VI SA/Wa 2278/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w D., I. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE z dnia 11 lutego 2004 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa w związku z art. 205b ust. 1 pkt 2 oraz art. 205b ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006roku Nr 100, poz. 696 ze. zm.), w zw. z art. 2 lit. I w zw. z art. 5 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. UE L 46 z 17 lutego 2004 roku) po rozpatrzeniu wniosku R., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2008 roku stwierdzającą naruszenie przez przewoźnika lotniczego R.. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 5 ust. 1 lit. c, art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 14 ust. 2, rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. Urz. UE L 46 z dnia 17 lutego 2004 roku) poprzez niedopełnienie obowiązku wypłaty odszkodowania w kwocie po 250 euro za każdy lot, opieki, a w szczególności zapewnienia pasażerce możliwości odbycia dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, dwóch dalekopisów, przesyłek faksowych czy e-mailowych, oraz poinformowania pasażerki o przysługujących jej prawach i ustalającą termin usunięcia ww. nieprawidłowości na 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż pasażerka M. S. posiadała potwierdzoną rezerwację na loty [...] z dnia [...] marca 2007 roku oraz [...] z dnia [...] marca 2007 roku. Po stawieniu się na lotnisko w dniu [...] marca 2007 roku pasażerka została poinformowana o odwołaniu obu lotów. Organ ustalił, iż przyczyną odwołania była okresowa zmiana rozkładu lotów przewoźnika dokonana w dniu [...] lutego 2007 roku. Modyfikacja ta spowodowana została pojawianiem się dzikich zwierząt w pobliżu pasów startowych na lotnisku K. A zatem odwołanie przedmiotowych rejsów nie wynikało z nadzwyczajnych okoliczności wymagających doraźnej, nagłej i niespodziewanej decyzji przewoźnika. W tej sytuacji przewoźnik miał obowiązek poinformowania pasażerki o dokonanej zmianie. Z oświadczenia pasażerki wynika, iż nie została powiadomiona o odwołaniu lotów. Z przedłożonych przez przewoźnika w trakcie postępowania administracyjnego dokumentów wynika, iż podejmował próby kontaktu elektronicznego, jednakże żaden z dokumentów nie potwierdzał, iż zainteresowana faktycznie została powiadomiona o dokonanej zmianie. W ocenie organu przewoźnik, dysponując innymi danymi pasażerki w postaci adresu miejsca zamieszkania i numeru telefonu winien podjąć także próby zawiadomienia zainteresowanej poprzez przeprowadzenie rozmowy telefonicznej jak również wysłania zawiadomienia pocztą. Prezes wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu. Natomiast w myśl art. 5 ust. 4 omawianego rozporządzenia ciężar dowodu czy i kiedy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu lotu spoczywa na obsługującym przewoźniku lotniczym. Jak stanowi art. 5 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku odwołania lotu, obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Stosownie do treści postanowień (14) preambuły rozporządzenia nr 261/2004/WE podobnie jak w konwencji montrealskiej, zobowiązania przewoźników powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku, gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika. W konkluzji Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uznał, iż odwołanie rejsów nie wynikało z nagłej przyczyny albowiem o pojawieniu się dzikich zwierząt przewoźnik wiedział już co najmniej od [...] lutego 2007 roku a zatem miał dostatecznie dużo czasu by skutecznie poinformować pasażerkę o zmianie rozkładu lotów. Ponadto przewoźnik nie udowodnił, iż pasażerka została poinformowana o odwołaniu lotów co najmniej 14 dni przed planowanym odlotem. W tej sytuacji pasażerce przysługuje odszkodowanie w postaci po 250 euro za każdy lot. Nadto, ponieważ pasażerce nie umożliwiono bezpłatnego odbycia dwóch rozmów telefonicznych, jak również nie udzielono pisemnej informacji o przepisach na temat odszkodowania i pomocy organ stwierdził także naruszenie przez przewoźnika art. 9 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 lit b oraz art. 14 ust. 2 ww. rozporządzenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R., zwany dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez m.in. zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność obecności jeleni na lotnisku w okresie luty-marzec 2007 roku oraz treści ogólnych warunków umownych określających sposób informowania pasażerów o zmianach lotów, nieprawidłową ocenę stanu faktycznego co skutkowało przyjęciem, iż w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności oraz przyjęciem nieskutecznego powiadomienia pasażerki, błędne oparcie się wyłącznie na oświadczeniu pasażerki, iż nie otrzymała elektronicznego powiadomienia a także niewłaściwe uzasadnienie decyzji, jak również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 61 § 2 kc, art. 5 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów poprzez m.in. błędną wykładnię terminu nadzwyczajnych okoliczności, błędne uznanie, że obecność jeleni w pobliżu pasa startowego nie tworzy nadzwyczajnych okoliczności, błędne uznanie, iż skarżąca nie wykazała, iż powiadomiła pasażerkę, błędne przyjęcie, iż zostaje zobowiązana do wypłaty odszkodowania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca szeroko wywodziła m.in., iż sporne loty zostały odwołane z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa spowodowane pojawieniem się na lotnisku dzikich zwierząt. Sytuacja ta była okolicznością nadzwyczajną, której przewoźnik nie mógł ani przewidzieć ani zapobiec albowiem rozwiązanie problemu dzikich zwierząt pozostawało w sferze obowiązków Międzynarodowego Portu Lotniczego w K. W ocenie skarżącej zwalniało to przewoźnika z odpowiedzialności odszkodowawczej za odwołanie lotów. Nadto organ nie uwzględnił ogólnych warunków umownych, zgodnie z którymi adres poczty elektronicznej jest adresem do korespondencji i przesądza o tym, iż dowód nadania korespondencji na taki adres wystarczy do wykazania, iż pasażer został powiadomiony o zmianie lotów. Przedłożone w sprawie dowody wskazują, iż zawiadomienie zostało wysłane, a biorąc pod uwagę współczesne możliwości techniczne przyjmuje się, iż korespondencja elektroniczna dotarła do adresata o ile nie nadszedł raport o jej niedoręczeniu. Oświadczenie pasażerki o nieotrzymaniu informacji nie stanowią dowodu, gdyż nie można wykluczyć przeciążenia skrzynki e-mailowej, włączenia systemu antyspamowego czy też zawirusowania komputera. Na taką okoliczność organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe z urzędu w tym również dopuścić dowód z opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Na wstępie wskazać należy, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 roku (Dz. U. z 2004 roku Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. W myśl art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. UE L 46 z 17 lutego 2004 roku) w przypadku odwołania lotu obsługujący przewoźnik lotniczy powinien wypłacić pasażerowi odszkodowanie na zasadach określonych w art. 7 w kwocie zależnej od długości trasy przelotu. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność odszkodowawczą określone zostały w art. 5 ust. 1 lit. c pkt i, ii, iii stanowiącym, iż pasażerom nie należy się odszkodowanie jeżeli m.in. zostaną poinformowani o odwołaniu lotu co najmniej dwa tygodnie przed planowanym odlotem, oraz w art. 5 ust. 3 zgodnie z którym przewoźnik zwolniony jest z tego obowiązku jeżeli może dowieść, iż odwołanie zostało spowodowanie zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Należy podkreślić, iż ciężar dowodu tego czy i kiedy pasażerowie zostali poinformowani o odwołaniu lotu spoczywa na przewoźniku - art. 4 ust. 5 rozporządzenia. Również art. 205b ust. 3 ustawy Prawo lotnicze stanowi, iż ciężar udowodnienia , że uprawnienia przysługujące pasażerowi, w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub opóźnienia lotu, zgodnie z rozporządzeniem nie zostały naruszone, obciąża przewoźnika lotniczego. Stosownie do treści postanowień (14) preambuły rozporządzenia nr 261/2004/WE podobnie jak w konwencji montrealskiej, zobowiązania przewoźników powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona w przypadku, gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika. Zgodnie z art. 9 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. b omawianego rozporządzenia w przypadku odwołania lotu pasażer ma prawo m.in. do dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, natomiast jak stanowi art. 14 ust. 2 przewoźnik ma obowiązek wręczyć każdemu pasażerowi, którego to dotyczy pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy. Jak wynika z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego pasażerka posiadała potwierdzoną rezerwację nr [...] na loty [...] z dnia [...] marca 2007 roku oraz [...] z dnia [...] marca 2007 roku. W dniu [...] marca 2007 roku stawiła się na lotnisku, gdzie została poinformowana o odwołaniu lotów. Loty zostały odwołane decyzją przewoźnika z dnia [...] lutego 2007 roku o zmianie rozkładu lotów w okresie luty-marzec-kwiecień podyktowaną warunkami bezpieczeństwa w porcie lotniczym K. nie pozwalającymi na bezpieczne wykonywanie operacji lotniczych w godzinach nocnych, a mianowicie pojawianiem się w rejonie lotniska dzikiej zwierzyny. Jak wynika z dokumentów pasażerka podała trzy adresy do korespondencji – adres e-mail, adres miejsca zamieszkania oraz numer telefonu. Z oświadczenia pasażerki, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, wynika, iż nie została poinformowana o odwołaniu przedmiotowych rejsów. Skarżąca wykazuje natomiast, iż powiadomiła pasażerkę poprzez wysłanie do niej poczty elektronicznej. Trafnym jest stanowisko organu, iż to skarżąca winna wykazać okoliczności uwalniające ją od ponoszenia odpowiedzialności związanej z nieodbytymi rejsami. W ocenie Sądu rację ma organ, iż w niniejszej sprawie przewoźnik nie wykazał, że zawiadomił pasażerkę w terminie 14 dni o odwołaniu lotów. Skarżąca nie kwestionuje, iż nie podjęła próby poinformowania pasażerki na wszystkie znane adresy. Samo wysłanie wiadomości drogą e-maila nie świadczy jednak o tym, iż adresat korespondencję otrzymał. Dokumenty w postaci kopii wydruków wysłanych e-maili i oświadczenia pracownika, przedłożone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego nie potwierdziły faktu dostarczenia wiadomości na skrzynkę pocztową pasażerki. Bezspornym wydaje się być, iż w interesie przewoźnika odwołującego loty, jest używanie takiego sposobu informowania pasażerów, by uniknąć odpowiedzialności odszkodowawczej. Sąd podziela pogląd organu, iż jednostronna zmiana umowy polegająca na odwołaniu lotów jest oświadczeniem woli kształtującym stosunek prawny między dwoma stronami. Zgodnie z teorią doręczenia obowiązującą w polskim prawie cywilnym oświadczenie woli zostaje złożone innej osobie z chwilą, gdy treść tego oświadczenia dojdzie do wiadomości tej osoby w taki sposób, by mogła się z nią zapoznać. Ryzyko doręczenia jak również ciężar dowodu, iż oświadczenie woli doszło do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z treścią, spoczywa na składającym oświadczenie. W przypadku przesyłania oświadczeń drogą elektroniczną na nadawcy spoczywa ryzyko skutecznego przekazu, tym samym okoliczności podnoszone w skardze w postaci możliwości przeciążenia skrzynki e-mailowej, włączenia systemu antyspamowego czy też zawirusowania komputera ryzyka tego nie eliminują. W toku postępowania administracyjnego skarżąca wykazała jedynie fakt nadania wiadomości pocztą elektroniczną w dniach [...] lutego 2007 roku jednakże nie udowodniła, w sposób jednoznaczny, iż którakolwiek z tych wiadomości e-mailowych została dostarczona na serwer pasażerki, a co za tym idzie nie udowodniła, iż poinformowała pasażerkę o odwołaniu lotów. Analizując natomiast przesłanki stanowiące, w ocenie skarżącej, podstawę do wyłączenia odpowiedzialności odszkodowawczej przewoźnika na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia, w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że przyczyny nieodbycia się lotów nie wystąpiły nagle. Przyczyną odwołania rejsów, na które pasażerka posiadała rezerwację, była dokonana przez przewoźnika w dniu [...] lutego 2007 roku okresowa zmiana rozkładu lotów. Powodem zmiany była informacja o możliwości pojawienia się jeleni na pasie startowym lotniska w K. Odwołanie rejsów nie wynikało więc z doraźnej, nagłej lub niespodziewanej decyzji przewoźnika. Nadto skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, iż w dniach [...] i [...] marca 2007 roku wystąpiły nadzwyczajne okoliczności. Trudno bowiem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż potencjalna możliwość pojawienia się dzikich zwierząt, o której to przewoźnik wiedział co najmniej od dnia [...] lutego 2007 roku, stanowi zdarzenie nagłe i niespodziewane któremu nie można było zapobiec pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Prawidłowym jest także stanowisko organu, iż niekorzystne warunki umowne nie mogą wyłączać stosowania aktu prawnego jakim jest rozporządzenie. Art. 15 omawianego rozporządzenia stanowi wprost, iż "nie można ograniczyć ani uchylić się od odpowiedzialności w stosunku do pasażerów wynikającej z niniejszego rozporządzenia, szczególnie w drodze klauzuli wyłączającej lub ograniczającej zawartej w umowie przewozu". Treść tego przepisu jest jednoznaczna i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Za zasadne uznać należy także stanowisko Prezesa ULC odnośnie naruszenia przez przewoźnika art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 zgodnie, z którego treścią przewoźnik był zobowiązany do zapewnienia pasażerce pomocy w postaci m.in. dwóch rozmów telefonicznych. Z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, iż przewoźnik zaniedbał wywiązanie się z powyższych obowiązków. Organ ustalił na podstawie skargi wniesionej przez pasażerkę, iż usiłowała się ona skontaktować z przewoźnikiem jednakże nie umożliwiono jej wykonania dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych. Zdaniem Sądu Prezes ULC prawidłowo ocenił także naruszenie przez przewoźnika obowiązków określonych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004, a więc obowiązku poinformowania pasażerki o przysługujących jej prawach. Przewoźnik nie umieścił w widocznym miejscu tekstu, o treści określonej w art. 14 ust. 1 rozporządzenia, informującego pasażerów o ich prawach oraz nie poinformował skarżącej o przepisach dotyczących przysługujących jej z tytułu tego zdarzenia uprawnieniach, do czego był zobowiązany na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia. Tym samym zasadne było w ocenie Sądu uznanie, że naruszył takim działaniem treść powyższych zapisów. Stwierdzić należy, iż dokumenty, z których skarżąca wywodzi pozytywne dla siebie skutki w postaci skutecznego zawiadomienia pasażerki o odwołaniu lotów nie mogły stać się przedmiotem oceny Prezesa UCL. Pomimo bowiem faktu, iż treści oświadczeń, które dokumenty te zawierają powinny być znane skarżącej już na etapie postępowania prowadzonego przed organem, zostały one przedstawione Sądowi dopiero razem z wniesioną skargą, a skarżąca nie złożyła wniosku w trybie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Reasumując powyższe Sąd uznał, iż ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały stwierdzenie przez Prezesa UCL naruszenia przez przewoźnika lotniczego R. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 5 ust. 1 lit. c, art. 9 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. c oraz art. 14 ust. 2, rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 roku poprzez niedopełnienie obowiązku wypłaty odszkodowania w kwocie po 250 euro za każdy lot, opieki, a w szczególności zapewnienia pasażerce możliwości odbycia dwóch bezpłatnych rozmów telefonicznych, dwóch dalekopisów, przesyłek faksowych czy e-mailowych, oraz poinformowania pasażerki o przysługujących jej prawach i ustalającą termin usunięcia ww. nieprawidłowości na 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.