VI SA/Wa 2260/12

Dnia 27 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca – J. F. złożyła za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Jak podała skarżąca, obciążenie jej karą pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w kwocie 8.568 złotych może spowodować znaczną trudność w spłacie należności na rzecz banku, z tytułu zawarcia przez nią umowy kredytowanej, na podstawie której obowiązana jest do spłaty łącznej kwoty w wysokości 1.800.000 złotych. Zdaniem skarżącej, konieczność zapłaty ww. kwoty tytułem nałożonej kary pieniężnej może wywołać dla niej daleko idące niekorzystne skutki w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto skarżąca podała, że przy tak znacznej kwocie posiadanego obciążenia z tytułu zawartej umowy kredytowej, wątpliwe będzie uzyskanie przez nią kolejnego kredytu na poczet spłaty nałożonej kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jest zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślania wymaga, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Ocena wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga uwagi, że zgodnie z prezentowanym w literaturze przedmiotu stanowiskiem, przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). W tym stanie rzeczy uzasadnione jest przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki przewidziane art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione przez skarżącą okoliczności potwierdzają bowiem, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej związanej w szczególności z obowiązkiem spłaty rat kredytowych naliczanych z tytułu zawartej w dniu [...] czerwca 2011 r. umowy kredytowej na kwotę 1.800.000 złotych, przewidującej ostateczny termin spłaty kredytu na dzień [...] czerwca 2018 r. Jak wynika z załączonego do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zaświadczenia o udzieleniu kredytu, potwierdzającego powyższy obowiązek, spłata zadłużenia nastąpi w 84 ratach według planu ustalonego w umowie, co pozwala przyjąć, że miesięczna rata, do której uiszczenia zobowiązana jest skarżąca, wynosi około 21.500 złotych. Wykonanie zaskarżonej decyzji, przy tego rodzaju zobowiązaniu skarżącej wobec banku, może spowodować, w ocenie Sądu, poważne zachwianie jej płynności finansowej i prawdopodobnym czyni wypowiedzenie powyższej umowy kredytowej i całkowite zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto wskazać należy, że ewentualne uzyskanie przez skarżącą kolejnego kredytu lub pożyczki na spłatę należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej, skutkować będzie powstaniem szkody wynikającej z konieczności uiszczenia odsetek i opłat z tym związanych, a więc szkody większej niż przeciętnie wywoływana wykonaniem decyzji oraz powstaniem skutków takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznych środków. Wobec powyższego, w świetle przedstawionych przez skarżącą okoliczności należy przyjąć, że ewentualne straty poniesione w wyniku wykonania decyzji, prowadzące do zachwiania płynności finansowej skarżącej i w konsekwencji skutkujące zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, trudno będzie zrekompensować w przyszłości. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.