VI SA/Wa 227/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego uchwałą z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 78h ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze ( Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 z późn. zm., dalej: "p.o.a.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. P. (nazywanej dalej: "skarżącą") od uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Do wydania zaskarżonej uchwały doszło w oparciu o następujące ustalenia: Komisja Egzaminacyjna do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdziła, że skarżąca uzyskała negatywny wynik z egzaminu adwokackiego. Skarżąca z części pierwszej egzaminu otrzymała ocenę dobrą, z drugiej części egzaminu ocenę dostateczną, z trzeciej części egzaminu ocenę niedostateczną, z czwartej ocenę dostateczną, z piątej ocenę dostateczną. Komisja Egzaminacyjna, powołując się na art. 78 f ust. 1 p.o.a., zgodnie z którym pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu adwokackiego otrzymał ocenę pozytywną, wskazała, iż skarżąca uzyskała wynik negatywny z egzaminu adwokackiego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej uchwały do Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (dalej nazywanej: "Komisją Egzaminacyjną II"), wnosząc na podstawie art. 132 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej uchwały i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie, iż uzyskała pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego. Skarżąca zarzuciła uchwale: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 78d ust. 1 i 10 oraz art. 78e ust. 2 p.o.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich podlegających ocenie elementów pracy egzaminacyjnej w zakresie zadania z prawa cywilnego, skutkujące nieuzasadnionym wystawieniem oceny niedostatecznej z tego przedmiotu, podczas gdy obiektywna i wszechstronna ocena tej pracy powinna skutkować wystawieniem jednej z ocen pozytywnych; 2. naruszenie prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 78f ust. 1 i 2 p.o.a., poprzez ustalenie negatywnego wyniku z egzaminu adwokackiego, podczas gdy prawidłowa ocena pracy w zakresie zadania z prawa cywilnego powinna skutkować ustaleniem wyniku pozytywnego z egzaminu. Komisja Egzaminacyjna II wskazała na wstępie, że art. 78h ust. 12 p.o.a. stanowi, że do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co wyłącza stosowanie Kodeksu postępowania administracyjnego wprost w sytuacji, gdy kwestie związane z postępowaniem zostały uregulowane w przepisach Prawa o adwokaturze. W pozostałym zakresie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego winny znaleźć zastosowanie, z uwzględnieniem specyfiki postępowania przed Komisją II stopnia, uregulowanej w rozporządzeniu wykonawczym. Do rozpatrywania spraw w obu instancjach powołane zostały wieloosobowe organy szczególne o specyficznych kompetencjach, zgodnie z art. 78 ust. 1, art. 78h p.o.a. Podstawy wyłączenia członków tych organów uregulowane zostały w szczególny sposób, w art. 75g ust. 1, art. 78h ust. 7 ustawy p.o.a. Natomiast kwestie związane z funkcjonowaniem tych organów, w tym z trybem i sposobem działania komisji odwoławczej, z mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 78h ust. 14 pkt 4 p.o.a. uregulowano w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego (Dz. U. z 2009 r. Nr 164, poz. 1315, dalej: "rozporządzenie"). W § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 powyższego rozporządzenia wskazano na konieczność sporządzenia w toku postępowania odwoławczego pisemnej opinii dotyczącej zasadności jedynie "zarzutów podniesionych w odwołaniu", określono także o "zakresie odwołania" oraz o "zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu". Wymogi te dotyczą wprost jedynie opinii, a więc ograniczają zawartość tego dokumentu. Z kolei, w § 5 ust. 4 wymienionego rozporządzenia ustanowiono procedurę głosowania członków komisji odwoławczej w procesie podejmowania przez tę komisję decyzji w konkretnych sprawach. Przepis ten reguluje wyłącznie procedurę (tryb i sposób) działania Komisji Egzaminacyjnej II, jako organu odwoławczego, ale nie reguluje i nie zmienia zasad orzekania oraz zakresu orzekania Komisji. Nie wskazuje bowiem, jakie rozstrzygnięcia podejmuje Komisja. Regulują to art. 78f ust. 1 i 2 p.o.a., a także stosowany odpowiednio art. 138 k.p.a. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, Komisja Egzaminacyjna podała, że ani ustawa, ani tym bardziej rozporządzenie, nie zmieniają naczelnej zasady orzekania w postępowaniu administracyjnym, wynikającej z art. 7, art. 15, art. 138 k.p.a., tj. dwukrotnego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Zatem, zdaniem Komisji Egzaminacyjnej II, użycie w § 5 ust 4 rozporządzenia zwrotu odnoszącego się do kolejności głosowania, podobnie jak i te przepisy, które określają zakres opinii sporządzanej przez członka Komisji Egzaminacyjnej II, nie oznaczają, że rozporządzenie to zawęża zakres kontroli odwoławczej tego organu. Co więcej, przepisy rozporządzenia nie mogą wyłączyć stosowania tych zasad kontroli, które określone zostały w k.p.a. Organ ten może bowiem, działając na korzyść zdającego (art. 139 k.p.a.) objąć kontrolą także części "niezaskarżone" i podwyższyć przyznaną ocenę z danej części egzaminu, niezależnie od tego, czy odwołujący sformułował w tym zakresie zarzuty. Organ odwoławczy kontroluje zatem odwołanie zgodnie z tą zasadą, bacząc jednak oczywiście, aby uzasadnienie uchwały zawierało przede wszystkim argumentację odnoszącą się do podniesionych zarzutów odwołania (vide: uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 726/10), w której Sąd odnosił się do przepisów ustawy - Prawo o notariacie oraz rozporządzenia z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu notarialnego (Dz. U. Nr 114, poz. 955), które w identyczny sposób regulują przeprowadzenie egzaminu notarialnego oraz działanie komisji egzaminacyjnych. W związku z powyższym, szczegółowe ustosunkowanie się Komisji Egzaminacyjnej II winno obejmować te zarzuty i argumenty, które zostały zawarte w odwołaniu skarżącej, ale ocena i rozstrzygnięcie co do zaskarżonej uchwały musi wiązać się z całościową oceną jej zasadności, zgodnie z przedstawioną powyżej zasadą dwukrotnego rozpoznania sprawy co do istoty. Komisja Egzaminacyjna II, odnosząc powyższe przepisy do wniesionego odwołania stwierdziła, że skarżąca zakwestionowała ocenę uzyskaną z pracy z zakresu prawa cywilnego i w tym właśnie zakresie konieczne było odniesienie się do podniesionych zarzutów, także przez pryzmat argumentów zawartych w uzasadnieniu odwołania. Dokonując oceny trafności zarzutów, Komisja Egzaminacyjna II stwierdziła, że egzaminatorzy oceniając sporządzoną przez skarżącą apelację poczynili następujące uwagi: SSA T. S. podała, że: - zachowanie wymogów formalnych nie budziło zastrzeżeń, jednak nie wskazano pełnomocnika pozwanego, - wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i załączniki do apelacji były prawidłowe, - data sporządzenia apelacji odpowiadała terminowi do jej wniesienia, - skarżąca błędnie ograniczyła zakres zaskarżenia wyroku do pkt 1, skoro wnosi o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji powinna zaskarżyć cały wyrok, - skarżąca wykazała niezrozumienie pojęcia "istoty sprawy", co doprowadziło ją do wnioskowania o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - całkowicie wadliwie został sformułowany wniosek alternatywny "o uchylenie i zmianę poprzez orzeczenie co do istoty sprawy", - autor apelacji nie przeprowadził żadnego wywodu co do podstaw prawnych odpowiedzialności szpitala za zakażenie powoda wirusem zapalenia wątroby podstaw odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela, - skarżąca błędnie odczytała opinie biegłych i przyjęła związek choroby nowotworowej, na którą cierpiał powód, z zakażeniem powoda wirusem, - jedyny zarzut sformułowany w miarę poprawnie dotyczył obrazy art. 231 k.p.c., jednak uzasadnienie apelacji nie zawierało odniesienia się do jakiegokolwiek przepisu, - uzasadnienie apelacji było wręcz żenujące, - o uwzględnieniu interesu powódki świadczył jedynie sam fakt zaskarżenia wyroku apelacją, - praca sporządzona niestarannie, z licznymi skreśleniami i poprawkami, - niedopuszczalne w takiej pracy pomyłki dotyczące wskazania naruszenia określonych przepisów: art. 361 k.p.c. w zw. z art. 6 k.p.c., zamiast zdaje się przepisów Kodeksu cywilnego. Adwokat M. M. podał, że - sporządzona apelacja spełniała większość wymogów formalnych, nie zawierała jednak wskazania pełnomocnika strony pozwanej. Skarżąca prawidłowo przyjęła, iż powódka nie była zwolniona od opłaty od apelacji, składając taki wniosek. Skarżąca wskazała datę pisma odpowiadającą terminowi do wniesienia apelacji, - skarżąca zaskarżyła wyrok w części. Sporządzająca apelację upatrywała wadliwości rozstrzygnięcia w braku rozpoznania istoty sprawy oraz naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., art. 231 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. a także art. 361 k.p.c. (?) w związku z art. 6 k.p.c. (?). Zarzuty zostały sformułowane nieporadnie, - treść sporządzonej apelacji wskazała, iż skarżąca nie zrozumiała istoty sprawy, nie dostrzegła jej problemów i w konsekwencji stawiała w sposób opisowy, bez jasnej koncepcji, szereg nieprzemyślanych zarzutów, w tym zarzut braku dostrzeżenia przez sąd rzekomego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zakażeniem HCV a nowotworem, - skarżąca postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, nie wskazując jakie konkretnie przepisy miały zostać przez Sąd naruszone, - sformułowany został zarzut wadliwości uzasadnienia, poprzez brak odniesienia się do opinii biegłego K. M., podczas gdy w treści uzasadnienia sąd odniósł się do opinii i dokonał jej oceny. Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny materiału dowodowego nie wskazywał konkretnie, którą z zasad oceny i w jaki konkretnie sposób miał sąd przekroczyć, - błędnie sformułowano wniosek ewentualny apelacji, w którym skarżąca wniosła o "uchylenie i zmianę poprzez orzeczenie co do istoty sprawy", - uzasadnienie apelacji stanowiło dowolną zbitkę szeregu spostrzeżeń i trudno doszukać się którego z zarzutów ma dotyczyć konkretne zdanie uzasadnienia. - skarżąca nie wypowiedziała się na temat początkowego terminu żądania odsetek, - powołując podstawy apelacji skarżąca wskazała mylnie przepisy k.p.c., zamiast zdaje się k.c., - skarżąca nie dostrzegła i nie omówiła naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 416 k.c. oraz art. 445 k.c., dopatrując się uchybień w innym zakresie, - skarżąca nie zaproponowała poprawnego sposobu rozstrzygnięcia problemu, a uwzględnienie interesu strony, którą reprezentowała, przejawiało się to w zasadzie jedynie w kierunku zaskarżenia, - styl i język pracy świadczyły o braku umiejętności posługiwania się fachowym, precyzyjnym językiem, którego od adwokata należy oczekiwać. Praca była czytelna, choć z wieloma skreśleniami. Na podstawie stwierdzonych naruszeń egzaminatorzy ocenili pracę na ocenę niedostateczną. Komisja Egzaminacyjna II odniosła sie do odwołania skarżącej, która zakwestionowała trafność uwagi egzaminatora T. S. o błędnym ograniczeniu zakresu zaskarżenia wyroku do pkt 1, skoro wnosiła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zatem w tej sytuacji powinna zaskarżyć cały wyrok. Zdaniem skarżącej, powyższy pogląd nie znajdował oparcia w przepisach kodeksu postępowania cywilnego, gdyż zgodnie z art. 108 § 2 k.p.c., sąd drugiej instancji, uchylając zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, pozostawia temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej (a nie o kosztach wszystkich dotychczasowych instancji). Według skarżącej prawidłowo zatem nie zaskarżyła korzystnego dla powoda postanowienia zawartego w wyroku. Komisja Egzaminacyjna II wyjaśniła, że skarżąca, stawiając ten zarzut nie zauważyła, że Sąd II instancji nie jest związany wnioskiem apelacyjnym i może zmienić zaskarżony wyrok zgodnie z żądaniem powoda, mimo że w apelacji wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W przypadku zatem zmiany takiego wyroku przez Sąd II instancji, nie byłoby możliwe zasądzenie od pozwanego kosztów procesu za I instancję. Skarżąca zbagatelizowała przy tym całkowicie nieporadnie sformułowany wniosek alternatywny w apelacji "o uchylenie i zmianę poprzez orzeczenie co do istoty sprawy", powołując się na brak związania Sądu II instancji wnioskiem apelacyjnym, jak również na to, że w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa ustawodawca posługuje się takim sformułowaniami. Organ odwoławczy zauważył, że regulacje proceduralne zawarte w innych ustawach nie uzasadniają popełniania błędów proceduralnych w postępowaniu cywilnym, a przy tym najistotniejsze jest to, że w okolicznościach sprawy tak sformułowany wniosek apelacyjny nie znajdował oparcia w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego regulujących apelację, a przy tym zastosowano we wniosku apelacyjny alternatywę nierozłączną, w ramach której nie jest możliwe jednoczesne uchylenie zaskarżenie wyroku i dokonanie jego zmiany w tym samym zakresie. Komisja Egzaminacyjna II odwołała się do stanowiska skarżącej, która podała, że, stawiając zarzut naruszenia konkretnych przepisów prawa, wskazała sposób, w jaki zostały one naruszone, tj. wskazała na czym polegały rozbieżności między dyspozycjami norm z powołanych przepisów, a czynnościami Sądu I instancji mieszczącymi się w hipotezach tych norm. W opinii skarżącej, dobór konkretnych zarzutów nie był przypadkowy i miał oparcie w okolicznościach wynikających z akt sprawy. Komisja ta uznała, że jest to ogólnikowe stwierdzenie skarżącej i w żaden sposób nie znajduje odbicia w rzeczywistej treści zarzutów apelacyjnych. Całkowicie trafna jest zatem uwaga egzaminatora M. M., że treść sporządzonej apelacji wskazuje, iż skarżąca nie zrozumiała istoty sprawy, nie dostrzegła jej problemów i w konsekwencji stawiała w sposób opisowy, bez jasnej koncepcji, szereg nieprzemyślanych zarzutów, w tym zarzut braku dostrzeżenia przez sąd rzekomego związku przyczynowo skutkowego pomiędzy zakażeniem HCV a nowotworem. Organ odwoławczy podał, że skarżąca w odwołaniu przyznała, że uzasadnienie apelacji wprawdzie nie poruszało wszystkich kwestii zasygnalizowanych Sądowi II instancji w zarzutach, jednak niewątpliwie zawierało najistotniejszy w sprawie argument w postaci pominięcia przez Sąd faktu, iż poszkodowany - z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością - został zakażony wirusem zapalenia wątroby właśnie w ubezpieczonym szpitalu, a tym samym przynajmniej część roszczenia powoda została niezasadnie oddalona. Skarżąca przyznała, że mylnie nazwała to pominięcie nierozpoznaniem istoty sprawy, aczkolwiek kontekst tego sformułowania był wyrazem jej rzeczywistych intencji, które były zbieżne z prawidłowymi założeniami apelacji, jaką należało sporządzić. Odnosząc się do podanego stanowiska, Komisja Egzaminacyjna II podzieliła stanowisko egzaminatora M. M., który stwierdził, że uzasadnienie ocenianej apelacji stanowiło dowolną zbitkę szeregu spostrzeżeń i trudno było doszukać się, którego z zarzutów miało dotyczyć konkretne zdanie uzasadnienia. Sam natomiast fakt, że w owej zbitce spostrzeżeń znalazło się i to, że Sąd pominął fakt, że poszkodowany - z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością - został zakażony wirusem zapalenia wątroby właśnie w ubezpieczonym szpitalu, nie pozbawia cechy prawidłowści uwag egzaminatorów egzaminatorów odnoszących się do uzasadnienia apelacji sporządzonej przez skarżącą. Zdaniem skarżącej, nieprawdziwe było stwierdzenie egzaminatorów, że uwzględnienie interesu powódki przez skarżącą przejawiało się w zasadzie jedynie w fakcie i kierunku zaskarżenia wyroku. Według skarżącej, treść zarzutów i uzasadnienia opracowanej przez nią apelacji przekonywała, że każdy jej fragment, jak i ogólny wydźwięk, wyraźnie zmierzają do obrony interesu powódki przez podważenie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę nieprawidłowego wyroku. Komisja Egzaminacyjna II nie zgodziła się z tym poglądem skarżącej, potwierdzając trafność uwag egzaminatorów odnoszących się zarówno do treści sformułowanych zarzutów apelacyjnych, jak i samego uzasadnienia apelacji. Komisja Egzaminacyjna II wskazała, że skarżąca za nieuprawnione uznała również zarzucane przez egzaminatora M. M., niedostrzeżenie i brak omówienia naruszenia przepisów prawa materialnego. Skarżąca zauważyła, że zgodnie z obszernym i utrwalonym orzecznictwem sądów o "stosowaniu" prawa materialnego można mówić wyłącznie przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a skoro w sprawie będącej przedmiotem zadania egzaminacyjnego stan ten niewątpliwie został źle ustalony, to tym samym błędem byłoby właśnie zarzucanie sądowi naruszenia prawa materialnego, proponowane przez egzaminatora. Komisja Egzaminacyjna II podzieliła ten ostatni pogląd skarżącej. Jednak zauważyła, że wobec braku związania Sądu II instancji wnioskiem apelacyjnym i brakiem omówienia podstawy prawnej dochodzonego roszczenia w dotychczasowych postępowaniu, apelująca działając w interesie powódki winna w apelacji przytoczyć uzasadnienie i prawne dochodzonego roszczenia. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, Komisja Egzaminacyjna II podsumowała, że zgodnie z art. 78e ust.2 p.o.a., oceny rozwiązania każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Wszystkie zatem te elementy składają się na ocenę zadania egzaminacyjnego. Egzaminatorzy oceniający sporządzoną przez skarżącą apelację, kierując się dyspozycją powołanego przepisu poczynili swoje uwagi w sposób trafny (z nielicznymi wyjątkami), a polemika skarżącej z tymi uwagami nie była uzasadniona. Komisja Egzaminacyna II uznała, że w świetle podniesionych przez egzaminatorów zarzutów, biorąc pod uwagę ilość popełnionych uchybień i ich wagę, mieli oni w oparciu o art. 78e ust.2 p.o.a. adwokaturze pełne podstawy do wystawienia oceny negatywnej za trzecią część egzaminu adwokackiego. Komisja Egzaminacyjna II, rozpoznając sprawę jako organ odwoławczy, w jej całokształcie i ponownie, także w odniesieniu do ocen cząstkowych nieobjętych zakresem zaskarżenia, dokonała w tym zakresie weryfikacji opinii egzaminatorów. Oceny wyrażone w tych opiniach Komisja Egzaminacyjna II podzieliła w całości, nie dostrzegając w nich istotnych uchybień, które powodowałyby konieczność podwyższenia ocen cząstkowych. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazę art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 78h ust. 9 i art. 78d ust. 1 i 10 p.o.a., polegające na zaniechaniu przez Komisję Egzaminacyjną II wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich podlegających ponownej ocenie elementów pracy egzaminacyjnej w zakresie zadania z prawa cywilnego, skutkującym nieuzasadnionym utrzymaniem w mocy uchwały Komisji I stopnia, podczas gdy obiektywna i wszechstronna ocena pracy powinna skutkować uchyleniem tej uchwały i orzeczeniem co do istoty poprzez wystawienie jednej z ocen pozytywnych z tego zadania, 2. naruszenie prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 78f ust. 1 p.o.a., wskutek podtrzymania ustalenia negatywnego wyniku z egzaminu adwokackiego, podczas gdy prawidłowa ponowna ocena pracy w zakresie zadania z prawa cywilnego powinna skutkować ustaleniem, iż skarżąca powinna była otrzymać wynik pozytywny z całego egzaminu. W uzasadnieniu skargi skarżąca odwołała się do treści art. 78d ust. 1 p.o.a. oraz art. 78e ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym oceny rozwiązania każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego dokonuje się biorąc pod uwagę w szczególności: zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Mając na uwadze rygor zachowania wymogów formalnych, skarżąca podkreśliła, że sporządzona apelacja nie zawierała żadnych nieusuwalnych braków formalnych, a spośród usuwalnych zawierała tylko jeden, nieistotny - mianowicie w jej nagłówku omyłkowo pominięte zostało wskazanie, iż pozwany jest reprezentowany przez pełnomocnika. Odnosząc się do sposobu oceny tego faktu przez egzaminatorów skarżąca zauważyła, że takim samym brakiem cechowały się również poprzednie pisma adwokata A. C. zawarte w przygotowanym na potrzeby egzaminu komplecie akt, co niewątpliwie działało myląco (zwłaszcza w sytuacji stresu i ograniczonego czasu). Nie jest to brak nieusuwalny, lecz często spotykane w praktyce przeoczenie, które Sądy często bagatelizują. Skarżąca podkreśliła, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie egzaminu nie było jeszcze obowiązku bezpośredniego doręczania pism między zawodowymi pełnomocnikami, więc niewskazanie w nagłówku apelacji osoby pełnomocnika strony przeciwnej nie stałoby na przeszkodzie doręczeniu odpisu apelacji przez Sąd temu pełnomocnikowi, a nie samemu pozwanemu. Odnośnie rygoru właściwości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich intrpretacji, skarżąca podała, że wnosząc apelację zaskarżyła wyrok na podstawie właściwego przepisu prawa procesowego - art. 367 § 1 k.p.c. W zarzutach, sformułowanych na podstawie art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c. podniosła naruszenie konkretnych przepisów prawa, wskazując na czym polegały rozbieżności między dyspozycjami norm z powołanych przepisów, a czynnościami Sądu I instancji mieszczącymi się w hipotezach tych norm. Dobór konkretnych zarzutów nie był przypadkowy i miał oparcie w okolicznościach wynikających z akt sprawy. Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. zamieściła w apelacji wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o orzeczenie reformatoryjne. Wprawdzie brzmienie tego ostatniego wniosku odbiega od brzmienia art. 386 § 1 k.p.c., lecz nie wpływa to na zrozumienie zakresu żądania osoby wnoszącej apelację, zaś użyte przez nią sformułowanie "uchylenie i zmianę poprzez orzeczenie co do istoty sprawy" nie powinno być uznane za nieprawidłowe, skoro ustawodawca używa analogicznego określenia na gruncie innych ustaw, np. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy - Ordynacja podatkowa. W postępowaniu cywilnym sąd nie jest związany wnioskami apelacji, zatem nawet gdyby uznać je za zupełnie nieprawidłowo sformułowane, to i tak nie wiązałoby się to z jakimikolwiek negatywnymi konsekwencjami dla reprezentowanej strony procesu. Skarżąca przyznała, że uzasadnienie apelacji nie poruszało wprawdzie wszystkich kwestii zasygnalizowanych Sądowi II instancji w zarzutach, jednakże, na co wskazują proporcje poszczególnych części apelacji, wspomniane braki wynikały z ograniczonej ilości czasu. Mimo to, uzasadnienie apelacji zawierało najistotniejszy w sprawie argument, tj. pominięcie przez Sąd faktu, iż poszkodowany - z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością - został zakażony wirusem zapalenia wątroby właśnie w ubezpieczonym szpitalu, a tym samym przynajmniej część roszczenia powoda została niezasadnie oddalona. Skarżąca rzeczywiście mylnie nazwała to pominięcie "nierozpoznaniem istoty sprawy", aczkolwiek kontekst tego sformułowania daje jasny wyraz jej rzeczywistym intencjom, które były zbieżne z prawidłowymi założeniami apelacji, którą należało sporządzić w trakcie egzaminu. Odnośnie rygoru poprawności zaproponowanego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu reprezentowanej strony, skarżąca podała, że po zapoznaniu się z aktami sprawy, podjęła decyzję o zaskarżeniu wyroku, natomiast nie sporządziła opinii o niecelowości wnoszenia środka zaskarżenia z uwagi na interes reprezentowanej strony. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem egzaminatorów, że uwzględnienie interesu powódki przez skarżącą przejawiało się w zasadzie jedynie w fakcie i kierunku zaskarżenia wyroku. W ocenie skarżącej, takie stwierdzenie byłoby uprawnione tylko w przypadku, gdyby skarżąca zaskarżyła wyrok na korzyść reprezentowanej strony, natomiast w dalszej treści apelacji podnosiła wyłącznie argumenty podważające zasadność żądania pozwu i przeczące twierdzeniom powódki. Tymczasem treść zarzutów i uzasadnienia opracowanej przez skarżącą apelacji przekonuje, że każdy jej fragment, jak i ogólny wydźwięk, wyraźnie zmierzają do obrony interesu powódki przez podważenie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę nieprawidłowego wyroku. Komisja Egzaminacyjna II przyznała rację skarżącej, iż nie jest uprawniony zarzut egzaminatora adw. M. M., że skarżąca nie dostrzegła i nie omówiła naruszenia przepisów prawa materialnego. Natomiast za nieuzasadniony skarżąca uznała zarzut, że " apelująca działając w interesie powódki winna w apelacji przytoczyć uzasadnienie prawne dochodzonego roszczenia", gdyż nie ma on jakiegokolwiek związku z prawidłowością decyzji skarżącej o niepodnoszeniu zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nadto, sformułowanie takiego zarzutu sugeruje, że Komisja w ten sposób starała się obarczać skarżącą winą za niedopatrzenia poprzedniego pełnomocnika powódki (czyli de facto niedopatrzenia zespołu do przygotowania zestawu pytań testowych oraz zadań na egzamin) polegające na "braku omówienia podstawy prawnej dochodzonego roszczenia w dotychczasowym postępowaniu". Komisja Egzaminacyjna II zapomniała przy tym, że niedopatrzeń takich nie da się już w apelacji naprawić, na co wskazuje treść art. 217 § 1 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c. Również słusznie, a także zgodnie z interesem powódki, skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, co bezspornie należy traktować jako dodatkowy atut pracy (tak też zalecano traktować złożenie w pozwie analogicznego wniosku w "Opisie istotnych zagadnień dla komisji egzaminacyjnej do zadania z zakresu prawa cywilnego" przy zeszłorocznym egzaminie radcowskim). Skarżąca za nieuprawnione (nie znajdujące oparcia w ustawie) i za niestosowne uznała czynienie przez egzaminatorów w rubryce "inne uwagi" uwag dotyczących czytelności pisma, skreśleń, etc. oraz traktowanie ich jako kryterium oceny pracy, brane pod uwagę przez Komisję Egzaminacyjną II. Podobnie negatywnie skarżąca oceniła nadawanie przez egzaminatora SSA T. S. oczywistej omyłce w zarzucie z lit. e ("k.p.c." zamiast "k.c.") rangi "niedopuszczalnej w takiej pracy pomyłki". Z treści zarzutu wyraźnie wynika, że skarżącej chodziło o przepisy Kodeksu cywilnego. Egzaminator wydaje się sugerować, że albo omyłki typu "k.p.c. – k.c." nigdy się w praktyce nie zdarzają, albo że w razie zaistnienia są omyłkami istotnymi. Jedno i drugie jest oczywistą nieprawdą. Skarżąca ponadto zawarła w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uchwale. Komisja nie podzieliła opinii skarżącej przedstawionej w skardze, uznając ją za nieuprawnioną, stwierdzając jednocześnie, że argumenty strony były wyrazem subiektywnych poglądów skarżącej. Wnosiły one niewiele do stanowiska wyrażonego w odwołaniu, co do którego organ II instancji odniósł się już w uchwale, wykorzystując argumentację stricte prawną. Komisja Egzaminacyjna II nie zajęła stanowiska co wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy zauważyć, w ocenie Sądu, wystąpiły przesłanki z mocy art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") pozwalające na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła z takim wnioskiem w skardze, a organ odwoławczy w terminie ustawowym 14 dni od daty złożenia u niego skargi nie zajął stanowiska. Sąd z urzędu nie znalazł przeszkód uniemożliwiających rozpoznanie sprawy w tym trybie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, należy wyjaśnić, iż w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przywołanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone uchwały nie naruszają prawa. Postępowanie związane z egzaminem adwokackim regulują przepisy ustawy – Prawo o adwokaturze. Podstawowe przepisy dotyczące rozpoznawanej sprawy mają następujące brzmienie: "Art. 78d. 1. Egzamin adwokacki polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego, zwanej dalej "zdającym", do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania z zakresu: materialnego i procesowego prawa karnego, materialnego i procesowego prawa wykroczeń, prawa karnego skarbowego, materialnego i procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego, prawa Unii Europejskiej, prawa konstytucyjnego oraz prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu adwokackiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej oraz warunków wykonywania zawodu adwokata i etyki tego zawodu. 2. Egzamin adwokacki składa się z pięciu części pisemnych. 3. Pierwsza część egzaminu adwokackiego polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 100 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa oraz z karty odpowiedzi. Zdający może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza na karcie odpowiedzi. Za każdą prawidłową odpowiedź zdający uzyskuje 1 punkt. 4. Prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu adwokackiego. 5. Druga część egzaminu adwokackiego polega na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa karnego polegającego na przygotowaniu aktu oskarżenia lub apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny. 6. Trzecia część egzaminu adwokackiego polega na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa cywilnego polegającego na przygotowaniu pozwu lub wniosku albo apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny. 7. Czwarta część egzaminu adwokackiego polega na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa gospodarczego polegającego na przygotowaniu umowy albo pozwu lub wniosku albo apelacji, albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny. 8. Piąta część egzaminu adwokackiego polega na rozwiązaniu zadania z zakresu prawa administracyjnego polegającego na przygotowaniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o opracowane na potrzeby egzaminu akta lub przedstawiony stan faktyczny. 10. Egzaminatorzy dokonują oceny za część drugą do piątej egzaminu adwokackiego przy zastosowaniu następującej skali ocen: 1)oceny pozytywne: a) celująca (6), b) bardzo dobra (5), c) dobra (4), d) dostateczna (3); 2)ocena negatywna - niedostateczna (2). Art. 78e. 2. Oceny rozwiązania każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką biorąc pod uwagę szczególności zachowanie wymogów formalnych, właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. 3. Każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu adwokackiego. Art. 78f. 1. Pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu adwokackiego otrzymał ocenę pozytywną. Art. 78h. 1. Od uchwały o wyniku egzaminu adwokackiego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia otrzymania uchwały, o której mowa w art. 78f ust. 2. 9. Do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od wyników egzaminu adwokackiego. 12. Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego." Stwierdzić należy, iż uchwały Komisji Egzaminacyjnej, które są oparte na ocenie członków tej Komisji dokonanej w określonej w ustawie skali ocen korzystają ze swoistego "luzu decyzyjnego". Luz decyzyjny jest związany z oceną stanu faktycznego i tylko jawne wyjście poza jego granice może stanowić podstawę do przyjęcia, że naruszenie prawa miało charakter rażący. Sądowa kontrola uchwały Komisji polega zatem na zbadaniu, czy organ nie dopuścił się rażących uchybień, czy dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie uchwały i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie K. P. otrzymała ocenę niedostateczną z trzeciej części egzaminu – z prawa cywilnego. Organ II instancji uznał, iż niezasadne okazały się zarzuty skarżącej dotyczące pracy z części trzeciej egzaminu i w efekcie podtrzymał ocenę niedostateczną z trzeciej części egzaminu, co w myśl art. 78f p.o.a. oznaczało ocenę negatywną z egzaminu jako całości. W ocenie Sądu Komisja Egzaminacyjna II odniosła się do każdego zarzutu podniesionego w odwołaniu od uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Organ odwoławczy uzasadnił swoją opinię co do poprawności oceny Komisji i wykazał nietrafność podnoszonych zarzutów. Sąd podziela w całości ocenę dokonaną przez Komisję Egzaminacyjną II. W 2010 r. trzecia część egzaminu adwokackiego - rozwiązanie zadania z zakresu prawa cywilnego polegała na przygotowaniu apelacji (jako prawidłowo umocowany pełnomocnik powódki M. K.) albo w przypadku uznania, iż brak jest podstaw do jej wniesienia, sporządzenia opinii o braku podstaw do wywiedzenia apelacji (z uwzględnieniem interesu reprezentowanej przez siebie strony) w odniesieniu do wyroku Sądu Okręgowego w [...][...] Wydział Cywilny z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt [...] oddalającego powództwo M. K. przeciwko P. Spółce Akcyjnej II Inspektoratowi w [...] o 200.000 zł zadośćuczynienia. Postępowanie sądowe zostało zainicjowane pozwem J. K. z dnia [...] października 2008 r., w którym na podstawie art. 420 w zw. z art. 445 § 1 k.c. powód wnosił o zasądzenie ww. kwoty zadośćuczynienia. W pozwie podniesiono iż podczas zabiegu usunięcia przepukliny pachwinowej lewostronnej, w trakcie pobytu J. K. w Wojewódzkim Szpitalu im [...] w dniach [...] -[...] lutego 2006 r. powód zakażony został wirusem zapalenia wątroby typu C, co zostało ujawnione w czasie badania w dniu [...] maja 2008 r. Zdaniem powoda zakażenie spowodowało ciężką i nieuleczalną chorobę, łącznie ze zmianami nowotworowymi wątroby, a co za tym idzie – znaczne cierpienia, ograniczenia zdolności do pracy, trwały uszczerbek na zdrowiu i złe rokowania na przyszłość. Kandydatka K. P. sporządziła apelację od powołanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego w [...]. W aktach sprawy znajdują się recenzje, łącznie z ocenami cząstkowymi obu egzaminatorów organu I instancji, oceniających tę pracę pisemną. Zawarte są w nich szczegółowe uwagi oraz uchybienia sporządzonej przez skarżącą apelacji w kontekście przesłanek określonych w art. 78e ust. 2 p.o.a. w efekcie warunkujących wystawienie oceny niedostatecznej z egzaminu adwokackiego. Wskutek odwołania skarżącej Komisja Egzaminacyjna II dokonała ponownej analizy pracy z prawa cywilnego i szczegółowo uzasadniła, dlaczego podzieliła stanowisko organu I instancji i nie uznała argumentacji skarżącej. Stanowisko Organu II instancji zostało wyczerpująco i z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 k.p.a. przedstawione w uzasadnieniu jego uchwały Wymaga przy tym zauważenia, że zarzuty odwołania są zbieżne z zarzutami następnie podniesionymi w skardze do WSA. W ocenie Sądu należy zgodzić się z ustaleniami organów obydwu instancji w zakresie oceny uchybień skarżącej w zadaniu z prawa cywilnego w takim zakresie, że braki sporządzonej przez skarżącą apelacji są na tyle istotne, iż nie pozwalały na wystawienie oceny pozytywnej z tej części egzaminu. Stosownie do powołanej treści art. 78e ust. 2 p.o.a. oceny zadań z części pisemnej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy biorąc pod uwagę w szczególności: 1) zachowanie wymogów formalnych pisma procesowego lub opinii prawnej; 2) właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji; 3) poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Samo zachowanie wymogów formalnych, przy szczegółowo opisanych błędach i brakach w pozostałym ocenianym zakresie (niespójność między zakresem zaskarżenia a wnioskami apelacyjnymi, chaotyczne, niespójne, nie uzasadniające wszystkich zarzutów, na niskim poziomie prawniczym uzasadnienie apelacji, błędnie sformułowany wniosek apelacyjny, co wskazywało, że skarżąca nie zrozumiała istoty sprawy) - jak wykazano w uchwałach organów obu instancji nie pozwalało na wystawienie oceny pozytywnej z pracy pisemnej z zakresu prawa cywilnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów art. 78d ust. 10 pkt 1 i 10 oraz art. 78h ust. 9 p.o.a. Wydane uchwały zapadły po wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy. Nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 § 1. Uzasadnienia uchwał zaś są zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko i opierając je na konkretnych przepisach prawa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały zatem ustalone wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu uchwały organy podały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych i prawnych. Ponadto, oceniając zaskarżone uchwały Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.