadzenia działalności pod wskazanym adresem przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkie istotnych okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą oraz nie przeprowadziły dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.