VI SA/Wa 2283/08

PostanowienieWSA w Warszawie2009-10-14

Skład orzekający: Piotr Borowiecki

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku sądu administracyjnego, dotyczący pominięcia jednego ze skarżących w sentencji, może zostać uwzględniony, jeśli dana osoba była jedynie uczestnikiem postępowania, a nie skarżącym?
Ratio decidendi
Sąd oddalił wniosek o sprostowanie wyroku, uznając, że wnioskodawca nie był skarżącym w sprawie, a jedynie uczestnikiem postępowania. Zgodnie z art. 156 § 1 PPSA, sprostowanie może dotyczyć oczywistych omyłek pisarskich lub niedokładności, ale nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia ani korygować błędnych ustaleń faktycznych czy prawnych.
Stan faktyczny
A. W. złożył wniosek o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2283/08), domagając się objęcia sentencją również jego jako skarżącego, twierdząc, że skarżącymi byli A. W. i A. W. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. Sygn.akt VI SA/Wa 2283/08 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek Pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. uczestnik postępowania A. W., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. P., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. Sygn. akt VI SA/Wa 2283/08. W motywach wniosku podniósł, że skarżącymi w niniejszej sprawie byli A. W. i A. W., podczas gdy sentencja wyroku doręczona A. W. obejmuje jedynie skarżącą A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art.156 § 1 i 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu lub na wniosek, na posiedzeniu niejawnym a sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji jak i uzasadnienia (por. postanowienie SN z 15 kwietnia 1982r. IPZ 7/82, OSNCP 1982,nr10,poz.l55, B. Dauter ,J.Drachal, M. Niezgódka -Medek /w:/ Wzory pism i orzeczeń w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2005 str. 239). Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w powołanym przepisie. Klasyfikacja wadliwości przyjęta w art. 156 §1 p.p.s.a. jest wyczerpująca. Redakcja przepisu wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady orzeczenia charakteryzuje cecha ich oczywistości, stanowiąca zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Niedokładność lub omyłka mogą dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty sygnatury) zaskarżonego aktu. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne sądu, lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. W sprawie niniejszej skarżący wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. polegającej na nieobjęciu sentencją ww. wyroku skarżącego w sprawie A. W. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie albowiem w rozpatrywanej sprawie A. W. zgodnie z zarządzeniem sędziego referenta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. (k. 31), został zarejestrowany jako jej uczestnik. Jedynym zatem skarżącym w przedmiotowej sprawie była A. W., która została uwzględniona w tej roli procesowej w sentencji wyroku Sądu z dnia 20 marca 2009 r. Mając na uwadze powyższe wniosek A. W. Sąd uznał za niezasadny i na zasadzie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło