VI SA/Wa 2262/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2007 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego K. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500,- złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2006 r., w [...], na ul. [...], około godz. 00:52, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę należącej do strony skarżącej taksówki - pojazdu marki [...] nr rej. [...], kierowanego przez skarżącego K. B. W toku kontroli inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] stwierdził, iż skarżący przedsiębiorca, prowadzący działalność polegającą na wykonywaniu transportu drogowego osób taksówką – okazał ważne badania lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do pracy w charakterze kierowcy, lecz nie okazał wymaganego przepisami ustawy o transporcie drogowym oświadczenia potwierdzającego odbyte badania lekarskie i psychologiczne. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił jakichkolwiek zastrzeżeń do treści protokołu, niemniej odmówił podpisania protokołu, o czym inspektor WITD poczynił wzmiankę w treści dokumentu (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]- w aktach administracyjnych sprawy; k. 15-15v.). Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. - prawach strony. W piśmie z dnia [...] maja 2006 r. skarżący K.B., ustosunkowując się do protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r. - wyjaśnił, iż brak danego oświadczenia wynika z jego niewiedzy. Poinformował on jednocześnie organ, iż brak spornego oświadczenia uzupełnił natychmiast, jeszcze w tym samym dniu, co odbyta kontrola, przedstawiając jego egzemplarz w Wydziale Komunikacji pani inspektor J. K.. Skarżący zwrócił się w konsekwencji z prośbą o niewszczynanie postępowania, podnosząc, iż brak wspomnianego oświadczenia nie stanowi wykroczenia dużego formatu. W wyniku dokonania analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...]lipca 2006 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z Lp. 1.8 pkt 4 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego K. B. karę pieniężną w wysokości 500,- złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 r. skarżący przedsiębiorca okazał ważne badania lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do pracy w charakterze kierowcy, lecz nie okazał wymaganego przepisami ustawy o transporcie drogowym oświadczenia potwierdzającego odbyte badania lekarskie i psychologiczne. Mając na względzie wyjaśnienia skarżącego złożone w piśmie z dnia [...] maja 2006 r. - organ uznał, iż fakt naruszenia przepisu art. 39f cyt. ustawy jest bezsporny. Skarżący w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona skarżąca stwierdziła, iż nałożenie tak wysokiej kary pieniężnej podyktowane zostało chęcią pokazania, że z inspektorami Inspekcji Transportu Drogowego nie dyskutuje się, lecz pokornie akceptuje ich decyzje. Skarżący wskazał jednocześnie na niedopuszczalne zachowanie inspektora przeprowadzającego kontrolę, w tym na sposób traktowania strony kontrolowanej, a także na wygórowaną wysokość nałożonej kary. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...]- utrzymał w mocy w/w decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500,- złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 92 ust. 1 oraz art. 39e ust. 1 pkt 6 i art. 39f ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.8 pkt 4 Załącznika do tej ustawy, a także na wyniki przeprowadzonej w dniu 22 kwietnia 2006 r. kontroli pojazdu należącego do skarżącego - stwierdził, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezspornie wynika, że skarżący wykonywał transport drogowy z naruszeniem obowiązku wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wymagań określonych ustawą. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia skarżącego odwołujące się do braku wiedzy o obowiązku posiadania spornego oświadczenia – nie mogą stanowić w świetle obowiązujących przepisów prawa podstawy do uwzględnienia odwołania. Organ stwierdził, iż skarżący przedsiębiorca powinien być profesjonalistą, od którego należy oczekiwać znajomości podstawowych przepisów bezpośrednio go dotyczących. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum należytej staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. W dniu 19 listopada 2006 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że sporne oświadczenie miałoby znaczenie wtedy, gdyby nie posiadał on przy sobie badań lekarsko-psychologicznych, a ponadto dodał, iż obowiązek posiadania owego oświadczenia dotyczy jedynie kierowców zatrudnionych u pracodawcy, u którego powyższe badania są zdeponowane, nie dotyczy zaś przedsiębiorcy prowadzącego transport drogowy osób taksówką. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K.B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 500,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo przyjęły, że w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że skarżący wykonywał transport drogowy osób taksówką z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawienia oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. W ocenie Sądu organy zasadnie wskazały, iż skarżący nie okazał wymaganego przepisami ustawy o transporcie drogowym oświadczenia potwierdzającego odbyte badania lekarskie i psychologiczne. Należy wskazać, iż ustalenia faktyczne poczynione w trakcie kontroli z dnia [...] kwietnia 2006 r. nie budziły jakiegokolwiek sprzeciwu strony skarżącej, która zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i na etapie postępowania sądowego nie kwestionowała w żaden sposób ustaleń inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, zwracając jedynie uwagę na niestosowne – w jej ocenie - zachowanie inspektora przeprowadzającego kontrolę na drodze. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. W świetle przepisu art. 39e ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. Według art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymagania, o których mowa w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport drogowy. Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1a w/w ustawy, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6. W konsekwencji uznać należy, że organy obu instancji przyjęły zasadnie, iż z uwagi na nieokazanie przez skarżącego stosownego oświadczenia, zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej ustalonej w Lp. 1.8 pkt 4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w skardze należy stwierdzić przede wszystkim, iż ustawa o transporcie drogowym nie zwalnia przedsiębiorców wykonujących transport drogowy osób taksówką z obowiązku posiadania stosownego oświadczenia poświadczającego spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. W ocenie Sądu uznać należy także, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego - sam fakt posiadania w pojeździe, podczas kontroli, stosownych badań lekarskich oraz psychologicznych również nie może zwolnić przedsiębiorcy z obowiązku posiadania przy sobie spornego dokumentu. Organy obu instancji zasadnie przyjęły także, iż niewiedza przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie obowiązku posiadania stosownego oświadczenia również nie może wyłączać odpowiedzialności administracyjno-karnej, wynikającej z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Należy zauważyć, iż istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu, czy też jego niewiedza w zakresie obowiązujących unormowań prawnych, nie mieszczą się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w tej sytuacji uznać, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii braku wiedzy w zakresie obowiązków wynikających z art. 39f ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie może mieć w niniejszej sprawie jakiegokolwiek istotnego znaczenia, albowiem przepisy cyt. ustawy nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązujących w transporcie drogowym regulacji od ustalenia stanu wiedzy danego podmiotu o aktualnych przepisach prawnych, czy też od ustalenia stanu zawinienia danej osoby. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy ustawy o transporcie drogowym, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. W ocenie Sądu obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Z obowiązujących powszechnie unormowań prawa wynika bezspornie, iż organy inspekcji transportu drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa – mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Według Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż każdy podmiot, zajmujący się profesjonalnie przewozem osób lub rzeczy po drogach publicznych, powinien z należytą starannością respektować wszelkie normy prawa transportowego, w tym zarówno wspólnotowego, jak i krajowego. Niewątpliwie obowiązkiem przedsiębiorcy transportowego jest takie zorganizowanie pracy przedsiębiorstwa, aby zapewniona była możliwość przestrzegania powszechnie obowiązujących norm prawa transportowego, w tym m.in. regulacji dotyczących dokumentacji kierowcy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący przedsiębiorca, wykonując sporny transport drogowy taksówką - nie dopełnił warunków związanych ze wspomnianą dokumentacją, co stanowiło ewidentną podstawę do ukarania go ściśle określoną w ustawie pieniężną karą administracyjną. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej, pełnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.