VI SA/Wa 2269/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 4.1 załącznika do tej ustawy, a także § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] o nałożeniu na B. P. kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Skargą z dnia 22 listopada 2007 r. skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: ـ art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 utd i lp. 4.1 załącznika do cyt. ustawy, a także przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. - poprzez nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych w oparciu o niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przepis § 3 ust. 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r., wydany przez Ministra z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym; ـ art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 utd i lp. 4.1 załącznika do cyt. ustawy w zw. z przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. - poprzez nieprawidłowe uznanie przez organy obu instancji, iż strona skarżąca nie uiściła wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych z uwagi na fakt nieumieszczenia winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby kontrolowanego pojazdu; ـ art. 6 Kpa i wyrażonej w nim zasady praworządności - poprzez wydanie przez organy obu instancji decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie niekonstytucyjnej, tj. sprzecznej z delegacją ustawową - normie prawnej zawartej w § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych; ـ art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa, a także art. 107 § 3 Kpa - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. W treści skargi skarżący obszernie uzasadnił zarzut naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, poprzez oparcie rozstrzygnięć na rozporządzeniu niemieszczącym się w granicach ustawowego upoważnienia i sprzecznym z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego delegacja ustawowa z art. 42 ust. 7 utd. upoważniała ministra wyłącznie do określenia trybu wnoszenia opłat (§ 3 ust. 1 rozporządzenia), a nie wskazania, co nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty (§ 3 ust. 4 rozporządzenia). Takie działanie ministra w ocenie skarżącego nie znajduje uzasadnienia w zakresie delegacji ustawowej zawartej w art. 42 ust. 7 utd i jest sprzeczne z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa (art. 2 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Skarżący podkreślił ponadto, iż ustawa o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną tylko i wyłącznie za "nieuiszczenie wymaganej opłaty drogowej", natomiast w sprawie niniejszej bezspornym pozostaje, że opłata została uiszczona, zaś karę wymierzono w istocie za nie przyklejenie winiety do przedniej szyby. Okazana do kontroli winieta oraz odcinek kontrolny były prawidłowo wypełnione (opisane i przedziurkowane) a więc nałożenie kary pieniężnej za brak opłaty było nieuzasadnione. Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, skarżący stwierdził, iż w jego ocenie organy obu instancji dopuściły się ewidentnej obrazy przepisu art. 6 Kpa i wyrażonej w nim zasady praworządności, bowiem wydawane przez nie decyzje opierały się na niekonstytucyjnej, tj. sprzecznej z delegacją ustawową - normie prawnej zawartej w § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. Ponadto, wbrew nakazom płynącym z przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. organy nie wyjaśniły w toku postępowania wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, dokonując przy tym całkowicie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W tym miejscu wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 7 listopada 2007 r. (sygn. akt III SA/Gd 325/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, mając za podstawę art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. utd. są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami które należnej opłaty za przejazd nie uiściły w ogóle. Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu na B. P. kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią m. in. przepisy art. 92 ust. 1 utd. oraz lp. 4.1 załącznika do utd. W świetle powyższego w ocenie Sądu należało uznać, iż skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji to rozstrzygnięcie zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy ze skargi B. P. w pełni zależne jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż w sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym z pełni uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.