VI SA/Wa 226/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...] w sprawie wymierzenia A. S. kary pieniężnej w wysokości 49.014 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w [...] bez zezwolenia w okresie od dnia 1 kwietnia 2005r. do dnia 10 czerwca 2008r. pod kiosk handlowy o pow. 7 m2, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w oparci o następujące ustalenia: A. S. (zwana dalej "skarżącą") w dniu [...] listopada 2004 r. kupiła kiosk handlowy zlokalizowany w pasie drogowym ul. [...] rej. nr [...]. W dniu [...] lutego 2005r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego terenu pod kiosk handlowy w terminie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. informując jednocześnie, iż stała się właścicielem przedmiotowego obiektu. Organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku poprzez złożenia niezbędnych dokumentów. Mimo odbioru wskazanego wyżej wezwania A. S. w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków wniosku. Decyzją z dnia [...] maja 2007r. nr [...] odmówiono skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] rej nr [...] pod kiosk handlowy oraz nakazano usunięcie kiosku handlowego z przedmiotowego terenu. Z uwagi na niezastosowanie się do w/w decyzji nakazującej usunięcie obiektu handlowego z pasa drogowego organ przekazał w dniu [...] lutego 2008r. sprawę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budolwanego (dalej PINB) celem podjęcia decyzji o rozbiórce w/w obiektu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent m. [...] nałożył na A. S. karę w wysokości 69.636,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. Nr [...] w [...] bez zezwolenia w okresie od dnia 1 kwietnia 2005r. do dnia 14 października 2009r. pod kiosk handlowy o pow. 7 m2. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] grudnia 2010r. Na powyższe rozstrzygnięcie A. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013r. sygn. akt. VI SA/Wa 666/12 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2011r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd uznał za uzasadniony zrzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, gdyż o ile początkowa data okresu zajmowania przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia (1 kwietnia 2005r.) nie budzi wątpliwości o tyle data końcowa (14 października 2009r.). nie jest pewna gdyż nie została w sprawie w sposób dostateczny wyjaśniona, co w sposób oczywisty rzutuje na ostateczną wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien zwrócić się do skarżącej i zobowiązać ją do podania daty usunięcia kiosku z pasa drogowego oraz złożenia dowodów na powyższą okoliczność. Wskazane byłoby również zapoznanie się z aktami sprawy dotyczącymi rozbiórki przedmiotowego kiosku, znajdującymi się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Sąd wskazał także, że niezależnie od powyższego pożądane byłoby również zasięgnięcie informacji w Wydziale [...] dla Dzielnicy [...], czy organ ten prowadząc postępowanie o nr [...] dotyczące usunięcia kiosku z pasa drogowego dysponuje jakimikolwiek danymi co do czasu znajdowania się tego kiosku w powyższej lokalizacji. A następnie po przeprowadzeniu postępowania dowodowego we wskazanym wyżej kierunku organ winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent m. [...] decyzją z dnia [...] października 2013r. nr [...] nałożył na A. S. kare w wysokości 49.014 zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w [...] bez zezwolenia w okresie od 1 kwietnia 2005r. do dnia 10 czerwca 2008r. pod kiosk handlowy o pow. 7 m2. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267- dalej: k.p.a.) oraz art. 40 ust.12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (jt Dz.U. z 2013r. poz. 260 – dalej: u.d.p.) oraz Uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 148, poz. 3717 z późn. zm. – dalej: Uchwała w sprawie wysokości stawek opłat) Od tej decyzji A. S. złożyła odwołanie, podnosząc że powyższa kwota jest wynikiem błędów i zaniedbań ZDM w tym niedopełnienia obowiązku regularnej komunikacji ze skarżąca co spowodowało tak wysoką karę. Zdaniem skarżącej nałożenie kary pieniężnej jest bezpodstawne. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2013r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawne i podkreślił, iż jego zdaniem wszystkie wytyczne zawarte w wyroku 25 stycznia 2013r. sygn. akt. VI SA/Wa 666/12 zostały przez organ I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wykonane, gdyż organ wezwał skarżąca do złożenia wyjaśniać co do terminu usunięcia przedmiotowego kiosku handlowego z pasa drogowego oraz wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i do Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] z prośba o przekazanie dokumentacji dotyczącej w/w obiektu. W oparciu o dodatkowo uzyskany materiał dowodowy organ uznał, iż ponieważ w oparciu o zgromadzony materiał odwodowy nie jest możliwe ustalenie dokładnej daty usunięcia kiosku z pasa drogowego, to słusznie organ I instancji jako datę końcową przyjął datę funkcjonowania w/w kiosku w pasie drogowym ul. [...] tj. 10 czerwca 2008r. W tej dacie nie ma bowiem wątpliwości, że obiekt znajdował się w pasie drogowym, gdyż potwierdza to zarówno protokół PINB dla m. [...] nr [...] z dnia 10 czerwca 2008r. jak również zdjęcia, które zostały wykonane podczas tych oględzin. Organ podkreślił, że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi jest zobowiązany pobrać opłatę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia – przy czym ta opłata ma charakter kary administracyjnej. Wskazał również, że organ ten nie ma podstaw do badania z jakiego powodu nastąpiło zajecie pasa drogowego oraz stopnia zawinienia po stronie podmiotu zajmującego pas drogowy bez stosownego zezwolenia, co powoduje, że nie mogą być uwzględnione podnoszone w odwołaniu zarzutu wskazujące na błędy i zaniedbania zarządcy drogi. Kolegium wskazało również, że przy wyliczeniu kary, która została wyliczona prawidłowo, organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował stawkę 0,60zł za 1 m2 powierzchni pasa drogowego określoną w poz. 2 załącznika 3 do Uchwały w sprawie wysokości stawek opłat. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła A. S. Decyzję zaskarżając w całości. Zdaniem skarżącej wydana decyzja nie jest bezstronna. Jest ona bowiem próbą przerzucenia odpowiedzialności na stronę słabszą. Nadto zapadłe rozstrzygniecie, zdaniem skarżącej, podważa wyrok zapadły w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie skarżonej decyzji podnosząc dodatkowo, że kara winna być nałożona w wysokości 10-krotności należnej opłaty, natomiast sposób wyliczenia zawarty w punkcie 2 sentencji orzeczenia Prezydenta m. [...] wskazuje, iż była ona liczona w odmienny sposób. Podniósł również, że dotyczy okresu od 1 kwietnia 2005r. do 10 czerwca 2008r. a zatem za okres sprzed blisko 11 lat. W związku z powyższym zdaniem pełnomocnika – do możliwości wymierzenia tej kary winny mieć zastosowanie przepisy art. 67 i art. 60 ustawy o finansach publicznych zw. z przepisem art. 68 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Jednocześnie w myśl art. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg. powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. [...], który nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego w terminie od dnia 1 kwietnia 2005r. do dnia 10 czerwca 2008r. w wysokości 49.014 zł. Co należy podkreślić w niniejszej sprawie zarówno organy jak i sąd zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. były związane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2013r. sygn.. akt. VI SA/Wa 666/12, którym uchylono zarówno decyzję organu I jak i II instancji. Wskazany wyżej przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Co więcej, z art. 170 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). Organ ponownie rozpoznając sprawę był zatem związany oceną prawną wyrażaną we wskazanym wyżej wyroku. Ocena ta wiąże również skład orzekający Sądu rozpoznający skargę od decyzji z dnia [...] listopada 2015r. Sąd rozpoznając powyższą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., gdyż zarówno z przedłożonych przez organ akt jak również uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że zarówno organ I jak i II instancji w rozpoznawanej sprawie przyjęły i zastosowały ocenę prawną i zalecenia zawarte we wskazanym wyżej wyroku z dnia 25 stycznia 2013r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie przez organy administracji publicznej stanowił przepis art. 40 u.d.p., zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie to dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, na co zwrócił również uwagę WSA w wyroku z dnia 25 stycznia 2013r. sygn. VI SA/Wa 666/12, że skarżąca bez stosownego zezwolenia zajmowała pas drogowy w terminie od dnia 1 kwietnia 2005r., tj. od dnia następnego po dniu gdy wygasło wydane na zajęcie pasa drogowego zezwolenie (decyzja z [...] września 2004r. [...] wydana na rzecz K. S. od której A. S. nabyła wspomniany wyżej kiosk handlowy). Wątpliwości Sądu, który już raz rozpoznawał tę sprawę, budził fakt końcowego okresu do którego należało naliczyć karę za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego. W tym zakresie zgodnie ze wskazaniami Sądu organ miał poczynić stosowne ustalenia, pozwalające na jednoznaczne ustalenie do kiedy w pasie drogowym znajdował się w/w kiosk handlowy – co tez zostało przez organ uczynione. Jak wynika bowiem z akt organ zwrócił się zarówno do skarżącej o stosowne wyjaśnienia, jak również do PINB m. [...] a także do Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] o nadesłanie wszelkiej posiadanej przez te organy dokumentacji dot. obiektu budowlanego posadowionego w pasie drogowym ul. [...] rej. nr [...]. W oparciu o zgromadzone od w/w podmiotów wyjaśnienia oraz dokumenty organ ustalił, że niewątpliwie przedmiotowy obiekt budowlany należący do skarżącej zajmował pas drogowy w dniu [...] czerwca 2008r.(dzień w którym dokonane zostały oględziny przez PINB) – świadczy o tym protokół oraz zdjęcia, które wówczas został przez ten organ wykonane. Organowi nie udało się również w sposób bezsporny ustalić do kiedy faktycznie przedmiotowy obiekt znajdował się w pasie drogowym. A zatem za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami należy przyjęcie przez organ końcowej daty naliczenia kary do dnia, w którym niewątpliwie przedmiotowy obiekt znajdował się w pasie drogowym tj.10 czerwca 2008r. Tym samym skoro początkowym dniem zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia był dzień 1 kwietnia 2005r. a końcowym uznano dzień 10 czerwca 2008r., to prawidłowo w oparciu o stawkę ustaloną w załączniku nr 3 do Uchwały w sprawie wysokości stawek opłat, organ ustalił wysokość nałożonej na skarżącą kary. W tym miejscu Sąd wskazuje, odnosząc się do zarzutu podniesionego podczas rozprawy przez pełnomocnika skarżącej, że sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości przy wyliczeniu należnej kary. Nie ulega wątpliwości, że art. 40 ust.12 u.d.p. stanowi, że zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Przy czym do niniejszej sprawy ma zastosowanie jedynie ust.4 wskazanego przepisu stanowiący, że opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Tak wiec zgodnie ze wskazanym przepisem aby ustalić należną karę organ winien ustalić należną opłatę i przemnożyć ją razy dziesięć. A zatem wzór winien wyglądać następująco : iloczyn liczby metrów (w niniejszej sprawie 7 m2) x stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego (w niniejszej sprawie stawka za 1 m2 opłaty wynosi zgodnie z uchwałą Rady m. st. Warszawy 0,60zł) x liczba dni zajęcia pasa drogowego (w niniejszej sprawie 1167 dni). Daje to kwotę 4901,40zł. opłaty. I tak obliczoną opłatę należało pomnożyć przez 10 w celu ustalenia kary co daje kwotę 49.014zł . Organ I instancji w pkt 2 decyzji wskazując sposób wyliczenia kary zmienił kolejność mnożonych liczb, bowiem liczby, które były przezeń wymnażane miały następującą kolejność: iloczyn liczby metrów x stawka opłaty za zajęcie pasa drogowego x 10 krotność x liczba dni zajęcia pasa drogowego. Należy zatem zauważyć, iż kolejność w jakiej dokonano wymnożenia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, bowiem należna kara w każdym wypadku wychodzi taka sama. Tym samym zarzut postawiony w tym zakresie Sąd uznał za niezasadny. Również drugi z zarzutów postawionych podczas rozprawy przed Sądem, odnoszący się do kwestii przedawnienia roszczeń, Sąd uznał za nie mogący odnieść zamierzonego skutku, choć co do zasady Sąd zgadza się ze skarżącą, że kary za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia są niepodatkowymi należnościami gminy, o których mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (jt.Dz.U z 2013 poz. 885 z późn. zm – dalej: ustawa o finansach publicznych), gdyż zaliczyć je można do dochodów pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Na to, że są to należności budżetowe gminy wskazuje w sposób jednoznaczny przepis art. 40a ust.1 u.d.p. Tym samym zgodnie z art. 67 wskazanej ustawy w sprawach dotyczących niepodatkowych należności budżetowych będą miały zastosowanie przepisy k.p.a. oraz odpowiednio działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (jt. Dz.U. 2015, poz. 613 z późn. zm – dalej Ordynacji podatkowej), w tym również niewątpliwie przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej mówiący, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W tym miejscu Sąd zwraca jednak uwagę, że ustawa o finansach publicznych weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010r. Natomiast kara, której dotyczy przedmiotowa sprawa jest nakładana za okres od 1 kwietnia 2005r. do dnia 10 czerwca 2008r. a zatem za okres z przed wejścia w życie wskazanej ustawy o finansach publicznych. Należy również zauważyć, że w art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. 157, poz. 1241), ustawodawca zamieścił przepis intertemporalny stanowiący, że do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd wskazuje również w tym względzie, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008r. sygn. I OSK 1892/06, w którym Sąd w stanie prawnym z przed wejścia w życie w/w ustawy o finansach publicznych stwierdził, że "Ustawy o drogach publicznych nie można uznać za akt prawa podatkowego, nie jest zatem możliwe zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej do należności z tytułu kar wynikających z tej ustawy (por. rozważania NSA dot. zastosowania Ordynacji podatkowej do tzw. "renty planistycznej" w wyroku z dnia 7 października 2005 r., sygn. II OSK 93/05, Lex nr 201349 oraz dot. zastosowania Ordynacji podatkowej do jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyroku z dnia 3 września 2004 r., sygn. OSK 520/04, OSP z 2005 r., z. 7-8, poz. 91)". Tak więc w stanie prawnym z przed wejścia w życie ustawy a także gdy postepowanie zostało wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy o finansach publicznych nie było możliwości stosowania do kar za zajecie pasa drogowego przepisu art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie mniej jednak sytuacja ta uległą zmianie po wejściu w życie ustawy o finansach publicznych tj. z dniem 1 stycznia 2010r. Tyle tylko, że zdaniem Sądu bieg 3 letniego terminu do wydania decyzji w niniejszej sprawie nakładającej karę rozpoczął swój bieg od dnia wejścia w życie przepisów ustawy o finansach publicznych. Nadmienić również należy, że powoływany przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie art. 68 Ordynacji podatkowej przewiduje przedawnienie zobowiązania podatkowego wyłącznie w przypadku opieszałości organu I instancji. Na przedawnienie to nie ma wpływu ewentualne dalsze postępowanie odwoławcze lub sądowe, wywołane przez samego zobowiązanego. W niniejszej sprawie pierwsza decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną wydana została w dniu [...] grudnia 2010r., przy czym samo postępowanie zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia [...] września 2010r. Wypada w tym miejscu również zauważyć, że nie bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest fakt, iż dopiero decyzją z dnia [...] maja 2007r. organ ostatecznie odmówił skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] rej. nr [...] rozpoznając tym samym wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2005r. Ta bowiem decyzja przesądziła bowiem dopiero, że pas drogowy we wskazanym okresie był zajmowany bez zezwolenia. Powyższe wskazuje zatem, że od wejścia w życie ustawy o finansach publicznych, która w art. 67 odsyła do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej, w niniejszej sprawie rozpoczął bieg 3 letni termin przedawnienia zobowiązania. Został on przerwany w skutek wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. przed upływem terminu o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym stanie prawnym i faktycznym, zarzut podniesiony przez pełnomocnika skarżącej dot. przedawnienia zobowiązania, Sąd uznał za nietrafny. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.