VI SA/Wa 2280/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia postanawia odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2010 r. wezwano skarżącego – J. P. do uiszczenia wpisu sądowego do skargi oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 15 listopada 2010 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru w tej dacie, karta na 12 akt), skarżący odebrał korespondencję zawierającą wskazane wezwania, uiszczając jedynie żądany przez Sąd wpis od skargi. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 grudnia 2010 r. odrzucił skargę J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu było nieusunięcie przez skarżącego braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. W dniu 3 stycznia 2011 r. skarżący złożył podpisaną przez siebie skargę, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu odbioru korespondencji zawierającej wskazane wyżej wezwania Sądu, nie zauważył, aby oprócz zarządzenia z dnia 8 listopada 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz pisma z dnia 10 listopada 2010 r., przy którym to zarządzenie przesłano, znajdowało się dodatkowe pismo, stanowiące wezwanie do usunięcia barku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, stąd nie mógł dochować obowiązku usunięcia tego braku i przesłać podpisaną skargę do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na okoliczność braku, w przesłanej przez Sąd korespondencji, pisma stanowiącego wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, z powodu którego nie mógł w terminie złożyć podpisanej skargi. W ocenie Sądu, fakt ten nie stanowi przesłanki przemawiającej za stwierdzeniem braku winy skarżącego w uchybieniu wspomnianego na wstępie terminu. Podkreślenia wymaga okoliczność, że odrzucenie skargi z powodu nieusuniętego braku formalnego skargi, zostało poprzedzone ustaleniem Sądu, z którego jednoznacznie wynika, że wezwanie obligujące skarżącego do usunięcia wspomnianego braku formalnego doręczone zostało mu w dniu 15 listopada 2010 r. i do 16 grudnia 2010 r., tj. dnia wydania postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na nieusunięcie tego braku, nie zostało przez niego wykonane. Sąd przyjął taki stan rzeczy na podstawie załączonego do akt sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej zarówno wspomniane na wstępie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi wraz ze stosowanym zarządzeniem w tym zakresie, jak i pismo stanowiące wezwanie skarżącego do podpisania złożonej do Sądu skargi. Skoro więc opisana wyżej korespondencja trafiła do rąk skarżącego, który osobiście kwitował jej odbiór w dniu 15 listopada 2010 r., to nie znajduje, w ocenie Sądu, uzasadnienia stanowisko skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi, że ze względu na nieotrzymanie wezwania do usunięcia tego braku, nie był w stanie sprostać żądaniu Sądu i przesłać podpisaną skargę. Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.