VI SA/Wa 2271/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego T. K. od kosztów sądowych. W załączonym do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPF) skarżący T. K. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na złą sytuację finansową. Oświadczył, że pracuje tylko w okresie letnim za wynagrodzeniem w wysokości 1.600 zł brutto. Pieniądze zarobione w sezonie letnim musi przeznaczyć m.in. na pokrycie długów zaciągniętych w okresie zimowym, kiedy to nie pracuje. Wskazał również, iż otrzymał sześć decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Z informacji podanych we wniosku oraz z dokumentów nadesłanych do akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bratem. Skarżący od dnia [...] września 2013 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna. W okresie od [...] września 2013 r. do [...] marca 2014 r. skarżącemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnych w wymiarze 100%, tj. w wysokości 823,60 zł brutto (zaświadczenie Starosty T. z dnia [...] września 2013 r. [...]). Natomiast brat skarżącego od dnia [...] lutego 2013 r. figuruje w ww. urzędzie w ewidencji osób bezrobotnych bez prawa do zasiłku (zaświadczenie Starosty T. z dnia [...] września 2013 r. [...]). Skarżący przedstawił świadectwo pracy [...], z którego wynika, że był zatrudniony na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony od [...] lipca 2013 r. do [...] sierpnia 2013 r. W roku ubiegłym skarżący osiągnął dochód w wysokości 9.887,10 zł (zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] września 2013 r. o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych [...]). Ponadto skarżący oświadczył, iż zarówno on, jak i jego brat nie posiadają żadnych rachunków bankowych. Ich majątek wyczerpuje udział (1/4) w domu o powierzchni 70 m kw oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,59 ha. Jako stałe wydatki skarżący wymienił podatek rolny (ok. 50 zł kwartalnie) oraz opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, telefon i telewizję (ok. 300 zł miesięcznie). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.). W ocenie referendarza sądowego, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze aktualny całkowity miesięczny dochód skarżącego i jego brata (ok. 800 zł brutto) w kontekście podstawowych potrzeb dwuosobowej rodziny, stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i brata. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.