VI SA/Wa 2253/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2253/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości postanawia: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2253/13; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. T. C. (dalej też jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej w pełnej wysokości, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jego "trudną sytuację finansową i dotkliwą kwotę kary pieniężnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2253/13, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że skarżący nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z dnia 16 października 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że od dnia 1 października 2013 r. pracodawca wypowiedział mu stosunek pracy. Jedynym jego dochodem jest zatem emerytura w kwocie 1676 złotych netto. Wskazał, że ma na utrzymaniu chorą żonę, pozbawioną świadczenia rentowego oraz bez prawa do emerytury. Skarżący podał również, że miesięczne ponoszone przez niego wydatki wynoszą ok. 1.500 zł, w tym opłaty za mieszkanie ok. 320 zł., energia elektryczna 112 zł., podatek od nieruchomości 46 zł., telefony ok. 80 zł., ubezpieczenie 69 zł, gaz ok. 90 zł., abonament RTV 18,65 zł., UPS/kablówka 125, 99 zł., rata za meble 135,41 zł., leki skarżącego i żony ok. 400 - 450 zł. Na potwierdzenie ponoszenia powyższych wydatków, przedstawił rachunki i faktury oraz informację z ZUS - u, dotyczącą rewaloryzacji otrzymywanej przez niego emerytury. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - cyt. dalej jako p.p.s.a.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Stosownie zaś do § 4 cyt. artykułu, sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w rzeczonym przedmiocie w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Twierdzenia i argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zostały zdaniem Sądu poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi. W ocenie Sądu w sprawie istnieje zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przesłanki występują łącznie. Analiza danych zawartych w aktach skłania Sąd do wniosku, że miesięczne środki, jakimi dysponuje skarżący oraz jego małżonka - uwzględniając ceny artykułów spożywczych oraz wysokość miesięcznych kosztów, wynikających z przedłożonych faktur, są skromne. Zatem obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu egzekucji zaskarżonej w niniejszej sprawie kary, może - w ocenie Sądu, pozbawić skarżącego niezbędnych środków do życia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zachodzą w świetle art. 195 § 2 p.p.s.a. przesłanki do uwzględnienia zażalenia i na podstawie powołanego przepisu oraz na podstawie art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.