VI SA/Wa 2273/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] czerwca 2017 r., którą odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z [...] lipca 2015 r., wydanej w postępowaniu dotyczącym nałożenia na S. K. (dalej "skarżący") kary pieniężnej za przejazd drogą krajową ([...]) bez uiszczenia należnej opłaty elektronicznej. Jako podstawę skarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2017 r., poz. 935), a także art. 13 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. 2016 r. poz. 1440), dalej "u.d.p."; załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (j.t. Dz.U. 2013 r. poz. 1263 ze zm.), dalej rozporządzenie o drogach i art. 50 pkt. 1 lit. j, art. 51 ust.6 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. 2016 r. poz. 1907), dalej "u.t.d.". Jak wynika z akt sprawy, dnia 19 stycznia 2015 r., o godz. 08:25, na odcinku drogi krajowej ([...])[...] (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]) – węzeł [...] (dalej "[...]" lub "sporna droga"), która została wyszczególniona w załączniku nr 2, pkt 3 lit. a) do rozporządzenia o drogach, za przejazd po której wymagane jest uiszczenia opłaty elektronicznej, zarejestrowano przejazd pojazdu o nr. rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita (dalej "dmc") przekraczała 3,5 t (wynosiła 11.500 kg).W pojeździe tym nie było zamontowane urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych (viaBox). Właścicielem ww. pojazdu na ów dzień był skarżący. GITD wszczął zatem z urzędu wobec skarżącego postępowanie administracyjne, w wyniku którego ostatecznie decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych za brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd ww. pojazdem – o dmc powyżej 3,5 t, drogą, za przejazd po której pobiera się opłatę elektroniczną. Decyzja ta - wobec niezaskarżenia jej do sądu administracyjnego, stała się prawomocna. W styczniu 2016 r. skarżący wniósł o wznowienie powyższego postępowania podnosząc, że GITD - na dzień orzekania, nie miał wiedzy, że w miejscu, w którym dnia 19 stycznia 2015 r. skarżący wjechał na drogę [...] - objętą elektronicznym systemem poboru opłat, nie było żadnego znaku informacyjnego o wjeździe na drogę płatną, a tym samym umożliwiono mu wybór między drogą płatną, a niepłatną. Na potwierdzenie przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2015 r. (VIII SA/Wa 219/15), gdzie wskazano, że "Tabliczka T-34 powinna znajdować się w takich miejscach, które umożliwią kierującemu wybór miedzy drogą płatną a niepłatną". Do wniosku skarżący dołączył płytę z nagraniem video przejazdu sporną drogą, z którego ma wynikać, że na owym odcinku nie ma tabliczek T-34. GITD pierwotnie - postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., odmówił wznowienia postępowania zakończonego nałożeniem ww. kary w kwocie 1.500 złotych, jednakże w skutek rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z [...] lutego 2017 r., uchylił rozstrzygnięcie odmowne i wznowił to postępowanie. W toku wznowionego postępowania GITD zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA"), jako zarządcy [...], o wskazanie: 1. daty zatwierdzenia projektów stałych organizacji ruchu, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem oraz nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2003 r., nr 177 poz. 1729), dla [...], na spornym odcinku, tj. [...] (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]) – węzeł [...], uwzględniających ustawienie tabliczek T-34; 2. rzeczywistego terminu wprowadzenia ww. stałych organizacji ruchu; 3. daty przeprowadzenia kontroli, o której mowa w: a. § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, na ww. odcinku [...], ze wskazaniem czy w jej wyniku stwierdzono nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek T-34, a jeśli tak, to jakie i kiedy je usunięto; b. § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia, na ww. odcinku [...], w szczególności przed 26 września 2015 r., ze wskazaniem czy w jej wyniku stwierdzono nieprawidłowości w ustawieniu tabliczek T-34, a jeśli tak, to jakie i kiedy je usunięto; GDDKiA w odpowiedzi poinformował, że projekt stałej organizacji ruchu dla ww. drogi zatwierdzono 6 listopada 2012 r., przy czym rzeczywisty termin jego wprowadzenia nastąpił 20 marca 2013 r. Nadto podał, że kontrole zostały przeprowadzone odpowiednio [...] marca 2013 r. oraz [...] października 2016 r. Pismem z 28 kwietnia 2017 r. GITD poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący w odpowiedzi podtrzymał stanowisko, że tabliczek T-34 nie było i nie ma na spornej drodze w takim miejscu, aby umożliwiało to wybór między drogą płatną, a niepłatną. GITD decyzją z [...] czerwca 2017 r. odmówił uchylenia swojej decyzji, którą nałożył na skarżącego karę w kwocie 1.500 złotych. Przywoławszy m.in. treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podał, że na podstawie pisma GDDKiA ustalił, że droga krajowa [...], na odcinku [...] (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]) – węzeł [...], była prawidłowo oznakowana tabliczkami informacyjnymi T-34 wskazującymi, że jest to płatny odcinek drogi. Organ wyjaśnił, że zasady stosowania znaków na drogach publicznych uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r. nr 220, poz. 2181 ze zm.), dalej "rozporządzenie o warunkach technicznych". Zgodnie z tym rozporządzeniem tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a albo E15f albo E-15g, występującym samodzielnie (por. załącznik nr 1, część 6 pkt. 6.3.7.9. rozporządzenia o warunkach technicznych). Jednocześnie organ wskazał, że przepis § 65 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.), dalej "rozporządzenie o znakach" stanowi, że umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c, E-15d, E- 15f, albo E15g tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Dodatkowo organ wyjaśnił, że znaki z numerami dróg stosuje się na znakach kierunku na skrzyżowaniach dróg krajowych i wojewódzkich pomiędzy sobą. Zaleca się ich stosowanie także na skrzyżowaniach z innymi drogami. Znaki te, jako samodzielne, należy stosować możliwie często, gdyż w istotny sposób ułatwiają kierującym orientację, potwierdzając obrany kierunek jazdy, szczególnie w miejscach, w których mogą powstać wątpliwości co do przebiegu drogi. Przy czym numery dróg umieszcza się samodzielnie, w odległości do 50 m: • za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku; • przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przed drogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi, (por. załącznik nr 1, część 6 pkt. 6.3.7.7. oraz pkt 6.3.7.8 rozporządzenia o warunkach technicznych). Konkludując GITD stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a., pozwalająca na wydanie decyzji uchylającej decyzję o nałożeniu kary i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Skarżący, jako korzystający ze spornej drogi krajowej [...], był zobowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po niej pojazdem o dmc przekraczającym 3,5 tony. Ponieważ obowiązku tego nie dopełnił, dlatego też prawidłowo nałożono na niego karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych. Skarżący z zachowaniem trybu i terminu wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy raz jeszcze podnosząc, że na spornej drodze nie było i nie ma tabliczek T-34 w takim miejscu, które umożliwiałoby wybór między drogą płatną, a niepłatną. GITD ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że sporny odcinek drogi [...], był prawidłowo oznakowany, tj. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podał, że powyższe wynika z pisma GDDKiA, gdzie wyjaśniono, że na owej drodze istniało oznakowanie tabliczkami T-34, a przeprowadzone kontrole ustawienia tychże znaków nie wykazały, w tym zakresie, nieprawidłowości. Organ przywołał, że zasady stosowania znaków na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu o warunkach technicznych oraz w rozporządzeniu o znakach. Zgodnie z tymi aktami tabliczkę T-34, oznaczającą pobór opłaty elektronicznej, umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a, albo E15f, albo E-15g, występującym samodzielnie. Przy czym umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c, E-15d, E-15f, albo E15g tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Mając powyższe normy na uwadze GITD wskazał, że zgodnie z nimi tabliczka T-34 może być umiejscowiona tylko na drodze, na której pobierana jest opłata elektroniczna. Prawo nie dopuszcza zatem ustawienia tych znaków – tabliczek T-34, przed wjazdem na płatny odcinek drogi. W związku z tym utrzymał w mocy swoją decyzję odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji nakładającej na skarżącego karę 1.500 złotych. W jego ocenie dowody zgromadzone w sprawie nie wykazały bowiem, że wystąpiły w niej nowe okoliczności, które mógłby stanowić podstawę do zmiany owej decyzji. Skarżący z zachowaniem trybu i terminu złożył na powyższą decyzję GITD skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie: 1. art. 13k ust. 1 pkt 3 u.d.p.; 2. przepisów postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędną jego wykładnię; 4. zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawa poprzez nałożenie kary pieniężnej przy braku informacji o obowiązku ponoszenia opłat, w tym braku oznaczenia wjazdu na odcinki dróg płatnych, co uniemożliwiło wybór innej trasy nie obciążonej opłatą. W uzasadnieniu podał, że GITD nie rozpatrzył jego podstawowego zarzutu, że przed miejscem, w którym wjechał na drogę [...]- objętą systemem opłat elektronicznych, nie było i nadal nie ma żadnego znaku informującego o tym, że wjeżdża się na płatny odcinek drogi, co umożliwiłby wybór między drogą płatną, a niepłatną. Przypomniał, że "zjeżdżając z drogi nr [...] z kierunku od [...] i wjechałem w [...] na drogę [...], na płatny odcinek, w kierunku [...]. Płatnym odcinkiem jechałem tylko do skrzyżowania z ul. [...] w [...]. Zatem, jak wcześniej wskazywałem przejechałem płatny odcinek długości ok 1100 m. W załączeniu jako dowód w sprawie złożyłem film zrobiony w dniu 14.12.2015, obrazujący drogę którą pokonałem, jadąc od [...] drogą nr [...] i wjeżdżając na drogę [...] w kierunku na [...]. Na złożonym do akt filmie nie ma żadnych znaków na trasie przed wjazdem na drogę [...], które informowałyby o wjeździe na płatny odcinek drogi. W moim przekonaniu była to istotna nowa okoliczność faktyczna, nie znane organowi, który wydał decyzje nakładające kary pieniężne, a zatem istniały podstawy do wznowienia postępowania." GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej przywołując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Podkreślił, że zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa tabliczka T-34 może być umiejscowiona tylko na drodze krajowej, na której pobierana jest opłata elektroniczna. Prawo nie dopuszcza zaś ustawienia powyższych znaków – tabliczek T-34, przed wjazdem na płatny odcinek drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna. GITD zebrał i rozpatrzył bowiem w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, do czego zobowiązany był na podstawie art. 7 i art. 77 k.p.a., który uzasadniał wydanie skarżonej decyzji. Podstawowym zarzutem skarżącego w tej sprawie jest to, że na drodze, którą się poruszał przed wjazdem na [...] nie było i nie ma tabliczek T-34 w takim miejscu, które umożliwiałoby wybór między drogą płatną, a niepłatną. Zatem w badanej sprawie sporną kwestią jest to, czy przed miejscem, w którym skarżący wjechał na drogę [...] (oznaczaną przez niego jako [...]) - objętą systemem opłat elektronicznych, tj. na drodze nr [...] od [...], była tabliczka/powinna być tabliczka T-34 - jak twierdzi skarżący informująca o tym, że wjeżdża się na płatny odcinek [...], co umożliwiłby mu wybór między drogą płatną, a niepłatną. Skarżący podał bowiem, że na drogę [...] ([...]), w kierunku [...], wjeżdżał od strony [...], jadąc drogą nr [...]. Skarżący zarzucił GITD, że ten powyższych okoliczności nie wyjaśnił. Zdaniem Sądu zarzut skarżącego nie jest zasadny, gdyż okoliczność oznakowania zarówno drogi nr [...], jak i [...] (określanej przez skarżącego jako [...]) została przez organ wyjaśniona. GITD, w oparciu o informację pochodzącą od GDDKiA, czyli od zarządcy drogi, ustalił kiedy zatwierdzono i ostatecznie wprowadzono projekt stałej organizacji ruchu na spornym odcinku drogi [...] (węzeł [...]) oraz czy zostały przeprowadzone kontrole tej organizacji, a także czy w ich wyniku ujawniono jakiekolwiek nieprawidłowości. Z akt sprawy wynika, że projekt stałej organizacji ruchu spornego odcinka drogi [...] rzeczywiście wprowadzono dnia 20 marca 2013 r., a kontrole nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Zatem na ww. odcinku drogi [...] umieszczone były tabliczki T-34 informujące, że za przejazd odcinkiem drogi tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Ostatecznie GITD wskazał skarżącemu również to, że tabliczka T-34 mogła być umiejscowiona tylko na drodze [...], na której pobierana jest opłata elektroniczna. Skoro bowiem tabliczka taka informuje, że za przejazd odcinkiem drogi tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną, to nie mogła ona znaleźć się na drodze, na której nie pobiera się owych opłat. Prawo nie dopuszcza ustawienia powyższych znaków – tabliczek T-34, przed wjazdem na płatny odcinek drogi. Tym samym organ w sprawie wyjaśnił, że tabliczki informacyjne T-34 mogły zostać umieszczone i były umieszczone jedynie na drodze [...], ale w żadnym razie nie mogły one znaleźć się przed wjazdem na tą drogę – tj. na drodze nr [...]. Na wstępie rozważań, dla porządku oraz dla dalszych wyjaśnień, należy zaznaczyć, że skarżący poruszał się drogą krajową [...], a nie drogą ekspresową [...]. Jak wynika bowiem z jego oświadczenia, jadąc drogą nr [...], od strony [...], na węźle [...] wjechał on na drogę w kierunku [...], którą poruszał się do skrzyżowania z ul. [...] w [...]. Zatem poruszał się on droga krajową [...], a nie drogą ekspresową [...], gdyż ta biegnie od węzła [...] jedynie w kierunku południowym. W kierunku północnym droga ta jest w dalszym ciągu drogą krajową nr [...] - wymienioną w załączniku nr 2, pkt 3 lit. a) do rozporządzenia o drogach. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy po drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów, składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13ha ust. 6 u.d.p., dnia 22 marca 2011 r., zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1263). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy A i S określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, jak również klasy GP i G określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Sąd stwierdza, że w żadnym z tych załączników nie wyszczególniono drogi nr [...], z której to drogi skarżący na węźle [...] wjechał na drogę [...] w kierunku [...]. W konsekwencji bezspornym jest, że droga nr [...] nie była i nie jest objęta systemem poboru opłat elektronicznych. Z kolei rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (wydane na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym), określa znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. Konkretne znaczenie znaku, z wyjątkiem znaków ostrzegawczych, wynika z treści danego znaku lub objaśnienia zawartego w treści rozporządzenia. Zgodnie z § 1 ust. 4 w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia o znakach napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku. Natomiast z § 65 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d, tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Przepis ten został dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 124, poz. 705). Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 3 lipca 2003 r. określił szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Następnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie, ustalono, że tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E–15d lub innej drogi krajowej E–15a, występującym samodzielnie (załącznik nr 1, część 6, pkt. 6.3.7.9. "Tabliczka T-34".). Z wyżej przedstawionych unormowań prawnych wynika, że zarządcy dróg (w tym wypadku GDDKiA) zobowiązani zostali do oznakowania tabliczkami T-34 wyłącznie tych dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki kierunku i miejscowości wraz z tabliczką T-34 stanowią bowiem dla użytkowników dróg informację, na jakiej drodze się znajdują i czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki te jednocześnie umożliwiają uczestnikom ruchu podjęcie decyzji, co do wyboru drogi: płatnej, bądź bezpłatnej. Znak drogowy w postaci tabliczki T-34 wskazuje zatem odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata. Przejazd po drodze oznaczonej znakiem T-34, bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, stanowi naruszenie treści tego znaku i podlega sankcji administracyjnej. Rekapitulując Sąd stwierdza, że trudno jest czynić GITD skuteczny zarzut, jakoby nie wyjaśnił, czy drogi [...] i nr [...] były prawidłowo oznaczone. Z danych pochodzących od zarządcy drogi [...] – GDDKiA, bezspornie wynika, że droga ta była właściwie oznaczona tabliczkami informacyjnymi T-34, i oznaczenie to funkcjonuje na niej od 20 marca 2013 r. Organ prawidłowo wskazał skarżącemu, że zgodne z prawem tabliczki informacyjne T-34 mogą być umieszczane jedynie na drogach, na których istnieje obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej, gdyż taką informację one w sobie zawierają. A contrario nie jest dopuszczalne, aby takie tabliczki znalazły się na innych drogach, tj. niewyszczególnionych w załącznikach nr 1 lub nr 2 do rozporządzenia o drogach, tj. drogach nieobjętych systemem poboru opłat elektronicznych. Jak już wskazano powyżej, skoro droga nr [...] nie została ujęta w ww. załącznikach nr 1 lub 2, jako jedna z dróg, za przejazd po której należna jest opłata elektroniczna, to z tego powodu nie mogły na niej zostać umieszczone tabliczki informacyjne T-34. W myśl § 65 ust. 3 rozporządzenia o znakach tabliczka T-34 oznacza bowiem, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Zatem umieszczenie owej tabliczki na drodze nr [...] (jakby wydaje się oczekiwał tego skarżący), z której skarżący zjechał na drogę [...], wprowadzałoby jej użytkowników w błąd, bowiem sugerowałoby, że już ta droga – nr [...], jest drogą, za przejazd którą wymaga się uiszczenia opłaty elektronicznej, a to nie wynika z ww. załączników do rozporządzenia o drogach. Omawiana tabliczka informacyjna T-34 jest wyłącznie nośnikiem informacji o tym, że dana droga, na której ją usytuowano, objęta została systemem poboru opłat elektronicznych i zawiera zakaz poruszania się po takiej drodze bez uiszczenia opłaty. Zatem znak ów łączy w swojej treści zarówno funkcję informacji, jak i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania. W żadnym razie nie informuje on kierujących o tym, że dopiero zbliżają się do drogi płatnej, ale że już się na niej znajdują. Tabliczka ta, jako że nie może nieść informacji sprzecznej z tym, co wynika z ww. załączników do rozporządzenia o drogach, nie mogła być umieszczona na drodze nr [...], co GITD w skarżonej decyzji wyjaśnił i wskazał. Sąd zauważa, że z akt sprawy wynika, że skarżący jest mieszkańcem [...]. Trudno zatem sobie wyobrazić, aby nie miał wiedzy, że na węźle [...] następuje wjazd na drogi objęte systemem poboru opłat elektronicznych, tj. bądź na drogę krajową [...] w kierunku [...] (wyszczególniona w załączniku nr 2, pkt 3 lit. a), bądź na drogę ekspresową [...] w kierunku [...] (wyszczególniona w załączniku nr 1, pkt 12 lit. b). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.