VI SA/Wa 2271/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. Ltd z siedzibą w K. (Rosja) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez ważnego zezwolenia oddala skargę W dniu [...] marca 2017 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymano do kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował A. R. - obywatel Republiki Białorusi. Kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Rosji do Belgii w imieniu przedsiębiorcy "K." Ltd. z siedzibą w K. przy ul. [...] w Federacji Rosyjskiej. Kierowca okazał do kontroli zezwolenie nr [...], w którym nie wypełniono wszystkich rubryk. W okazanym zezwoleniu nie wypełniono rubryk: "Numer rejestracyjny - samochód ciężarowy/ciągnik" i "Numer rejestracyjny - przyczepa/naczepa". Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...][...] Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na przedsiębiorcę "K." Ltd. z siedzibą w K. kary pieniężnej w wysokości 10000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych),Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. W dniu 12 lipca 2017 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Pełnomocnik strony podniósł, że naruszenie art. 28a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zostało spowodowane wyłącznie zaniechaniem kierowcy pojazdu, polegającym na niewypełnieniu dwóch rubryk blankietu zezwolenia. Jednak zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie nie ma charakteru absolutnego, co zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06 lutego 2015 r. wydanym w sprawie II SA/GI 1173/14. Pełnomocnik strony wskazał, że naruszenie stwierdzone podczas kontroli było naruszeniem incydentalnym w działalności przedsiębiorstwa i zostało spowodowane niedopatrzeniem kierowcy. Powodem powstania naruszenia nie były także zaniedbania przedsiębiorcy w zakresie organizacji pracy i przygotowania dokumentów ani zła wola kierowcy. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki dwie rubryki omyłkowo nie zostały wypełnione, a powodem tej omyłki jest nieprzejrzysta treść blankietu zezwolenia, bowiem zaciemnienie rubryk dotyczących numerów rejestracyjnych pojazdów może sugerować brak konieczności ich wypełnienia. Nadto o randze i charakterze naruszenia oraz obiektywnej możliwości przeoczenia rubryk do wypełnienia świadczy również fakt, że naruszenie zostało stwierdzone na terytorium Polski, a nie na granicy państwowej, gdzie pojazd był szczegółowo kontrolowany, także w zakresie dokumentacji. W ocenie pełnomocnika strony okoliczność omyłkowego pominięcia rubryki w blankiecie zezwolenia należy do grupy okoliczności nieprzewidywalnych, mogących się zdarzyć incydentalnie, bez najmniejszego udziału przedsiębiorcy i nie sposób zabezpieczyć się przed tego typu omyłką. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącej spółki powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1644/15. Pełnomocnik strony wyjaśnił również, że skontrolowany kierowca jest osobą wykwalifikowaną i posiadającą niezbędną wiedzę, odbył wymagany kurs w zakresie przewozu rzeczy i posiadał wiedzę w zakresie sposobu wypełnienia blankietu zezwolenia. Zatem należy uznać, że do naruszenia doszło na skutek pomyłki kierowcy, której żadne działanie przedsiębiorcy nie pozwoliłoby uniknąć. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącej spółki powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 04 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 897/13. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. Główny Inspektor Transportu drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 16 ustawy z dnia 07 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 935) art. 4 pkt 22 lit. y), art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 06 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), art. 5 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych (M.P. z 2005 r. nr 61, poz. 806), § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2011 r. nr 297 poz. 1763) oraz lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpoznaniu odwołania od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa wart. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Warunkiem wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Wymóg ten nie będzie miał zastosowania tylko w przypadku odmiennego unormowania tej kwestii w umowach międzynarodowych. Jednak umowa między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych (M. P. z 2005 r. nr 61, poz. 806) nie zwalnia z obowiązku posiadania zezwolenia w przypadku wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej umowy - przewozy ładunków między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria, z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 6 niniejszej Umowy, wykonywane są pojazdami samochodowymi na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwe organy Umawiających się Stron. W myśl art. 28a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (ust. 2). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skontrolowanym zespołem pojazdów kierowca A. R. - obywatel Republiki Białorusi, wykonywał w imieniu strony międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Rosji do Belgii. Wymieniony przewóz kierowca wykonywał na podstawie zezwolenia nr [...], w którym dwie rubryki nie zostały wypełnione. W rubrykach: "Numer rejestracyjny - samochód ciężarowy/ciągnik" i "Numer rejestracyjny - przyczepa/naczepa" w ogóle nie dokonano żadnego wpisu. Mając powyższe na uwadze GITD stwierdził, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i l.p. 3.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Podnoszony przez pełnomocnika skarżącej spółki zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Obowiązkiem strony jest organizowanie prowadzonej przez siebie działalności w taki sposób, aby przestrzegać obowiązujących przepisów i nie dopuścić do powstania naruszenia. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Dlatego to przedsiębiorca powinien zadbać o właściwą organizację działalności przedsiębiorstwa i współpracę z podmiotami mającymi wpływ na tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania obowiązujących przepisów. Tym samym obowiązkiem strony było przeszkolić kierowcę w zakresie wypełnienia blankietu zezwolenia, aby nie dopuścić do powstania naruszenia. Zakwestionowanie swojej odpowiedzialności oraz oświadczenie, że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia jest niewystarczające. Z konstrukcji przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że to strona powinna udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest wykazać, że dołożył maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa, a do powstania naruszenia doszło z przyczyn od niego niezależnych. Przeszkolenie kierowcy w zakresie jego obowiązków i obowiązujących przepisów jest niewystarczające do zwolnienia się z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przedsiębiorca po zorganizowaniu zadania przewozowego powinien na bieżąco kontrolować działania kierowcy, wydawać polecenia, tak aby zapobiegać powstaniu ewentualnych naruszeń. Tym samym przewoźnicy nie mający siedziby na terenie Unii Europejskiej powinni zdawać sobie sprawę, że bez prawidłowo wypełnionego zezwolenia, nie będą mogli wykonać przewozu na terenie Unii Europejskiej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych przepis z art. 92c ma charakter wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2014 r. o sygn. II GSK 1027/13 stwierdził, że "(...) w dotychczasowym orzecznictwie, na gruncie art. 93 ust. 7 u.t.d. w brzmieniu przed 1 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców . Pismem z dnia 15 września 2017r. K." Ltd. z/s K. [...] str. [...] reprezentowany przez adwokata A. M. wniósł na powyższą decyzję skargę do WSA w Warszawie zarzucając: 1.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym poprzez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej wydania decyzji administracyjnej nakładającej na przedsiębiorcę karę pieniężną, w sytuacji gdy stwierdzone w toku kontroli naruszenie art. 28a ust. 1 u.t.d. było spowodowane wyłącznie zaniechaniem kierowcy pojazdu, polegającym na niewypełnieniu dwóch rubryk blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 u.t.d., który został przez przedsiębiorca uzyskany zgodnie z właściwymi przepisami, i wraz ze stosownym pouczeniem co do sposobu wypełnienia wydany kierowcy pojazdu, przy czym, wbrew twierdzeniu organu II instancji, nawet wydanie kierowcy wzoru blankietu prawidłowo wypełnionego nie mogło zabezpieczyć prawidłowego wypełnienia konkretnego blankietu pozwolenia przez kierowcę, charakter uchybienia; 2.naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, tj. pominięcie przez organy I i II instancji, okoliczności, że naruszenie prawa stwierdzono zostało już na terytorium RP i nie zostało stwierdzone podczas szczegółowej kontroli dokumentacji pojazdu na granicy pomiędzy RP, a Federacją Rosyjską, co wskazuje na nieczytelność blankietu, a więc również na możliwość omyłkowego niewpisania przez kierowcę danych w dwóch rubrykach blankietu, na co przedsiębiorca nie mógł mieć wpływu; skoro bowiem uchybienie przeoczyły na granicy wykfalifikowane służby, których pracownicy z racji wykonywanych obowiązków są dokładnie zaznajomieniu ze sposobem wypełnienia blankietu, to tym bardziej przeoczenie mogły zdarzyć się kierowcy pojazdu Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości i zasądzenie na rzecz Strony skarżącej zwrotu kosztów procesu zgodnie z właściwymi przepisami. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty, podkreślając, że stwierdzone w toku kontroli naruszenie 28a ust. 1 u.t.d. było spowodowane wyłącznie zaniechaniem kierowcy pojazdu, polegającym na niewypełnieniu dwóch rubryk blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 u.t.d., który został przez przedsiębiorca uzyskany zgodnie z właściwymi przepisami, i wraz ze stosownym pouczeniem co do sposobu wypełnienia wydany kierowcy pojazdu. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału stwierdzone w toku kontroli naruszenie, było po pierwsze incydentalne w działalności przedsiębiorstwa, po drugie zaś wynikało z czysto ludzkiego błędu - niedopatrzenia kierowcy. Kierowca pojazdu, w toku kontroli okazał wszystkie wymagana dokumenty powierzone mu przez pracodawcę, w tym zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Jedynym stwierdzonym uchybieniem był brak wypełnienia dwóch pól w części B blankietu tego zezwolenia. Charakter naruszenia, wskazuje, że brak dopełnienia powyższego obowiązku nie wynikał z zaniedbań pracodawcy, w zakresie organizacji pracy i przygotowania dokumentów, ani również ze złej woli kierowcy. Wypełnienie zgodnie z przepisami wszystkich wymaganych dokumentów, a jedynie pozostawienie dwóch "wolnych" pól w jednym dokumencie (na marginesie trzeba wskazać, że treść blankietu nie jest w tym zakresie przejrzysta, a pola na nr rejestracyjne są zaciemnione, co może sugerować brak konieczności ich wypełnienia), wskazuje w sposób oczywisty, że doszło do omyłkowego pominięcia części pól w blankiecie. O randze i charakterze tego naruszenia, oraz obiektywnej możliwości przeoczenia spornych rubryk w blankiecie zezwolenia świadczy również fakt, iż uchybienie stwierdzone zostało w toku kontroli już na terytorium Polski, a nie na granicy RP z Federacją Rosyjską, gdzie pojazd przeszedł szczegółową kontrolą, również w zakresie posiadanej dokumentacji. Zdaniem strony okoliczność omyłkowego pominięcia rubryki w formularzu przez kierowcę zobowiązanego do wypełnienia blankietu, należy bez wątpienia do grupy nieprzewidywalnych, mogących zdarzyć się incydentalnie, bez najmniejszego udziału przedsiębiorcy. Jednocześnie nie sposób zabezpieczyć się przed tego typu omyłką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz. 1369, ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 06 września 2001r. o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa wart. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Z powołanego przepisu wynika zatem, że warunkiem wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest posiadanie przez przewoźnika zagranicznego stosownego zezwolenia udzielonego przez ministra do spraw transportu. Jak stanowi art. 28a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, O którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (ust. 2). Jednocześnie przepisy określają sposób wypełnienia blankietu zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. I tak § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2011 r. nr 297 poz. 1763), stanowi że posiadacz zezwolenia wypełnia je w części B, wpisując nazwę i adres przedsiębiorcy, numer rejestracyjny pojazdu, datę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwo załadunku i rozładunku, w przypadku jazdy z ładunkiem. Jak wynika z akt sprawy skontrolowanym zespołem pojazdów kierowca A. R. - obywatel Republiki Białorusi, wykonywał w imieniu strony skarżącej międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Rosji do Belgii. Wymieniony przewóz kierowca wykonywał na podstawie zezwolenia nr [...], w którym dwie rubryki nie zostały wypełnione. W rubrykach: "Numer rejestracyjny - samochód ciężarowy/ciągnik" i "Numer rejestracyjny - przyczepa/naczepa" w ogóle nie dokonano żadnego wpisu. Mając na uwadze powołane przepisy stwierdzić należy, że przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kierowca powinien był wypełnić część B tego zezwolenia, dokonując wpisów zgodnych z faktycznie wykonywanym przewozem. Przepisy nie przewiduj odstępstw od tej zasady. Wypełniając część B zezwolenia należało wpisać zarówno numer rejestracyjny pojazdu samochodowego, jak i naczepy, ponieważ takim pojazdem był wykonywany przewóz rzeczy. W blankiecie zezwolenia wypełnia się również rubryki dotyczące państwa załadunku i państwa rozładunku oraz rubrykę "Data pierwszego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Zezwolenie okazane podczas kontroli nie zawierało wpisów w rubrykach dotyczących numerów rejestracyjnych ciągnika samochodowego i naczepy. Natomiast zgodnie z art. 28a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarówno niewypełnienie blankietu zezwolenia jak i jego nieprawidłowe wypełnienie stanowi podstawę do uznania wykonywanego przewozu drogowego za przewóz wykonywany bez wymaganego zezwolenia. W tej sytuacji organ zobowiązany był do nałożenia na stronę kary stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i l.p. 3.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty podnoszone przez skarżącą stronę, która wykonując międzynarodowy przewóz powinna znać obowiązujące przepisy kraju po którym porusza się. Przepisy są jasne, nie budzą wątpliwości interpretacyjnych i wynika z nich jasno, że niewypełnienie blankietu zezwolenia jak i jego nieprawidłowe wypełnienie stanowi podstawę do uznania wykonywanego przewozu drogowego za przewóz wykonywany bez wymaganego zezwolenia. Ponadto obowiązkiem strony jest organizowanie prowadzonej przez siebie działalności w taki sposób, aby przestrzegać obowiązujących przepisów i nie dopuścić do powstania naruszenia. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia. Dlatego to przedsiębiorca powinien zadbać o właściwą organizację działalności przedsiębiorstwa i współpracę z podmiotami mającymi wpływ na tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania obowiązujących przepisów. Tym samym obowiązkiem strony było przeszkolić kierowcę w zakresie wypełnienia blankietu zezwolenia, aby nie dopuścić do powstania naruszenia. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność przeoczenia przez pracowników służb granicznych nieprawidłowości w wypełnieniu zezwolenia. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.