VI SA/Wa 2285/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "M." Spółki jawnej z siedzibą w O. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej jako "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. Sp. j. z siedzibą w O. (dalej nazywanej "spółką", "skarżącą") od decyzji własnej z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 8.374,40 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Nr [...] O. – K. w km 299+196 strona prawa, w obrębie działek Nr [...] i [...] w O. poprzez umieszczenie dwóch tablic reklamowych o treści: "[...]" o łącznej powierzchni (2 x 1,72m2) 3,44m2 w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...]marca 2015 r. włącznie tj. 54 dni oraz o łącznej powierzchni (2 x 0,59m2) 1,18m2 w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. włącznie, tj. 20 dni; bez zezwolenia zarządcy drogi, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynikało, że w czasie rutynowego objazdu dróg w dniu [...] stycznia 2015 r. pracownicy GDDKiA stwierdzili, że w pasie drogowym drogi krajowej Nr [...] O. – K. w km 299 + 196 strona prawa w O. stoją zespolone dwie tablice reklamowe. Jedna tablica reklamowa o treści "[...]" wraz z szatą graficzną. Organ zlecił wykonanie operatu pomiarowego celem analizy lokalizacji reklamy w stosunku do granic pasa drogowego. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. poinformowano skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i przysługujących w postępowaniu prawach strony. Według operatu wykonanego przez uprawnionego geodetę powierzchnia obu reklam naruszająca pas drogowy w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2015 r. włącznie wynosiła 3,44 m2. Przy czym każda z reklam miała powierzchnię 1,72 m2. Skarżąca w odpowiedzi potwierdziła zajęcie pasa drogi krajowej nr [...], wskazując, że dokonała tego nieświadomie i zobowiązała się do przesunięcia reklamy tak by ta nie zajmowała terenu zarządzanego przez GDDKiA. W dniu [...] marca 2015 r. zespolona konstrukcja z reklamami została częściowo usunięta z pasa drogowego, co zostało potwierdzone notatką służbową oraz opracowaną dokumentacją graficzną i fotograficzną, a także adnotacją w książce objazdu przedmiotowej drogi. Mimo to reklamy nadal zajmowały pas drogowy drogi krajowej nr [...] według dokonanego pomiaru na łącznej powierzchni (2 x 0,59m2) 1,18 m2 w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. włącznie, tj. 20 dni; bez zezwolenia zarządcy drogi. Następnie w dniu [...] marca 2015 r. przeprowadzona została wizja lokalna w terenie w której skarżąca nie uczestniczyła, a o której została prawidłowo zawiadomiona. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wymierzył karę pieniężną spółce M. Sp. j. z siedzibą w O. za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Nr [...] O. – K. w km 299+196 strona prawa, w obrębie działek Nr [...] i [...] w O. bez zezwolenia i umieszczenie w nim dwóch tablic reklamowych o treści: "[...]" o łącznej powierzchni (2 x 1,72m2) 3,44m2 w okresie od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2015 r. włącznie tj. 54 dni oraz o łącznej powierzchni (2 x 0,59m2) 1,18m2 w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r., w wysokości 8.374,40 zł. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.) dalej jako u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei za samowolne zajęcie pasa drogowego bądź przekroczenie terminów określonych w decyzji lub powierzchni większej niż określone w decyzji nakłada się kary pieniężne w wysokości dziesięciokrotnej opłaty ustalonej w art. 40 ust. 6 ww. ustawy. Następnie GDDKiA wyjaśnił sposób obliczenia wysokości kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, wskazując, że wyliczona została ona na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad i wynosi za każdy dzień zajęcia 1 m2 powierzchni reklamy 4,00zł. Z kolei powierzchnię zajmowanego pasa drogowego organ wyliczył w oparciu o wykonany operat pomiarowy. Mając na uwadze, że skarżąca zajmowała bez zezwolenia pas drogowy przez okres 54 dni oraz okres 20 dni, organ ustalił karę w wysokości 8.674,40 zł jako sumę kar w wysokości: 7.430,40 zł oraz 944,00 zł ustalonych jako iloczyn dni zajęcia i powierzchni zajęcia odpowiednio 3,44 m2 i 1,18 m2. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ustalono wysokość kary pieniężnej jako dziesięciokrotność opłaty wyliczonej. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając wydanej przez GDDKiA decyzji naruszenie: – art. 7, 8, 9, 12 i 35 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który doprowadził do wymierzenie skarżącemu wyższej kary niż miałoby to miejsce w przypadku prowadzenia postepowania z zachowaniem zasad wynikających z k.p.a.; – art. 12 i 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez prowadzenia postępowania przez okres 50 dni i nie poinformowanie o tym strony; – art. 10 i art. 9 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu; – art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez przyjęcie za udowodnione, że okres zajęcia pasa drogowego wynosił 54 dni oraz 20 dni; – art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez działanie organu w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz informowania stron o prowadzonym postępowaniu, a także równości wobec prawa. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia takiego faktu na zarządcy spoczywa obowiązek wymierzenie kary niezależnie od okoliczności. Organ podkreślił, że w postepowaniach prowadzonych z urzędu datą wszczęcia postępowania jest dzień dokonania pierwszej czynności w sprawie, a zatem w sprawie niniejszej, był to dzień [...] stycznia 2015 r., w którym podczas objazdu drogi krajowej nr [...] stwierdzono domniemane zajęcie pasa drogowego. Z kolei w tego typu sprawach strona zawiadamiana jest o wszczęciu postępowania po stwierdzeniu zajęcia pasa drogowego. Z uwagi na fakt, że organ zlecił opracowanie operatu geodezyjnego, dopiero po jego wpłynięciu do organu w dniu [...] lutego.2015 r., organ w dniu [...] marca 2015 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie. Organ stwierdził zatem, że strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu i mogła zapoznać się z powierzchnią reklam naruszających pas drogowy wykazanych w wykonanym operacie pomiarowym zarówno w czasie wizji lokalnej jak również w siedzibie GDDKIA-O/K. - zgodnie z zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Z przysługującego prawa strona jednak nie skorzystała. Organ podkreślił, że zarzut dotyczący błędnej daty stwierdzającej fakt przesunięcia reklam w notatce służbowej i dokumentacji fotograficznej, przywołanej w zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu na wydaną decyzję. Od wymienionej na wstępie decyzji M. Sp. j. z siedzibą w O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: – art. 7, 8, 9, 12 i 35 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który doprowadził do wymierzenie skarżącemu wyższej kary niż miałoby to miejsce w przypadku prowadzenia postepowania z zachowaniem zasad wynikających z k.p.a.; – art. 12 i 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez prowadzenia postępowania przez okres 50 dni i nie poinformowanie o tym strony; – art. 10 i art. 9 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu; – art. 40 ust. 6 u.d.p. poprzez przyjęcie za udowodnione, że okres zajęcia pasa drogowego wynosił 54 dni oraz 20 dni; – art. 2 i art .32 Konstytucji RP poprzez działanie organu w sposób sprzeczny z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz informowania stron o prowadzonym postępowaniu, a także równości wobec prawa; – art. 77 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wadliwy, tj. przez dokonywanie ustaleń na podstawie mapy sytuacyjnej nieznanego pochodzenia z pominięciem tzw. książki drogi, o której mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podniosła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w bardzo nieprecyzyjny sposób wskazywało, w jakim zakresie reklamy zajmują pas drogowy. Wskazana została bowiem jedynie powierzchnia reklamy, nie zaś odległość o jaką należałoby przesunąć reklamę. Mimo to niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu przez reklamy pasa drogowego podjęła czynności zmierzające do usunięcia ich z pasa drogowego. Wskazała, że została przy tym błędnie pouczona w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu o odległości, o jaką musi przesunąć reklamy. Dlatego też w ocenie skarżącej nie sposób zgodzić się z nałożeniem kary. Podkreśliła ponadto, że organ celowo przedłużał postępowanie, m.in wyznaczając wizję lokalną na tak odległy od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania termin. Podkreśliła, że fakt zajęcia pod sporną reklamę pasa drogowego został stwierdzony w dniu [...] stycznia 2015 r. Z chwilą uzyskania takiej informacji zarządca drogi niezwłocznie powinien zatem ustalić, czy na zajęcie pasa drogowego wydał pozwolenie, a jeżeli nie, to po potwierdzeniu bez zbędnej zwłoki faktu nielegalnego umieszczenia reklamy, powinien wszcząć niezwłocznie postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary. Podniosła, że nie może ona ponosić konsekwencji zwłoki we wszczęciu postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy z treści przedmiotowej reklamy wynikało w jednoznaczny sposób w stosunku do kogo postępowanie powinno być wszczęte. Wskazała, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie poinformowano skarżącej o powierzchni w jakiej doszło do zajęcia pasa drogowego, pomimo iż organ posiadał już wtedy wykonany przez uprawnionego geodetę operat. W ocenie skarżącej, organ spodziewając się ewentualnej natychmiastowej reakcji w postaci podjęcia działań mających na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, nie chciał mu tego ułatwiać. Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego wskazała, że nie wiadomo jaka mapa znajduje się w aktach administracyjnych, albowiem nie ma wskazanego na niej żadnego organu, z którego zasobów miałaby ona pochodzić i nie jest opisana. Zatem taki dokument nie pozwala zorientować się w kwestiach, które są istotne z punktu widzenia przedmiotu postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem obie decyzje GDDKiA nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przypomnieć należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Ochronę drogi, rozumianą, jako opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p. działania, mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 u.d.p., zarządca drogi. Do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8 u.d.p.). Jak stanowi art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei ust. 2 cytowanego przepisu mówi, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zgodnie natomiast z ust. 3 za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Jak wynika z treści ust. 5 cytowanego przepisu opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Z kolei według art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W dniu stwierdzenia przez organ, że przedmiotowe reklamy zajmowały pas drogowy, sieć dróg krajowych określało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz. U. Nr 59, poz. 371). Zgodnie z załącznikiem nr 6 w/w rozporządzenia w granicach miasta O. droga nr [...] jest drogą krajową. Jak z kolei wynika z treści art. 18 ust. 1 pkt 1 u.d.p. centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego należy wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych. Organ ten jest również uprawniony do działań obejmujących pas drogowy tej drogi krajowej. W rozpoznawanej sprawie, okoliczność, iż przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogi krajowej nr [...], nie jest sporna. Skarżąca spółka nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania faktu umieszczenia przez nią reklamy w tym miejscu. Zakwestionowała natomiast ustalenia organu w zakresie wysokości nałożonej kary, wskazując, że wynikały one z celowego przedłużania przez organ postępowania. Dlatego też w ocenie skarżącej nałożenie kary za okres od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2015 r. nie było możliwe albowiem dopiero w dniu [...] marca 2015 r. uzyskała ona informację o zajęciu pasa drogowego. Z kolei argumentując przeciwko nałożeniu kary za okres od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2015 r. skarżąca wskazała, że została poinformowana w sposób nieprecyzyjny o lokalizacji reklamy zaś okres wyznaczenia wizji lokalnej narażał skarżącą na dodatkowe koszty. W ocenie Sądu argumentacja skarżącej w powyższym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie fakt zajęcia pasa drogowego jest niewątpliwy, co potwierdza zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy. Ponadto organ zasadnie zlecił ustalenie przedmiotowej okoliczności uprawnionemu geodecie. Sporządzony operat geodezyjny (k. 5-15 akt administracyjnych) wpłynął do GDDKiA oddział w K. w dniu [...] lutego 2015 r., a w dniu [...] marca 2015 r. zostało do strony postępowania wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Sąd zauważa przy tym, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek skarżącej, a zatem pierwszymi czynnościami w sprawie były dokonanie przez pracowników organu wpisu w dzienniku objazdu dróg oraz sporządzenie notatki służbowej z [...] stycznia 2015 r. dokumentującej znajdowanie się w pasie drogowym przedmiotowych reklam. Od momentu wykonania przez uprawnionego geodetę operatu pomiarowego możliwe było dokonanie przez organ analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem ustalenia czy przedmiotowa reklama zajmuje pas drogowy drogi krajowej nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych organ po stwierdzeniu, że w istocie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jak słusznie skarżąca zauważyła w skardze, decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną. Wynika to z treści art. 40 ust. 12 u.d.p. Ponadto z ustawy nie wynikają żadne dodatkowe warunki nałożenia tej kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Dla odpowiedzialności administracyjnej nie ma zatem znaczenia w tym wypadku stopień zawinienia lub jego brak, gdyż stosownie do przepisów u.d.p., nałożenie kary pieniężnej jest uzależnione od samego faktu naruszenia prawa. Okoliczność ta znajduje swoje odzwierciedlenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (m.in. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., II GSK 68/08, Lex nr 489107). Wydana decyzja zatem w sposób właściwy określa okresy w jakich przedmiotowa reklama znajdowała się w pasie drogowym i w wymierza karę w prawidłowej wysokości, z uwzględnieniem odpowiednich przepisów. Na jej wysokość wpływ miała liczba dni od momentu wykrycia naruszenia do dnia ostatecznego usunięcia reklamy, co zostało potwierdzone notatką służbową oraz opracowaną dokumentacją graficzną i fotograficzną wykonaną w dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz adnotacją w książce objazdu przedmiotowej drogi. Również zarzuty skarżącej, iż nie została w sposób precyzyjny poinformowana o lokalizacji reklamy, zaś okres wyznaczenia wizji lokalnej narażał ją na dodatkowe koszty nie zasługują na uwzględnienie. Obowiązkiem organu administracji jest powiadomić stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także przysługujących w postępowaniu prawach i obowiązkach, co organ uczynił pismem z dnia [...] marca 2015 r. W piśmie tym znalazło się pouczenie o prawie do zapoznania się z aktami postepowania oraz złożenia wyjaśnień. Strona miała zatem zapewniony czynny udział w postępowaniu, gdyż mogła zapoznać się z aktami sprawy, a tym samym powierzchnią reklam naruszających pas drogowy, który został przedstawiony w operacie pomiarowym. Strona mogła zapoznać się z nim zarówno w siedzibie organu, jak również podczas wizji lokalnej wyznaczonej na dzień [...] marca 2015 r. Mimo skutecznie doręczonego zawiadomienia skarżąca nie skorzystała ze swojego prawa, dlatego też należało uznać, że niewłaściwie zadbała o swój interes. Za takie działanie nie sposób uznać wykonania telefonu do siedziby organu i próby uzyskania jakichkolwiek informacji, na które to działanie z resztą skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Z kolei argumentacja skarżącej jakoby reklama została ostatecznie usunięta z pasa drogowego w dniach między [...] a [...] marca 2015 r. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w aktach administracyjnych materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających niniejszą okoliczność, mogących podważyć ustalenia dokonane choćby w toku przeprowadzonej wizji w terenie w dnu [...] marca 2015 r. Również zarzuty dotyczące znajdującej się w aktach administracyjnych mapy nie zasługują na uwzględnienie. Sporządzony operat pomiarowy, znajdujący się w aktach administracyjnych (k. 5-15) został w sposób czytelny opisany przez uprawnionego do jego sporządzenia geodetę. Załączona do niego mapa zasadnicza stanowi jego część i powinna być analizowana wraz z pozostałą częścią operatu pomiarowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że GDDKiA dokonało prawidłowego wywodu prawnego co do sposobu ustalania wymaganego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz wymierzyło w sposób prawidłowy karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, w wysokości określonej przepisami ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że GDDKiA w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku prowadzonego postępowania, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 80 k.p.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.