VI SA/Wa 2279/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Urzędu Patentowego RP o wykładnię wyroku z 27 maja 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 2279/08 w sprawie ze skargi K. N.V. z siedzibą w E. w Holandii na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 , nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pt.: "[...] " postanawia: odmówić wykładni wyroku W dniu 27 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie ze skargi K. N.V. z siedzibą w E. w Holandii na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 , nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pt.: "[...] ". W pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. Urzędu Patentowego RP, w pkt 2 wyroku stwierdził, że decyzje te nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz skarżącego kwotę 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2009 r. - na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej jako p.p.s.a. Urząd Patentowy złożył do tutejszego Sądu wniosek, o uzupełnienie, wykładnię i sprostowanie ww. wyroku z dnia 27 maja 2009 r. Podniósł m.in., że obszerny fragment uzasadnienia wyroku, w którym mowa o przetwarzaniu obrazu i wprowadzeniu wzoru zakłócającego w strumieniu danych nie ma związku z rozpatrywanym zgłoszeniem. Zarzucił ponadto, że uzasadnienie nie zawiera omówienia decyzji ostatecznej. Rozwija ono tezę czy wynalazek spełnia kryterium braku nieoczywistości, gdy Urząd Patentowy uznał, że przedmiot zgłoszenia nie jest rozwiązaniem technicznym. Zarzucił także, że uwaga końcowa o właściwym stosowaniu art. 50 ust. 2 p.w.p. o potrzebie całościowego rozważenia dokonanego zgłoszenia jest niejasna. Podniósł, że przy ponownym rozpatrzeniu zgłoszenia nie jest w stanie odnieść się do tych aspektów wyroku. Wskazane niejasności utrudniają Urzędowi w sposób jednoznaczny wykonanie tych zaleceń, których treść i intencja nie nasuwają wątpliwości, czyli dokonanie pogłębionej analizy pojęcia rozwiązania o charakterze technicznym i zastosowanie jej do zgłoszenia także w aspekcie odniesienia się do argumentów zgłaszającego i praktyki EPO. Organ podniósł, że w tym stanie rzeczy niemożliwe jest złożenie sensownie sformułowanej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu o sprecyzowanie wniosku, organ wskazał, że dotyczy on wykładni wyroku. Podniósł, że treść uzasadnienia wyroku sformułowana jest niejasno, zatem budzi wątpliwości odnośnie zakresu samego rozstrzygnięcia, powagi rzeczy osądzonej oraz sposobu wykonania wskazanego zalecenia. Pozostawił do oceny Sądu rozstrzygnięcie, czy uzasadnienie wyroku wymaga sprostowania podkreślając, że merytoryczna część uzasadnienia nie odpowiada faktycznym okolicznościom sprawy. Postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2279/08, w ten sposób, że wykreślił część przedstawienia stanu sprawy z uzasadnienia od strony 9 wiersz 29 od słów "Struktura działań składająca się z elementów..." do strony 14 wiersz 8 włącznie do słów "... zdolności patentowej", zaś na stronie 22 wiersz 14 od słów: "Istota sprawy..." do wiersza 17, do słów: "... jego opatentowania" oraz odmówił wykładni wspomnianego wyroku. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wskutek rozpoznania w dniu 27 lipca 2010 r. przedmiotowego zażalenia: - oddalił zażalenie w części dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 27 maja 2009 r. stwierdzając, że w tym zakresie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odmowy wykładni wyroku (to jest w punkcie 2.) i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści art. 158 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie. W miarę możliwości o wykładni powinien decydować ten sam skład orzekający, który wydał orzeczenie, przy czym przepisy przewidują, że w przypadkach losowych dopuszczalna jest zmiana sędziego. Natomiast zaskarżone postanowienie odmawiające dokonania wykładni tego wyroku zostało wydane w składzie jednego sędziego, a więc w składzie sprzecznym z przepisami prawa. Okoliczność ta stanowi przesłankę nieważności postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., którą Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany uwzględnić z urzędu (art. 183 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i może tego dokonać na posiedzeniu niejawnym. W myśl orzecznictwa oraz doktryny, przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i wyjątkowo jego uzasadnienie. Na gruncie niniejszej sprawy zauważyć należy, iż postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę pisarską przez wykreślenie fragmentu nie dotyczącego niniejszej sprawy: od strony 9 wiersz 29 rozpoczynający się od słów "Struktura działań składająca się z elementów..."do strony 14 wiersz 8 włącznie do słów "...zdolności patentowej" oraz na stronie 22 - wiersz 14 od słów: "Istota sprawy..." do wiersza 17, do słów: "...jego opatentowania". Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie zostało przy tym przez Naczelny Sad Administracyjny oddalone. Powyższa korekta powoduje, iż faktycznie brak jest w nim szczegółowego przedstawienia (sprawozdania) przez Sąd stanu sprawy ustalonego przez organ odwoławczy. Powyższy brak nie może być jednak uzupełniony w trybie oczywistej omyłki, bowiem wykracza poza możliwości jakie daje art. 156 § 1 p.p.s.a. Brak szczegółowego sprawozdania stanu faktycznego ustalonego w trybie ponownego rozpoznania przez Urząd Patentowy RP nie oznacza, że w części merytorycznej rozstrzygnięcie go nie obejmuje. Należy jednak podkreślić, że Sąd l instancji ma ograniczoną możliwość ingerowania w sporządzone uzasadnienie, w zakresie pozostałych zarzutów, w szczególności zarzutu objętego pkt 3 pisma organu z [...] października 2009 r. odnośnie stosowania art. 50 ust.2 p.w.p. do całościowego rozważenia dokonanego zgłoszenia. Należy jednak przypomnieć, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy strona przeredagowała zastrzeżenia patentowe. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Uzasadnienie wyroku - wyjątkowo - może być przedmiotem wykładni wówczas, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, treść uzasadnienia budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku nie może jednak sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne ani sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (v. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. .sygn. akt l OZ 698/08 oraz postanowienie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt l OZ 887/08 (niepubl.), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt l OZ 427/08 LEX nr 493808). W ocenie Sądu, o ile potrzeba sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu była możliwa i uzasadniona, o tyle jego wykładnia wykracza poza normę przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a., tj. w zakresie wyjaśnienia wątpliwości zapadłego wyroku wraz z jego uzasadnieniem. Jak już podniesiono wcześniej Sąd nie rozstrzyga wątpliwości powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub interpretacji przepisów prawa (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 1989 r. sygn. akt ISA 104/88 LEX nr 10050). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.