VI SA/Wa 2261/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 r. sprawy ze skargi G. [...] z siedzibą w A. ([...]) na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej umarza postępowanie sądowoadministracyjne Zaskarżoną decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 65 ust. 1 i 4 oraz art. 67 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1783; dalej: ustawa PNR) po rozpatrzeniu wniosku [...] (nazwa handlowa [...]; dalej: skarżąca lub przewoźnik) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 9 września 2020 r. nr o nałożeniu na przewoźnika lotniczego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 40.000 zł za niedopełnienie obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR w związku z lotem nr [...] z portu lotniczego A. ([...]do portu lotniczego P. ([...]) w dniu 30 maja 2018 r. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1035/21, oddalił skargę skarżącej na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 29 stycznia 2021 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej przewoźnika Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) – wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt II GSK 2552/21 – uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie NSA zaszła nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze względu na wystąpienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Jak zauważył NSA o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne skarżąca dowiedziała się dopiero po wydaniu wyroku z dnia 6 lipca 2021 r., z wysłanej w dniu 7 lipca 2021 r. przez Sąd korespondencji. W konsekwencji – w ocenie NSA - skarżąca została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się. Po zwrocie akt sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VI SA/Wa 2261/25. Pismem z 6 października 2025 r. pełnomocnik Organu wskazał, że w dniu 26 sierpnia 2025 r. została opublikowana ustawa z dnia 9 lipca 2025 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2025 r. poz. 1179; dalej: "ustawa o zmianie ustawy PNR"), której przepisy weszły w życie 10 września 2025 r. Nawiązując do treści art. 2 ust. 2 ww. ustawy, pełnomocnik załączył informację z Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach potwierdzającą, że przewoźnik lotniczy od 21 lutego 2020 r. jest podłączony do systemu KSI PNR i przekazuje dane PNR. Pełnomocnik Organu wniósł w przypadku orzeczenia kosztów na rzecz Strony o odstąpienie od ich zasądzenia na zasadzie określonej w art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), w szczególności uwzględniając charakter "przepisów abolicyjnych" powodujący bezprzedmiotowość prowadzonych postępowań na każdym etapie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu ww. przepisu będziemy mieć do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna (v. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 161). Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły przeszkody mające charakter trwały, uniemożliwiające prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (v. postanowienie NSA z dnia 26 września 2023 r., II GSK 662/20). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem w wyniku zmian legislacyjnych doszło do uwolnienia przewoźników lotniczych od odpowiedzialności karnoadministracyjnej za naruszenia związane z nieprzekazaniem bądź nieprawidłowym przekazaniem danych PNR. W dniu 10 września 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 lipca 2025 r. o zmianie ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera (Dz.U. z 2025 r. poz. 1179). Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy nie wszczyna się postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego obowiązków określonych w art. 5, art. 6 i art. 10 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, oraz art. 7 i art. 8 tej ustawy, a wszczęte umarza, jeżeli naruszenie miało miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a przewoźnik lotniczy nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy spełnił warunki przekazania danych PNR określone w art. 8 ustawy zmienianej w art. 1 lub w okresie roku przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obsługiwał żadnego lotu PNR, lub jeżeli naruszenie jest związane z obsługą lotu wewnątrzunijnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w treści ww. przepisu. Sprawa dotyczy naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PNR. Naruszenie miało miejsce w dniu 30 maja 2018 r., tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej ustawę PNR, a z załączonej przez pełnomocnika Organu informacji z Krajowej Jednostki ds. Informacji o Pasażerach wynika, że Skarżąca od dnia 21 lutego 2020 r. jest podłączona do KSI PNR i przekazuje dane PNR. Z uwagi na powyższe Sąd zobligowany jest do umorzenia postępowania sądowadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy PNR. Sąd wskazuje, że stosownie do art. 200 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu przed sadem administracyjnym I instancji obowiązuje zasada, zgodnie z którą zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu tylko w przypadku uwzględnienia skargi. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania wyłącznie z przyczyny określonej w art. 54 § 3, czyli dokonania przez organ autokontroli. Poza sytuacjami opisanymi we wskazanym przepisie brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów na rzecz skarżącego od organu, gdy z innych powodów postępowanie zostanie umorzone (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 201; H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 201; postanowienie WSA w Poznaniu z 18 marca 2025 r. II SA/Po 843/24). W postępowaniu objętym kontrolą Organ nie skorzystał z uprawnień autokontrolnych. Umorzenie postępowania sądowego było efektem zmian legislacyjnych, a zatem nie było podstaw dla zasądzenia na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania od Organu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.