VI SA/Wa 2262/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nakładającą na K. B., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 9900 zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2011 r. w miejscowości W. na drodze powiatowej nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez M. M. Zespołem pojazdów wykonywano przewóz w imieniu i na rzecz K. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. Pojazdem przewożono ładunek sypki - piasek. Masa przewożonego ładunku wg dokumentu przewozowego wynosiła 29340 kg. Z kontroli został sporządzony protokół [...], który został podpisany przez kierowcę bez uwag. Podczas kontroli pojazd poddano procesowi ważenia na stanowisku pomiarowym w miejscowości W. stacjonarną wagą do pomiarów dynamicznych typu [...] o numerach fabrycznych [...] posiadających legalizację Urzędu Miar. Przeprowadzona kontrola nacisków osi i masy całkowite wykazała (po odjęciu 200 kg i 2% z każdej osi): -oś pierwsza pojedyncza nienapędowa pojazdu silnikowego: 6,45 tony. -oś druga pojedyncza napędowa pojazdu silnikowego: 10,52 t -oś trzecia potrójna nienapędowa naczepy: 23,7 tony. - rzeczywistą masę całkowitą: 40,67 tony. W wyniku ważenia zespołu pojazdów oraz na podstawie przeprowadzonych pomiarów stwierdzono, że pojazd jest nienormatywnym. Skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia: - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi: powyżej 9,0 t do 9,5 t (lp. 6 pkt 7 lit. d załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.); Łączna suma nacisków pojedynczej osi napędowej po odliczeniu możliwych błędów ważenia wyniosła 10,52 t co stanowi przekroczenie o 2,52 t. - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo - 3x (lp. 6 pkt 7 lit. e załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 23,3 t do 24,8 t ( lp. 6 pkt 6 lit. c załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.); Łączna suma nacisków potrójnej osi składowej po odliczeniu możliwych błędów ważenia wyniosła 23,70 t co stanowi przekroczenie o 1,90 t. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 t (lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) Dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy po odliczeniu możliwych błędów ważenia wyniosła 40,67 t co stanowi przekroczenie o 0,67 t. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w związku ze stwierdzonymi w czasie kontroli naruszeniami nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9900 złotych. Na skutek złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że organ I instancji nie badał, czy strona dochowała należytej staranności oraz czy miała wpływ na powstanie naruszenia, co jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym przesłuchaniu skarżącego w charakterze strony, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z listą naruszeń określoną w załączniku do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) i art. 104 k.p.a. na podstawie ustaleń protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2011 r nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9 900 zł. Organ po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie stwierdził: - przekroczenie o 2,52 t. dopuszczalnych nacisków osi na drogach na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi: powyżej 9,0 t do 9,5 t (lp. 6 pkt 7 lit. d załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych); - przekroczenie o 2,52 t. dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej - za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo -3x (lp. 6 pkt 7 lit. e załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych); - przekroczenie o 1,90 t. dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 23,3 t do 24,8 t (lp. 6 pkt 6 lit. c załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych); - przekroczenie o 0,67 t. dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40,0 t do 50,0 t (lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych). Zdaniem organu okoliczności sprawy, w tym zeznanie skarżącego, wskazują, że miał on wpływ na powstałe naruszenia. Organ podkreślił, iż skarżący jako profesjonalista powinien zadbać o należyte wykonywanie ciążących na nim obowiązków w zakresie prowadzonej działalności. Bezsprzecznym dowodem na niedochowanie należytej staranności przez skarżącego jest przede wszystkim ilość stwierdzonych naruszeń. Naruszenia te w zakresie ustawy o drogach publicznych zostały ujawnione w krótkim odstępie czasu, tj. kontrole m. in. z dni: [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r. oraz [...] sierpnia 2011 r. Jedna z wyżej wymienionych kontroli drogowych miała miejsce przed dniem [...] lipca 2011 r. tj. kontroli w wyniku której została nałożona przedmiotowa kara pieniężna. Skarżący mając świadomość o stwierdzonych nieprawidłowościach, nie podjął żadnych działań w celu wyeliminowania dalszego przekraczania dopuszczalnych nacisków na osie oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżący w niniejszej sprawie miał wpływ na powstałe naruszenia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wskazując, że w trakcie postępowania kontrolnego przedstawił umowę z dnia [...] czerwca 2011 r. zawartą pomiędzy P. (zarządcą drogi powiatowej nr [...]) a spółką S. sp. z o.o. w K. (umowa w aktach sprawy). Mocą tej umowy Starosta [...] wyraził zgodę na przejazd ww. drogą powiatową przez samochody ciężarowe spółki S. Sp. z o.o. w K. i jej odbiorców z zastrzeżeniem, iż rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekroczy 42 ton (nacisk na oś do 10 ton) - § 2 ust. 1 ww. umowy. Przejazd pojazdami których masa przekracza dopuszczalną określoną przez obowiązujące prawo dla ww. drogi powiatowej miał dotyczyć dostaw na rzecz P. S.A. i E. (§ 2 ust. 3 ww. umowy). Przejazd w trakcie którego pojazd skarżącego poddany został kontroli odbywał się na zlecenie spółki S. Sp. z o.o. w K., ładunek pochodził z kopalni przedmiotowej spółki i miał być dostarczony do spółki E. Zdaniem skarżącego, powyższe argumenty nie zostały uwzględnione przez organ I instancji, który stwierdził tylko, iż umowa nie jest źródłem obowiązującego prawa i nie zwalnia z przestrzegania przepisów ustawy o drogach publicznych. Według skarżącego, postanowienia umowy w oczywisty sposób uprawniają określoną kategorię pojazdów (w tym pojazd skarżącego) do przejazdu drogami będącymi w zarządzie Powiatu [...] przy założonych poziomach DMC oraz dopuszczalnego nacisku na poszczególne osie. Przedmiotowe wartości graniczne nie zostały przekroczone - a zatem nie sposób uznać, iż przedmiotowy przejazd naruszał obowiązujące przepisy. W ocenie skarżącego przedstawiona umowa jest właśnie zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy o drogach publicznych, lp. 6 pkt 6 lit. c), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że warunki i tryb wydawania zezwoleń określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 i 2 zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas nieokreślony wydaje starosta na przejazdy po drogach publicznych nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego lub pojazdu specjalnego, których szerokość nie przekracza 3,5 m, a masa całkowita, naciski osi, długość i wysokość są normatywne. Zezwolenie na czas określony wydaje starosta na przejazdy po drogach publicznych pojazdu niemormatywnego, którego długość jest większa od dopuszczalnej w przepisach określających warunki techniczne pojazdów nie więcej niż o 2 m, szerokość nie przekracza 3,20 m, a masa całkowita, naciski osi i wysokość są normatywne. W ocenie organu, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż przedstawiona w toku postępowania przez skarżącego kopia umowy z dnia [...] czerwca 2011 r. stanowi akt zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych. Treść tej umowy zawarta w § 2 ust. 1 odnośnie przejazdu zespołów pojazdów o dmc do 42 t pozostaje w zgodzie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, jednakże nie stanowi ona zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego z tego względu, iż stroną umowy jest inny podmiot prawa publicznego, a ponadto podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi i masy całkowitej pojazdu, co wyklucza możliwość wydania zezwolenia przez starostę na przejazd pojazdu nienormatywnego na czas nieokreślony. Zasadą wynikającą z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. a ww. rozporządzenia jest, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy - 40 t. Wyjątek od powyższej reguły wprowadza przepis art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia, który wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. może wynosić 42 t. W przedmiotowej sprawie pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zarejestrowany po raz pierwszy w 2002 r., a naczepą marki [...] o nr rej. [...] w 2011 r., co oznacza, iż ww. wyjątek w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, strona powinna była legitymować się zezwoleniem wydanym przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. W niniejszej sprawie przewożonym ładunkiem był piasek, jednakże kontrola obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Nie ma więc podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Ponadto zdaniem organu skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie art. 13 g ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, naruszenie art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 5 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że kwestią podstawową dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy skarżący jako przewoźnik, na podstawie umowy zawartej z administratorem drogi powiatowej (Starostą [...]), mógł na jej podstawie przewozić ładunki na budowę autostrady cięższe niż przewidziane w przepisach obowiązujących w odniesieniu do dróg powiatowych. Zgodnie z przedstawioną umową Starosta [...] wyraził zgodę na przejazd ww. drogą powiatową pojazdów nienormatywnych spółki S. Sp. z o.o. w K. i jej odbiorców pod warunkiem, że rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekroczy 42 ton i nacisku na oś do 10 ton. Wartości te nie zostały przekroczone przez pojazd skarżącego, a zatem niezrozumiałe jest dlaczego przedmiotowy przejazd naruszał obowiązujące przepisy. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że skoro administrator drogi wydaje zezwolenie, to podmiot nim objęty może stosując się do postanowień umowy, poruszać się tą drogą pojazdem nienormatywnym bez narażania się na konsekwencje. Wskazał również, że inwestycja jak budowa autostrady wymusza korzystanie z dróg lokalnych przez pojazdy cięższe niż pozwalają na to przepisy prawa. Oczywistym jest dla skarżącego, iż w wyniku takiego działania dojdzie do zniszczenia tych dróg, dlatego zawierane są odpowiednie umowy pomiędzy zarządcami tych dróg a podmiotami realizującymi inwestycje, iż po zakończeniu inwestycji dojdzie do odbudowy tych dróg. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1b), inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 1c) bądź stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 (pkt 2) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził powyższych naruszeń i w konsekwencji uznał, iż zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu powołanego przepisu. Przedmiotem rozpatrzenia sprawy jest skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - u.d.p. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, których masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych dla danej drogi. Kontrolowany pojazd należący, jak wynika z protokołu kontroli do skarżącej, którym spółka przewoziła piasek, poruszał się w trakcie kontroli po drodze, na której dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś może maksymalnie wynosić do 10 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi powyżej 24,0 t do 25,5 t. Przeprowadzona w dniu [...] lipca 2011 r. kontrola drogowa ustaliła, że pojazd, którym skarżący realizował przewóz jest nienormatywny, ponieważ przekroczony został dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej, potrójnej osi nienapędowej, a także przekroczona została dopuszczalna masa całkowita pojazdu. Organ nałożył karę pieniężną, przyporządkowując jej wysokość wartości stwierdzonych przekroczeń zgodnie z danymi zawartymi w załączniku nr 2 do u.d.p. - Ip. 6 pkt 7. Działanie organu odpowiada prawu. Stosownie do art. 13g ust. 1 u.d.p. za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 40c ust. 1 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2 stanowiącym, że wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Nie powinno budzić wątpliwości, że według ostatniego z przytoczonych przepisów, zakaz ruchu pojazdów "nienormatywnych" jest zasadą. Odstępstwem od tej zasady jest natomiast możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach zezwoleniem tym określonych. Wyniki ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów i przeprowadzone pomiary do których organ się odwołał stanowią o nienormatywności pojazdu. Skarżący nie dysponował jednak zezwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym względzie odwołał się do umowy z dnia [...] lutego 2011 r. zawartej między Powiatem [...] a spółką S. Umowa ta jest umową cywilnoprawną, do której zgodnie z jej § 7 mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i jako taka nie nosi znamion decyzji administracyjnej (a zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym na formę decyzji administracyjnej) ani też nie wywołuje skutków, jakie przepisy prawa wiążą z wydaniem zezwolenia. Zatem, jeżeli nawet skarżący był odbiorcą kruszywa z przeprowadzonej przez spółkę kopalni (umowa nie zawiera wykazu odbiorców) to i tak winien legitymować się stosownym zezwoleniem, a takiego zezwolenia nie okazał. Organ nakładając karę pieniężną za stwierdzone naruszenia uwzględnił wyniki ważenia pojazdu przedstawione w protokole. Podkreślenia wymaga, iż w aktach znajduje się zarówno świadectwo legalizacji ponownej wagi, przy pomocy, której odbyło się ważenie, jak i protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, zaś kierowca nie zgłaszał uwag co do procedury ważenia, ani też skarżący w istocie wyników ważenia nie podważa. Przewoźnik winien przed rozpoczęciem przejazdu zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom i równomiernie rozmieścić ładunek. Nieprawidłowości w tym zakresie są bowiem jego ryzykiem i skutkują, jak w tym przypadku karą za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych i art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także art. 5 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie znajdują usprawiedliwienia. Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.