VI SA/Wa 2272/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. B. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. T. B. G. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca"), działając za pośrednictwem organu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] wydaną w przedmiocie zwolnienia z funkcji biegłego sądowego. Pismem z dnia 30 września 2015 r. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości. Uzasadniając złożony wniosek, skarżąca podkreśliła, że decyzja Ministra Sprawiedliwości jest dla niej krzywdząca i wywoła konkretne skutki majątkowe w postaci braku możliwości zapewnienia swojej rodzinie utrzymania, wskazując przy tym, że jest jedynym żywicielem rodziny. Do przedmiotowego wniosku skarżąca załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, z którego wynika m.in., że jej mąż jest osobą bezrobotną, a na utrzymaniu ma również córkę. Do powyższego wniosku skarżąca nie dołączyła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, albowiem stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności. Niewątpliwie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Strona skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania spornej decyzji, musi w złożonym wniosku uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od wspomnianej zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Należy uznać, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - zarówno majątkową, jak i niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 364 i cyt. tam orzecznictwo; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 437 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Rozpoznając wniosek strony skarżącej, Sąd miał na uwadze to, iż - co do zasady - każde rozstrzygnięcie administracyjne pozbawiające podmiot prawa do prowadzenia określonej działalności (wykonywania funkcji, wykonywania uprawnienia itp.), powoduje w istocie rzeczy, że podmiot ten swoich dotychczasowych funkcji już nie może wykonywać. Samo wystąpienie tego skutku nie jest jednak wystarczającą (samoistną) przyczyną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania aktu pozbawiającego stronę skarżącą prawa do wykonywania dotychczasowej funkcji, może być zasadne tylko wtedy, gdy wykonanie zaskarżonego aktu, w szczególnej sytuacji wnioskodawcy, wywoła trudne do zaakceptowania niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast samo tylko pozbawienie dotychczas wykonywanej funkcji nie stanowi takiej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, analiza uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pozwala stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób dostateczny, aby wskutek wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o zwolnieniu z funkcji biegłego sądowego mogła wystąpić jedna sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skarżąca nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wykonaniem wspomnianej decyzji a niepowetowaną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami związanymi z tą właśnie decyzją. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.