VI SA/Wa 2257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2011 r. sprawy ze skarg: M. M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i R. S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienia; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących M. M. i R. S. kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie przez M. M., skarżącego w niniejszej sprawie, terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., a zaskarżonym postanowieniem również z powyższej daty Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu przez R. S. do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] września 2009 r. w [...] na ul. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] nr rej [...]. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Pismami z [...] października 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił R. S. i M. M. o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów powołanej ustawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. S. i M. M. [...] spółka cywilna karę pieniężną w wysokości 13000 zł. Skarżący wnieśli odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M. M. od ww. decyzji zaś postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] takie uchybienie stwierdził w odniesieniu do R. S. W podstawie prawnej postanowień wskazano art. 41 kpa, art. 134 kpa. W uzasadnieniach postanowień organ podniósł, że decyzja została wysłana na adres przedsiębiorcy "ul. [...];[...]". Następnie przez Pocztę Polską przesłana zgodnie ze złożoną przez stronę dyspozycją na adres "ul. [...];[...]". Po przesłaniu korespondencji pod ten adres kierowanej do M. M., operator pocztowy zwracając przesyłkę umieścił na kopercie adnotację "adresat wyprowadził się [...] marca 2010 r.". Natomiast po przesłaniu korespondencji kierowanej do R. S. pod ten adres operator pocztowy zwracając przesyłkę umieścił na kopercie adnotację "adresat wyprowadził się [...] lutego 2010 r.". Skarżący, jak podał organ, w uzasadnieniach postanowień, nie informowali o zmianie adresu do korespondencji mimo, że zostali pouczeni o treści art. 41 kpa. Organ uznał zatem, iż decyzja została skutecznie doręczona M. M., pod dotychczasowym adresem w dniu [...] marca 2010 r. zaś R. S. w dniu [...] lutego 2010 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem odpowiednio [...] kwietnia 2010 r. i [...] lutego 2010 r. Odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym [...] kwietnia 2010 r. tj. z uchybieniem terminu wniesienia odwołania, co w świetle art. 134 kpa uzasadnia podjęcie ww. postanowień. Skarżący złożyli skargę na te postanowienia. Skarga M. M. została zarejestrowana za nr VI SA/Wa 2257/10. Skarga R. S. została zarejestrowana za nr VI SA/Wa 2258/10. W skargach zarzucono naruszenie art. 29 i art. 40 § 1 kpa przez niesłuszne uznanie, że decyzja z [...] stycznia 2010 r. skierowana została do stron postępowania i doręczona im, skoro jako strona wskazana została w nich spółka cywilna nie zaś wspólnicy będący w rzeczywistości stronami postępowania oraz naruszenie art. 41 § 2, art. 43, art. 44 § 1, 2, 3 i 4 kpa przez niesłuszne przyjęcie, iż w sprawie doszło do prawidłowego wykonania czynności składających się na doręczenie tj. że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem skarżących postanowienia są nieważne z racji przeprowadzenia postępowania wobec podmiotu niebędącego stroną. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem podjętym na rozprawie 25 lutego 2011 r. WSA w Warszawie na podstawie art. 111 § 2 ppsa połączył sprawy o sygn. VI SA/Wa 2257/10 i VI SA/Wa 2258/10 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. VI SA/Wa 2257/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 200 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skargi zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienia naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem obu skarg są postanowienia stwierdzające uchybienie przez skarżących terminu wniesienia przez nich odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Z tego też tytułu kontrolą Sądu w ramach rozpoznania ww. skarg objęte są ww. postanowienia nie zaś ww. decyzja niezależnie od rodzaju zgłaszanych przez stronę w ww. skargach zarzutów odnoszących się do tej decyzji. Podzielając zatem zawarte w skardze twierdzenia skarżących, iż spółka cywilna, stosownie do art. 29 kpa, nie może być stroną postępowania administracyjnego, Sąd nie jest w rozpoznawanej sprawie uprawniony do oceny ww. decyzji z punktu widzenia powołanego przepisu. Nie ma też podstaw, by w zarzutach odnoszących się w istocie do ww. decyzji i postępowania zakończonego jej wydaniem dopatrywać się wadliwości zaskarżonych postanowień skutkującej ich nieważnością. Odwołanie zostało wniesione bowiem przez skarżących R. S. i M. M. i w wydanych na podstawie art. 41 kpa i art. 134 kpa postanowieniach organ stwierdził, iż skarżący uchybili terminowi wniesienia odwołania, bo przesyłki zawierające decyzje zostały zwrócone z adnotacją poczty "adresat wyprowadził się" [...] marca 2010 r. (M. M.) i "adresat wyprowadził się" [...] lutego 2010 r. (R. S.), a skarżący mając obowiązek informowania o zmianie adresu tej informacji organowi nie podali. Rozważeniu i ocenie podlegają zatem w szczególności ustalenia organu odnoszące się do okoliczności związanych z doręczeniem skarżącym ww. przesyłek. Zawiadomieniem z dnia [...] października 2009 r. organ poinformował każdego ze skarżących odrębnie o wszczęciu w stosunku do nich postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów ustawy z tym, że zostały one skierowane na adres figurujący na pieczątce umieszczonej na zaświadczeniu z dnia [...] maja 2009 r. i wskazany przez kierowcę M. B. w jego zeznaniach jako adres firmy [...] s.c. M. M., R. S. W aktach administracyjnych znajdują się zwrotne poświadczenia odbioru zawiadomień, z których wynika, iż odbiór przesyłki został pokwitowany ale w miejscu podpisu odbiorcy znajdują się nieczytelne podpisy (prawdopodobnie tej samej osoby) bez adnotacji, niezbędnej w tym przypadku, kto w istocie odbiór tych zawiadomień pokwitował. Powyższy brak uniemożliwia dokonanie oceny, czy ww. zawiadomienia na odwrocie których znajdowało się pouczenie o treści art. 41 kpa zostały skutecznie doręczone, a w utrwalonym w tym względzie orzecznictwie przyjmuje się, iż warunkiem zastosowania art. 41 § 2 kpa jest pouczenie stron o treści art. 41 kpa. Tak zresztą przyjmuje organ, tyle, że jak wyżej wskazano, nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, co do tego, czy doręczenie zawiadomień było skuteczne. W tym stanie rzeczy odwoływanie się do art. 41 § 2 kpa nie znajduje uzasadnienia i jest co najmniej przedwczesne, bo organ ustalając, że zostali pouczeni nie przedstawił dowodu na to, iż zawiadomienia zostały skarżącym prawidłowo doręczone, co uniemożliwia Sądowi kontrolę tych ustaleń. Podnieść przy tym należy, iż z art. 41 § 2 kpa wynika, że w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem m skutek prawny. Dotychczasowym adresem był adres na ul. [...], a nie adres na ul. [...], który, jak wynika z pisma poczty został podany przez skarżących urzędowi pocztowemu, a nie organowi. "Dosyłanie" jak podała poczta, korespondencji na inny adres chociażby, jak stwierdzono w piśmie Urzędu Pocztowego nr [...], wskazany poczcie przez skarżących, nie może wywołać skutku, jakie przepisy kpa wiążą z prawidłowym doręczeniem. W razie niemożności doręczenia na dotychczasowy adres ma miejsce doręczenie zastępcze regulowane art. 44 kpa. Kserokopie zwrotnego odbioru ww. decyzji i koperty (prawdopodobnie), jak i uzasadnienie postanowień, nie dają jednak podstaw do przyjęcia, iż ten tryb został wyczerpany. Podnieść przy tym należy, iż zawierają różne adnotacje i skreślenia (znajdujące się na oryginałach) uniemożliwiające w sposób jednoznaczny odczytanie działań podejmowanych przez urząd pocztowy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia zostały podjęte bez wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności zw. z doręczeniem ww. decyzji i z naruszeniem art. 41 kpa, art. 44 kpa, co skutkuje ich wadliwością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie w. powołanego przepisu orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 po myśli art. 152 ppsa zaś o kosztach orzeczono uwzględniając art. 200 ppsa.