VI SA/Wa 2285/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości poprzez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane o przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej A. N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] maja 2011 r. nakazującą A. N., skarżącej w niniejszej sprawie, usunięcie nieprawidłowości przez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane o przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. znak [...] została udzielona koncesja (zezwolenie) na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w [...] ul. [...]. Podmiotem uprawnionym do prowadzenia apteki jest skarżąca zam. [...] Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 120 ust. 1 pkt. 2, art. 37at ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne w związku z art. 104 § 1 kpa nakazał skarżącej prowadzącej aptekę ogólnodostępną w [...] dostosować prowadzenie działalności do określonych wymagań tj. ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne w zakresie: - aktualizacji danych w zezwoleniu na prowadzenie apteki ogólnodostępnej (adres przedsiębiorcy, posługiwanie się nazwą "[...]") rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki w zakresie: - organizacji pomieszczeń lokalu: zabezpieczyć na stałe drzwi od strony przychodni, aby lokal stanowił funkcjonalnie i organizacyjnie całość, wejście pacjentów do izby ekspedycyjnej tylko i wyłącznie od strony balkonu po schodach, przeprowadzić adaptację pomieszczenia na magazyn wyrobów medycznych/archiwum znajdującego się w piwnicy i poinformować pisemnie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o wykonaniu niniejszej decyzji w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W uzasadnieniu podniesiono, iż na podstawie dokumentacji apteki oraz sporządzonych wydruków komputerowych stwierdzono, iż przedsiębiorca posługuje się nazwą apteki "[...]" której brak jest w posiadanej koncesji/zezwoleniu, co stanowi o naruszeniu art. 86 ust. 2 w związku z art. 102 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne. Nadto organ stwierdził, że w czasie przeprowadzonej kontroli planowej apteki w dniu [...] grudnia 2010 r. potwierdzono, iż dane zawarte w w/w koncesji są nieaktualne bo zmianie uległ adres miejsca zamieszkania skarżącej, i decyzja o zmianie zezwolenia/koncesji wymagana prawem, w tym przypadku może być wydana po przedłożeniu przez stronę dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Tymczasem skarżąca złożyła wniosek o dokonanie w koncesji aktualizacji danych osobowych w powyższym zakresie ale w związku z nieziszczeniem opłaty za zmianę zezwolenia organ decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. orzekł o odmowie dokonania zmiany. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 oraz art. 37ar, art. 97 ust. 1 i art. 102 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne i art. 138 § 2 oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, że organ w podstawie prawnej jako przepisy prawa materialnego wskazał art. 120 ust. 1 pkt 2 i art. 37 at ust. 1 ustawy prawo farmaceutyczne, a w sentencji nakazał stronie dostosowanie prowadzonej działalności do wymagań określonych w powołanej ustawie i rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakim powinien odpowiadać lokal apteki. Nadto organ podniósł, że przedsiębiorca jest stosownie do art. 37 ar powołanej ustawy zobowiązany zgłaszać organowi zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu i w podstawie prawnej decyzji winien zostać wskazany ten przepis w zw. z art. 102 pkt 1 ustawy. Zdaniem Głównego Inspektora sformułowanie w sentencji poinformować pisemnie [...] WIF o wykonaniu decyzji w terminie 30 dni od jej otrzymania może budzić wątpliwości co do poprawności określenia terminu na usunięcie uchybień, bo powinien być on bardziej skonkretyzowany. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 2, art. 37ar w związku z art. 99 ust. 1, art. 102 pkt 1 i art. 120 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008r. Nr 45 poz. 271 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 w zw. z art. 10 § 1 kpa nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości poprzez posługiwanie się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane (adres zamieszkania) o przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, iż zezwolenie wydane A. N. w dniu [...] grudnia 1993r. Nr [...] wykazuje adres przedsiębiorcy jako osoby fizycznej: [...] a faktycznie zamieszkuje ona [...] co potwierdza złożone w dniu [...] kwietnia 2011r. aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Dane zawarte w w/w zezwoleniu są zatem nieaktualne. Decyzja o zmianie zezwolenia może być, co podniósł organ, wydana przez organ I instancji po przedłożeniu przez stronę dokumentu potwierdzającego wniesienie stosownej opłaty. Skarżąca nie wniosła za zmianą zezwolenia stosownej opłaty i decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. organ orzekł o odmowie dokonania zmiany zezwolenia. Na gruncie normy prawnej zawartej w art. 99 ust. 1 Prawa farmaceutycznego apteka ogólnodostępna może być prowadzona tylko na podstawie uzyskanego zezwolenia na prowadzenie apteki. Zgodnie z art. 102 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy zezwolenie na prowadzenie apteki powinno zawierać: nazwę i siedzibę podmiotu na rzecz którego zostało wydane zezwolenie, a w przypadku osoby fizycznej imię, nazwisko i adres. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy - adres zamieszkania jest inny niż adres zawarty w zezwoleniu. A zatem dane te są nieaktualne co, zdaniem organu, wskazuje na nieprawidłowość skutkującą naruszeniem art. 102 pkt 1 powołanej ustawy. Obecna sytuacja wymaga dokonania zmiany w zezwoleniu co rodzi po stronie skarżącej obligatoryjny obowiązek wniesienia stosownej opłaty. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne "za zmianę zezwolenia lub jego przedłużenie w przypadku wydania zezwolenia na czas ograniczony pobiera się opłatę w wysokości połowy kwoty o której mowa w ust. 1". W tym przypadku opłata ta wynosi obecnie 3465 zł. W przedmiotowej sprawie stanowisko jednoznacznie określił Główny Inspektor Farmaceutyczny w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], które stwierdza: "Opłatę jest obowiązany wnieść każdy przedsiębiorca na którego wniosek wojewódzki inspektor farmaceutyczny dokonał zmiany zezwolenia. Doręczenie decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia musi być poprzedzone przedstawieniem przez wnioskodawcę (stronę postępowania administracyjnego) dowodu wniesienia opłaty, o której mowa w art. 105 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne. Uchylanie się przez przedsiębiorcę od odbioru decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia powoduje, iż decyzja ta pozostaje poza obrotem prawnym". W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła nieadekwatność powołanych przepisów art. 37ar w zw. z art. 99 ust. 1 i art. 102 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne wobec zaistniałego stanu faktycznego, naruszenie art. 120 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Farmaceutyczne poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania, naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezgodność treści uzasadnienia z podstawą prawną podjętej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...].05.2011 r. nakazująca skarżącej "usunięcie nieprawidłowości poprzez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane - adres zamieszkania" jest co najmniej niezrozumiała. Strona podjęła czynności zmierzające do uaktualnienia swego prywatnego adresu poprzez powiadomienie Inspektora i złożenie odpowiedniego wniosku, a więc wykonała ciążący na niej obowiązek ustawowy. To [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny jest organem kompetentnym do podejmowania działań w zakresie wszelkich zmian w udzielonej koncesji/zezwoleniu. Skoro Inspektor podjął decyzję odmowną w dniu [...].01.2011 r. niezgodnie z przedmiotem żądania strony, to obecnie wydana decyzja stanowi zaprzeczenie działań tego organu, nakładając na skarżącą obowiązek, który już wykonała, a zezwolenie , które posiada na prowadzenie apteki jest nadal aktualne, gdyż nigdy nie zostało cofnięte ani zmienione. Powołując art. 37 ar Wojewódzki Inspektor zarzuca niewykonanie obowiązku zgłoszenia organowi zmian danych określonych w koncesji, co, zdaniem skarżącej, jest oczywistą nieprawdą. Art. 99 ust. 1 określa obowiązki Inspektora a nie strony, zaś art. 102 pkt 1 mówi o danych, jakie powinno zawierać zezwolenie na prowadzenie apteki. Koncesja/zezwolenie z dnia [...].12.1993 r. wszelkie niezbędne dane zawiera łącznie z adresem prywatnym. Nie ma żadnego związku logicznego w łączeniu przepisu art. 37 ar z art. 99 ust. 1; art. 102 pkt 1 Prawa Farmaceutycznego Powołany w decyzji art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego nie ma, zdaniem strony zastosowania w niniejszej sytuacji i nie może stanowić podstawy prawnej wydania skarżącej nakazu. Z brzmienia tego przepisu wynika jasno, że organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonego naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi. Inspektor nie zarzucił, by niezgodnie z przepisami prowadziła sprzedaż produktów leczniczych i wyrobów medycznych, a skarżąca jak podała prowadząc aptekę od kilkunastu lat, zawsze stosowała się do obowiązujących przepisów resortowych dotyczących obrotu lekami i nigdy z tego tytułu żadna kontrola nie czyniła jej zarzutu. Zatem, powołanie przepisu art. 120 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Farmaceutyczne jako głównej podstawy prawnej decyzji, trafia w próżnię, zaś motywacja jego zastosowania nie znalazła odzwierciedlenia w uzasadnieniu wydanej decyzji. Skarżąca nadto podniosła, iż nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów w postępowaniu administracyjnym, bo nie została o takiej możliwości powiadomiona przed wydaniem decyzji. Sformułowany w decyzji nakaz "usunięcia nieprawidłowości poprzez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane (adres zamieszkania) jest, zdaniem strony, faktycznie adresowany do samego Inspektora jako organu kompetentnego do weryfikacji istniejącego zezwolenia (tez decyzji) a nie do niej, bo ze swej strony dopełniła wszelkich formalności, by zmieniony jej adres prywatny został ujawniony w dokumentacji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego. Decyzja, pomijając jej niezgodność z prawem, jest również zdaniem strony niewykonalna. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia podstawy prawnej jej wydania (głównie art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego), zaś skupia się na zupełnie innej kwestii, polegającej na wykładni procedury dokonywania zmiany zezwolenia/koncesji i konieczności uiszczenia opłaty (art. 105 ust. 2) za uaktualnienie zezwolenia, w zawrotnej wysokości 3292,50 zł. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4 oraz art. 37ar w związku z art. 99 ust. 1 i ust. 2, art. 102 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu, zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi zawierać aktualne dane dotyczące podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w powyższym zakresie. Strona we wniosku złożonym najpierw dnia [...] listopada 2010 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki, a później w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r., - wycofującym wniosek o zmianę - wniosła o dokonanie aktualizacji danych osobowych polegających na zmianie miejsca zamieszkania. Zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest decyzją administracyjną. "Aktualizacja danych" zawartych w zezwoleniu powoduje konieczność skorygowania jego treści. Art. 107 ustawy - Prawo farmaceutyczne, stanowi, iż wojewódzki inspektor farmaceutyczny prowadzi rejestr zezwoleń na prowadzenie aptek, punktów aptecznych oraz rejestr udzielonych zgód na prowadzenie aptek szpitalnych i zakładowych. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 powołanego przepisu rejestr powinien zawierać w odniesieniu do aptek i punktów aptecznych dane określone w art. 102 pkt 1-6. Zmiana zezwolenia, jego cofnięcie lub wygaśnięcie wymaga wprowadzenia stosownych zmian w rejestrze (ust. 3). Rejestr powinien zatem zawierać aktualne dane o przedsiębiorcy. Określenie osoby uprawnionej do prowadzenia apteki, w przypadku osoby fizycznej poprzez wskazanie jej imienia i nazwiska oraz adresu stanowi część składową zezwolenia, czyli jego treść. Takie ujęcie, w momencie zmiany określonych powyżej danych, skutkuje obowiązkiem zmiany zezwolenia. Te dane nie stanowią jedynie prywatnego adresu strony ale są również adresem przedsiębiorcy prowadzącego działalność. Nałożony na przedsiębiorcę obowiązek zgłaszania zmiany danych określonych w zezwoleniu dotyczy zarówno stanu faktycznego, jak i prawnego. Ustanowiony w art. 37ar ustawy - Prawo farmaceutyczne obowiązek zgłaszania zmiany danych służy, zdaniem organu, realizacji postulatu jawności informacji na temat prowadzonej działalności gospodarczej i umożliwia m.in. wykonywanie uprawnień kontrolnych przez organy inspekcji farmaceutycznej. Adres przedsiębiorcy stanowi zatem część składową zezwolenia i w przypadku jego zmiany powinna nastąpić zmiana zezwolenia na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy, do której to zmiany nie doszło, bo skarżąca nie uiściła stosownej opłaty. Słusznie zatem organ I instancji nakazał stronie usunięcie nieprawidłowości poprzez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane (adres zamieszkania) o przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą, gdyż prowadzenie działalności w postaci apteki ogólnodostępnej - detaliczny obrót produktami leczniczymi - wymaga uzyskania zezwolenia. Zmiana taka może nastąpić tylko w drodze zmiany decyzji, od której pobierana jest opłata (art. 105 ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne). Strona zatem powinna wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia i dokonać jego opłaty, aby prowadzona działalność była zgodna z przepisami prawa. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła nieważność z powodu braku podstawy prawnej do jej wydania, niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 37 ar w związku z art. 99 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 102 pkt 2 ustawy z dnia 06.09.2001 r. Prawo Farmaceutyczne oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy nieważnej decyzji organu I instancji i wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obydwu instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem strony powołany w decyzji organu I instancji art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego nie mógł stanowić podstawy prawnej do wydania powyższego nakazu, bo usunięcie stwierdzonego naruszenia dotyczy tylko wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi,, a skarżącej nigdy nie zarzucano, aby łamała jakiekolwiek przepisy resortowe, dokonując sprzedaży leków i wyrobów farmaceutycznych. Art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego nie daje Inspektorowi Farmaceutycznemu kompetencji do wydania innego nakazu (decyzji) niż w przedmiocie, jaki ten przepis wymienia. Główny Inspektor Farmaceutyczny, w zaskarżonej decyzji nie wymienił już, jako podstawy prawnej swojej decyzji, art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego. Organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu odwołania, iż przepis ten nie upoważniał do wydania decyzji o takiej treści. Główny Inspektor Farmaceutyczny pominął milczeniem "trafność" zastosowania art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa Farmaceutycznego przez organ I instancji, nie wskazując jednocześnie żadnego innego przepisu, który stanowiłby o kompetencji inspektora farmaceutycznego do wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości w zezwoleniu dotyczącym prowadzenia apteki. Nadto skarżąca podniosła, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny jest organem uprawnionym zarówno do udzielania, jak i zmiany zezwolenia w drodze decyzji, gdyż stanowi o tym art. 99 ust. 2 Prawa Farmaceutycznego. Decyzja zmieniająca nie może być jednak wydana z urzędu, ale na wniosek osoby zainteresowanej. Skarżąca, jak podała, zgłosiła Inspektorowi pismem z dnia [...].11.2010 r. zmianę prywatnego adresu, dopełniając obowiązku wynikającego z art. 37 ar Prawa Farmaceutycznego (przepis ten nie określa czasu, w jakim należy zgłosić zmianę, co nie upoważnia organu do czynienia zarzutu z tego tytułu). [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] decyzją z dnia [...].01.2011 r., powołując jako podstawę prawną art. 99 ust. 2 w związku z art. 37 ar Prawa Farmaceutycznego, odmówił dokonania zmiany adresu skarżącej w posiadanej przez nią koncesji (zezwolenia). Skoro Inspektor potraktował pismo skarżącej z dnia [...].11.2010 r. jako wniosek o zmianę zezwolenia (świadczy o tym przywołanie art. 99 ust. 2 Prawa farmaceutycznego) a jednocześnie wydał decyzję odmowną, to zaskarżona obecnie decyzja (nawet gdyby była zgodna z prawem) zawiera nakaz, który skarżąca dobrowolnie wypełniła kilka miesięcy wcześniej. Inspektor zażądał opłaty w kwocie 3292,50 zł. za aktualizację prywatnego adresu skarżącej w posiadanej przez nią koncesji (zezwoleniu) a brak tej opłaty stał się jedyną przyczyną decyzji odmownej, wydanej [...].01.2011 r. Skarżąca podtrzymała przy tym zarzuty sformułowane w odwołaniu (oprócz zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a.) podkreślając, że zgłosiła Inspektorowi zmianę prywatnego adresu, zaś forma prawna załatwienia wniosku należała już do Inspektora, a nie do skarżącej, zaś wydany nakaz trafia obecnie w próżnię. Nie można bowiem zobowiązywać skarżącej do czegoś, co już raz wykonała. Podniosła nadto, że organ lI instancji, w swoim uzasadnieniu, wyszedł szeroko poza meritum sprawy. Błędne jest, zdaniem skarżącej, twierdzenie organu, iż "w przypadku zmiany danych objętych zezwoleniem, podmiot zobowiązany jest wystąpić o zmianę zezwolenia". Jedyny obowiązek spoczywający na przedsiębiorcy wynika z art. 37 ar Prawa farmaceutycznego, który skarżąca, jak podała w skardze, wypełniła. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwana p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym, stosownie do § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skargą objęta jest decyzja w sprawie usunięcia nieprawidłowości przez zaprzestanie posługiwania się zezwoleniem na prowadzenie apteki co oznacza, iż kontrolą Sądu objęte są rozstrzygnięcia wydane w tym przedmiocie nie zaś decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie zmiany ww. zezwolenia, co do której prawidłowości skarżąca również podnosi w uzasadnieniu swoje wątpliwości. Stąd też Sąd nie wdawał się w ocenę legalności ww. decyzji i zarzutów odnoszących się do tego rozstrzygnięcia. Natomiast dokonując w takim zakresie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, iż nosi ona znamiona wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i z tego względu podlega uchyleniu wraz z decyzją z dnia 23 maja 2011 r. Stosownie do art. 120 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo farmaceutyczne, do którego organy w kontrolowanych decyzjach się odwołują w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usunięcie w ustalonym terminie stwierdzanych uchybień. Zastosowanie tego przepisu nie może jednak ograniczać się do sytuacji, w których doszło do naruszenia wymogów w zakresie sprzedaży leków i wyrobów farmaceutycznych. W przepisie jest bowiem mowa o wymaganiach dot. obrotu ww. produktami, a taka jego treść, wbrew stanowisku strony, oznacza, iż chodzi o wymagania w ogólności dot. obrotu tymi produktami a zatem w powyższym trybie organ może żądać usunięcia innych nieprawidłowości dot. szeroko rozumianego obrotu a więc również tych, które dotyczą innych (niż sprzedaż leków) zasad określonych w powołanej ustawie, a związanych z obrotem lekami i produktami farmaceutycznymi. Powołany przepis nie może jednak stanowić podstawy do objętego zaskarżoną decyzją nakazu usunięcia nieprawidłowości przez zaprzestanie posługiwania się przez skarżącą zezwoleniem zawierającym nieaktualne dane w zakresie adresu zamieszkania strony. Skarżącej została udzielona koncesja (zezwolenie) na prowadzenie apteki. Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić wyłącznie w przewidzianym przez obowiązujące prawo trybie. Okoliczność, iż adres zamieszkania strony stanowiący element zezwolenia uległ zmianie nie wywołują skutku, jaki przepisy prawa łączą z pozbawieniem w określonym trybie mocy wiążącej ww. decyzji. Z akt administracyjnych wynika jednak, iż żaden z trybów skutkujących powyższym nie został zastosowany i nie jest prowadzone nawet jakiekolwiek postępowanie w tym zakresie. Decyzja w postaci ww. koncesji (zezwolenia) pozostaje zatem w obrocie prawnym i posługiwanie się tym zezwoleniem nie może być rozumiane jako naruszenie wymagań, o których w powołanym przepisie mowa. Nie doszło bowiem ani do jej cofnięcia czy wygaśnięcia (lub zmiany). Podnieść przy tym dodatkowo należy, iż obowiązkiem organu jest w świetle art. 120 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy wyznaczenie terminu usunięcia stwierdzonych uchybień. Ustalenie terminu w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego na konkretną datę [...] czerwca 2011 r. nie jest spełnieniem powyższego wymogu. Natomiast odrębną kwestią pozostaje zagadnienie wiążące się ze zmianą adresu zamieszkania strony i wynikającymi z powołanej ustawy jej obowiązkami. Stosownie do art. 102 powołanej ustawy zezwolenie na prowadzenie apteki powinno zawierać w przypadku osoby fizycznej (na rzecz której wydano zezwolenie) również jej adres. Ten element jest zatem elementem zezwolenia i zmiany w tym zakresie nie są tylko techniczną zmianą i ujawnienie ich w rejestrze może nastąpić tylko w przypadku zmiany zezwolenia w tym zakresie. Zgłoszenie zatem zmiany organowi nie jest równoznaczne z wypełnieniem obowiązku przez stronę podjęcia działań zmierzających do zmiany decyzji. Postępowanie w tym zakresie zostaje wszczęte bowiem na wniosek strony. Przepisy nie określają wprawdzie terminu zgłoszenia zmiany danych i wniosku o zmianę zezwolenia. Niemniej jednak podjęcie działań w tym zakresie leży nie tylko w interesie społecznym, z którego realizacją związany jest wymóg ujawnienia zmian w rejestrze ale także w interesie przedsiębiorcy, zaś decyzja w przedmiocie zmiany zezwolenia również podlega kontroli Sądu i w przypadku wątpliwości strony co do jej legalności, może ona wykorzystać przewidziany prawem tryb zaskarżenia, o którym organ ma obowiązek stronę pouczyć. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 uwzględniając art. 152 ppsa zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 ppsa.