VI SA/Wa 2279/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Urzędu Patentowego RP o sprostowanie i wykładnię wyroku z 27 maja 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 2279/08 w sprawie ze skargi K. N.V. z siedzibą w E. w Holandii na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2008 , nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pt.: "[...] " postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2009r. sygn. akt VI SA/Wa 2279/08 w ten sposób, że wykreślić część przedstawienia stanu sprawy z uzasadnienia: - od strony 9 – od wiersza 29 od słów "Struktura działań składająca się z elementów..."do strony 14 wiersz 8 włącznie do słów "...zdolności patentowej"; - na stronie 22 - wiersz 14 od słów: "Istota sprawy..." do wiersza 17, do słów: "... jego opatentowania; 2. odmówić wykładni wyroku. W dniu [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. Urzędu Patentowego RP, stwierdził w pkt 2 wyroku, że decyzje te nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od Urzędu Patentowego na rzecz skarżącego kwotę 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2009 r. Urząd Patentowy złożył do tutejszego Sądu wniosek - na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej jako p.p.s.a., o uzupełnienie, wykładnię i sprostowanie ww. wyroku z dnia 27 maja 2009 r. Podniósł m.in., że obszerny fragment uzasadnienia wyroku, w którym mowa o przetwarzaniu obrazu i wprowadzeniu wzoru zakłócającego w strumieniu danych nie ma związku z rozpatrywanym zgłoszeniem. Zarzucił, że jest to fragment innego uzasadnienia, ponieważ brak jest omówienia decyzji ostatecznej. Rozwija ono tezę czy wynalazek spełnia kryterium braku nieoczywistości, gdy Urząd Patentowy uznał, że przedmiot zgłoszenia nie jest rozwiązaniem technicznym. Zarzucił, że uwaga końcowa o właściwym stosowaniu art. 50 ust. 2 p.w.p. o potrzebie całościowego rozważenia dokonanego zgłoszenia jest niejasna. W ocenie Urzędu, przy ponownym rozpatrzeniu zgłoszenia nie jest w stanie odnieść się do tych aspektów wyroku. Wskazane niejasności utrudniają Urzędowi w sposób jednoznaczny wykonanie tych zaleceń, których treść i intencja nie nasuwają wątpliwości – dokonanie przez UPRP pogłębionej analizy pojęcia rozwiązania o charakterze technicznym i zastosowanie jej do zgłoszenia także w aspekcie odniesienia się do argumentów zgłaszającego i praktyki EPO. Organ podniósł, że w tym stanie rzeczy niemożliwe jest złożenie sensownie sformułowanej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu o sprecyzowanie wniosku, organ wskazał, że dotyczy on wykładni wyroku. Podniósł, że treść uzasadnienia wyroku sformułowana jest niejasno, zatem budzi wątpliwości odnośnie zakresu samego rozstrzygnięcia, powagi rzeczy osądzonej oraz sposobu wykonania wskazanego zalecenia. Pozostawił do oceny Sądu rozstrzygnięcie, czy uzasadnienie wyroku wymaga sprostowania podkreślając, że merytoryczna część uzasadnienia nie odpowiada faktycznym okolicznościom sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd może z urzędu na posiedzeniu niejawnym sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie natomiast do treści art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i może tego dokonać na posiedzeniu niejawnym. W myśl orzecznictwa oraz doktryny, przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i wyjątkowo jego uzasadnienie. 1. Odnosząc się do pierwszego zarzutu organu w zakresie sprostowania uzasadnienia znajduje on potwierdzenie. W treści uzasadnienia – w części przedstawienia stanu sprawy - ustalonego przez organ odwoławczy stanu faktycznego, znalazł się oczywisty błąd komputerowy: omyłkowo umieszczony tam został fragment materiałów pomocniczych w postaci elektronicznej, jakie zebrane były m.in. z innych spraw dotyczących patentów informatycznych, także analizowanych przy pisaniu uzasadnienia w tej sprawie. Błąd ten jest oczywisty i należy do kategorii oczywistej omyłki, która może być jedynie sprostowana przez wykreślenie całego fragmentu nie dotyczącego niniejszej sprawy: od strony 9 wiersz 29 rozpoczynający się od słów "Struktura działań składająca się z elementów..."do strony 14 wiersz 8 włącznie do słów "...zdolności patentowej" oraz na stronie 22 - wiersz 14 od słów: "Istota sprawy..." do wiersza 17, do słów: "...jego opatentowania". . 2. Powyższa korekta powoduje, iż brak jest części przedstawienia przez Sąd stanu sprawy ustalonego przez organ odwoławczy. Powyższy brak nie może być uzupełniony w trybie oczywistej omyłki, bowiem wykracza poza możliwości jakie daje art. 156 § 1 p.p.s.a. Brak szczegółowego sprawozdania ze stanu faktycznego ustalonego przez Urząd Patentowy RP rozpoznający ponownie sprawę nie oznacza, że w części merytorycznej rozstrzygnięcie go nie obejmuje. Należy podkreślić, że Sąd I instancji ma ograniczoną możliwość ingerowania w sporządzone uzasadnienie, także w zakresie pozostałych zarzutów, w szczególności zarzutu objętego pkt 3 pisma z [...] października 2009 r. odnośnie stosowania art. 50 ust.2 p.w.p. do całościowego rozważenia dokonanego zgłoszenia. Należy jednak przypomnieć, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy strona przeredagowała zastrzeżenia patentowe. Konieczność wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Uzasadnienie wyroku – wyjątkowo – może być przedmiotem wykładni wówczas, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania, treść uzasadnienia budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Wykładnia nie może jednak sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (v. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. .sygn. akt I OZ 698/08 oraz postanowienie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt I OZ 887/08 (niepubl.), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 427/08 LEX nr 493808). W ocenie Sądu, o ile potrzeba sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu była w pełni uzasadniona, o tyle jego wykładnia wykracza poza normę przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a., tj. zakres wyjaśnienia wątpliwości zapadłego wyroku wraz z jego uzasadnieniem, przez co nie daje możliwości dokonania ich wykładni. Jak już podniesiono wcześniej Sąd nie rozstrzyga wątpliwości powstałych na tle uzasadnienia wyroku lub interpretacji przepisów prawa (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 1989 r. sygn. akt ISA 104/88 LEX nr 10050). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.