VI SA/Wa 227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi I. S.A. z siedzibą w R. na sprzeciw Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego (nr [...]) postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] grudnia 2009 r. I. SA złożyła za pośrednictwem Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na sprzeciw ww. organu z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] dotyczący odmowy dokonania zmiany zgłoszonej wnioskiem Nr: [...] dla produktu leczniczego A., [...]. Skarga I. SA została złożona przez radcę prawnego, występującego w sprawie jako pełnomocnik skarżącego (v: pełnomocnictwo k:14 akt sądowych). Jednocześnie ze skargą wpłynęło również do organu administracyjnego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes Urzędu odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i uznał je za bezzasadne. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. I. SA cofnęła skargę na sprzeciw Prezesa [...]. Z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że do dnia [...] lutego 2010 r. nie odnotowano wpływu kwoty 200 zł. uiszczonej tytułem wpisu sądowego od ww. skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej nazywane p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest sprzeciw Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] na dokonanie zmiany zgłoszonej wnioskiem nr: [...] dla produktu leczniczego. Żaden z przepisów prawa nie przyznaje Prezesowi URPLWMiPB kompetencji do wydawania decyzji w sprawach produktów leczniczych. Należałoby zatem na samym wstępie ustalić czy przedmiotowy sprzeciw spełnia wymogi określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie czy jest czynnością z zakresu administracji publicznej, która podlega zaskarżeniu. Ma to zasadnicze znaczenie dla ustalenia dopuszczalności drogi sądowej w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, odnoszącego się także do przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stwierdził, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt /czynność/ podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt /czynność/ dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Kolejnym kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Zatem akty lub czynności z zakresu administracji publicznej będą zawierały element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2008, str. 61). Sprzeciw Prezesa URPLWMiPB z dnia [...] grudnia 2009 r. spełnia w całości wymienione w powyższym orzeczeniu wymogi. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271) wydawanie pozwoleń oraz zmiana danych stanowiących podstawę wydania pozwoleń na wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu następuje w drodze decyzji Ministra Zdrowia. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie dokonywania zmian w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego został uregulowany tryb dokonywania zmian w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego. Jednocześnie rozporządzenie określa zakres zmian, które wymagają wydania przez Ministra Zdrowia decyzji oraz takie, które dokonuje się przez powiadomienie Prezesa URPLWMiPB. Należy zatem wskazać, iż w niniejszej sprawie istnieje ścisły i bezpośredni związek pomiędzy działaniem organu administracji, w tym przypadku sprzeciwem Prezesa Urzędu a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmujący daną czynność – I. SA (zob. postanowienie NSA z dnia 27 września 1996 r. , sygn. akt I SA 1326/96). Uprawnieniem tym jest możliwość dokonania zmiany w pozwoleniu i dokumentacji dotyczącej wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego. Sprzeciw Prezesa URPLWMiPB jest czynnością podejmowaną w indywidualnej sprawie tj. w przedmiocie dokonania zmiany zgłoszonej wnioskiem Nr [...] dla produktu leczniczego A., [...], skierowaną do I. SA. Określa więc konkretną sytuację oraz konkretnego adresata. Ponadto sprzeciw Prezesa URPLWMiPB ma charakter publicznoprawny – władczy co oznacza, że podmiot ten w sposób jednostronny wpływa na sytuację prawną skarżącego, uniemożliwiając mu wprowadzenie wspomnianych powyżej zmian dla produktu leczniczego A.. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, iż sprzeciw Prezesa URPLWMiPB jest czynnością z zakresu administracji publicznej mieszczącą się w ramach art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tym samym sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi przez stronę reprezentowaną przez adwokata lub radcę prawnego w sprawach podlegających opłacie stałej jest jego należyte opłacenie. Zgodnie bowiem z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie skarga na sprzeciw Prezesa URPLWMiPB została złożona przez radcę prawnego, reprezentującego skarżącą spółkę. Z notatki służbowej (verte karta 20 kt) sporządzonej przez pracownika tutejszego Sądu w dniu [...] lutego 2010 r., po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynika, że do dnia [...] lutego 2010 r. nie został uzupełniony powyższy brak formalny skargi w postaci uiszczenia wpisu w kwocie 200 złotych, wobec czego skarga podlega odrzuceniu. W dniu [...] lutego 2010 r. skarżąca spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa URPLWMiPB pismo informujące o cofnięciu skargi na wskazany powyżej sprzeciw. Cofnięcie skargi w tym przypadku nie może być uznane za skuteczne, ponieważ strona skarżąca nie dochowała obowiązkowi wynikającemu z art. 221 p.p.s.a., tj. nie uiściła opłaty za wniesioną skargę, a tym samym skarga nie została skutecznie złożona. Wobec cofnięcia skargi należało odrzucić skargę, a nie umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, z uwagi na to, iż umorzenie postępowania dotyczy wyłącznie toczącego się postępowania, a więc może nastąpić dopiero po skutecznym wniesieniu skargi, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.