VI SA/Wa 2285/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieprawidłowo oznakowanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1059), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 678, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. P., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 1200 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu ośmiu partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] - [...] kwietnia 2016 r. przez inspektorów reprezentujących [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...], w sklepie mieszczącym się w K. przy ul. [...], należącej do przedsiębiorcy K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] K. P. w N. S., zwanego dalej "skarżącym", sprawdzono prawidłowość przekazywania konsumentom obowiązkowych informacji o artykułach rolno- spożywczych oferowanych do sprzedaży luzem. W wyniku powyższego stwierdzono, że poddane ocenie osiem partii wyrobów cukierniczych, tj.: 1. sernik na zimno w ilości 0,6 kg, w cenie sprzedaży 22,80 zł/kg, wartości 13,68 zł.  2. torcik owocowy w ilości 1,2 kg, w cenie sprzedaży 24,00 zł/kg, wartości 28,80 zł, 3. szarlotka w ilości 2,5 kg, w cenie sprzedaży 24,00 zł/kg, wartości 60,00 zł, 4. sernik w ilości 2 kg, w cenie sprzedaży26,40 zł/kg, wartości 52,80 zł, 5. sernik z bezą w ilości 2 kg, w cenie 26,40 zł/kg, wartości 52,80 zł, 6. babeczki z wiśnią w ilości 2 kg, w cenie sprzedaży 24,00 zł/kg, wartości 48,00 zł, 7. ciastka z gruszką w ilości 0,7 kg, w cenie sprzedaży 24,00 zł/kg, wartości 16,80 zł, 8. ciasteczka ryżowe w ilości 0,8 kg, w cenie sprzedaży 40,00 zł/kg, wartości 32,00 zł, o łącznej wartości 304,88 zł, nie odpowiadały jakości handlowej z uwagi na brak w miejscu sprzedaży, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, wykazu składników, w tym składników lub substancji pomocniczych powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, co naruszało wymagania określone w § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie znakowania". Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z [...] kwietnia 2016 r. (nr akt kontroli: [...]). Wobec stwierdzonych nieprawidłowości, pismem z [...] maja 2016 r., organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu ośmiu partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w [...] wymierzył K. P., w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pieniężną w wysokości 1.200 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu ośmiu partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Pismem z 17 czerwca 2016 r., skarżący złożył do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez niego art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania, gdyż zakwestionowane w toku kontroli produkty były pełnowartościowe i ich jakość spożywcza nie została zakwestionowana. Skarżący potwierdził, iż brak było pisemnej informacji wskazującej na składniki z jakich wyroby zostały wyprodukowane, jak też brak było pisemnej informacji na temat składników lub substancji powodujących alergie. Jednakże w ocenie skarżącego nie został naruszony przepis § 19 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie znakowania, albowiem przepis ten uzależnia podanie wskazanych informacji od życzenia konsumenta (klienta finalnego). W toku kontroli nie stwierdzono jednak, żeby klienci pytający o informacje w przedmiocie składników wyrobów nie otrzymywali takich informacji. Skarżący, przywołując treść § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania, wyjaśnił, że realizował obowiązek informacyjny zgodnie z treścią ww. przepisu w ten sposób, że zatrudnieni w sklepie sprzedawcy byli zobowiązani do udzielania na życzenie klienta szczegółowych informacji na temat składników sprzedawanych wyrobów cukierniczych, jak też na temat składników lub substancji powodujących alergie lub reakcje nietolerancji. Ponadto skarżący stwierdził, że nałożoną karę należałoby uznać za niewspółmiernie wysoką w stosunku do naruszenia, i to nawet wówczas, gdyby informowanie o składnikach wyrobów przez sprzedawców w sklepie uznano za niespełniające wymogów wynikających z przepisów o jakości towarów rolno-spożywczych. Zgodnie bowiem z art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy kara pieniężna za wynikające z tego przepisu uchybienie nie może być niższa niż 500 zł, ale nie może być wyższa niż de facto pięciokrotności wartości zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy decyzję I instancji. Organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy podniósł, że nie ulega wątpliwości, i nie kwestionuje tego również strona, że przy oferowanych przez nią ośmiu partiach produktów brak było informacji o ich składzie, tym samym w świetle definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, nie spełniały one ustawowych wymogów w zakresie jakości handlowej. Odnosząc się do sposobu, w jaki skarżący rzekomo przekazywał konsumentom informacje o wykazie składników produktów, organ podniósł, że strona nieprawidłowo zinterpretowała treść § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania, gdyż ten, wbrew twierdzeniu strony, nie uzależnia podania informacji o produktach oferowanych bez opakowań od życzenia konsumenta. Przepis § 19 rozporządzenia w sprawie znakowania jednoznacznie mówi, iż w przypadku wszystkich środków spożywczych, które są oferowane bez opakowań - "luzem" - obowiązkowo muszą znajdować się przy nich lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom informacje m.in. o wykazie składników. Zdaniem organu odwoławczego kupujący nie może więc być informowany o produkcie w sposób pośredni, wymagający od niego podjęcia czynności związanych z zasięgnięciem informacji o składzie, w przedmiotowej sprawie zapytania pracownika placówki, ponieważ to na sprzedawcy ciąży obowiązek przekazania wszystkich wymaganych prawem informacji. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że skarżący w niniejszej sprawie nie zapewnił konsumentom informacji o oferowanych produktach, Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie wymierzenia przez organ pierwszej instancji kary niewspółmiernie wysokiej w stosunku do naruszenia, organ stwierdził, że jest ona właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży dostępne były tylko artykuły rolno-spożywcze odpowiadające jakości handlowej. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji, wymierzając karę pieniężną w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy ocenił poszczególne przesłanki zawarte w ww. art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co wpłynęło na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, tj. zastosował sankcję, która jest proporcjonalna do wielkości kontrolowanego podmiotu oraz stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. wniósł o uchylenie decyzji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Skarżący powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji W odpowiedzi na skargi Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W myśl przepisu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną żywnością. W szczególności, zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd. Do dnia 12 grudnia 2014 r. podstawowe przepisy jakości handlowej w zakresie oznakowania środków spożywczych znajdowały się w ustawie o jakości handlowej i ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z dniem 13 grudnia 2014 r. zaczęły być stosowane wymagania jakości handlowej wynikające z rozporządzenia nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Przedstawiony stan prawny obowiązywał w czasie prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego. Stosowane od dnia 13 grudnia 2014 r. rozporządzenie nr 1169/2011 doprecyzowuje zasady odpowiedzialności podmiotów za informację o żywności. Podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informację na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy lub - jeżeli ten podmiot nie prowadzi działalności w Unii - importer danego środka na rynek Unii (art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia). Podmiot odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych (art. 8 ust. 2 rozporządzenia). Bez uszczerbku dla tej zasady, podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione (art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja jakości handlowej, zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, obejmuje m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spożywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Rozporządzenie nr 1169/2011 w art. 6 stanowi, że każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego musza towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie z tym rozporządzeniem. Od dnia 9 stycznia 2015 r. kwestię znakowania w miejscu sprzedaży żywności luzem reguluje § 19 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29). Powyższe rozporządzenie w sprawie znakowania w § 19 ust. 1 pkt 3 stanowi, że w przypadku środków spożywczych oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniach sprzedaży na życzenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaży podaje się m.in. wykaz składników - zgodnie z art. 18-20 rozporządzenia 1169/2011, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 21 tego rozporządzenia (składniki alergenne). Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje, o których mowa w ust. 1, podaje się w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. W ocenie Sądu bezsporne jest, że przy oferowanych przez skarżącego ośmiu partiach produktów brak było informacji o ich składzie, tym samym w świetle definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, nie spełniały one ustawowych wymogów w zakresie jakości handlowej. Nie można się zgodzić ze skarżącym, aby wystarczającym dla zadość uczynienia obowiązkowi informacyjnemu było samo istnienie możliwości przekazywania konsumentom ustnej informacji o wykazie składników produktów. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nieprawidłowo zinterpretował treść § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania, gdyż ten, wbrew twierdzeniu strony, nie uzależnia podania informacji o produktach oferowanych bez opakowań od życzenia konsumenta. Wprowadzenie do wyliczenia w tym przepisie brzmi bowiem następująco: "W przypadku środków spożywczych oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniu sprzedaży na życzenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaży podaje się (...)". Zgodnie więc z regułami składni w języku polskim wyrażenie "na życzenie konsumenta" odnosi się do wyrażenia "pakowania środków spożywczych w pomieszczeniu sprzedaży" nie zaś do wyrażenia "podaje się". Tym samym przepis § 19 rozporządzenia w sprawie znakowania jednoznacznie mówi, iż w przypadku wszystkich środków spożywczych, które są oferowane bez opakowań - "luzem" - obowiązkowo muszą znajdować się przy nich lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom informacje m.in. o wykazie składników. Sąd podkreśla, że możliwość podawania informacji ustnie należy rozpatrywać w kontekście art. 12 rozporządzenia 1169/2011, który w ust. 2 wskazuje, że inne sposoby podawania informacji niż na etykiecie lub opakowaniu będą możliwe po przyjęciu przez Komisję Europejską stosownych aktów delegowanych i dotyczy środków opakowanych. Ten sam artykuł 12 w ust. 5 sanowi, że do żywności nieopakowanej (takiej jak w niniejszej sprawie) ma zastosowanie art. 44 tego rozporządzenia. Przepis art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1169/2011 pozostawił państwom członkowskim swobodę co do przyjmowania przepisów krajowych dotyczących sposobu udostępniania danych szczegółowych o żywności nieopakowanej. Polski ustawodawca nakazał, by dane obowiązkowe były "podawane w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu" (tak § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania). Zapis ten jednoznacznie wskazuje, że konieczne jest zapewnienie konsumentowi bezpośredniego dostępu do informacji, bez pośrednictwa sprzedawcy. Należy zgodzić się z organem, że kupujący nie może być informowany o produkcie w sposób pośredni, wymagający od niego podjęcia czynności związanych z zasięgnięciem informacji o składzie, w przedmiotowej sprawie zapytania pracownika placówki, ponieważ to na sprzedawcy ciąży obowiązek przekazania wszystkich wymaganych prawem informacji. Z tym zakresem informacji konsument powinien się zaznajomić w sposób bezpośredni przed dokonaniem czynności zakupu. Bezspornym jest w sprawie, iż wykaz składników nie był uwidoczniony dla konsumentów, a taki sposób oznakowania nie odpowiadał wymaganiom § 19 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania, Podanie informacji przez personel w formie ustnej nie spełnia wymogu § 19 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania. Zdaniem Sądu skarżący w niniejszej sprawie nie zapewnił konsumentom informacji o oferowanych produktach, co ma szczególnie istotne znaczenie zwłaszcza w przypadku osób z różnego rodzaju nietolerancjami pokarmowymi, które z tego względu muszą unikać pewnych składników (składniki alergenne), a tym samym niewątpliwie odpowiada na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie wymierzenia przez organ I instancji kary niewspółmiernie wysokiej w stosunku do naruszenia, wskazać należy, że jest on niezasadny. W myśl art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej każdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów. Natomiast ustawodawca unijny sformułował postulat dla państw członkowskich dotyczący zasad wymierzania kar z tytułu naruszenia prawa żywnościowego wynikający z art. 17 ust. 2 in fine rozporządzenia nr 178/2002. W myśl tego przepisu kary ustanowione przez państwa członkowskie z tytułu naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zdaniem Sądu miarkując stopień szkodliwości czynu, organ I instancji zasadnie stwierdził, że strona jako profesjonalista prowadzący działalność gospodarczą od niemal 15 lat powinna wykonywać ją ze świadomością obowiązującego stanu prawnego i wynikających z niego konsekwencji, w szczególności w zakresie prowadzonej przez nią działalności. Oznakowanie oferowanych przez stronę produktów powinno zawierać wszelkie niezbędne konsumentom informacje, gdyż umieszczenie niepełnych i nierzetelnych danych o produktach uniemożliwia konsumentom dokonanie świadomego wyboru, co przekłada się na naruszenie zarówno ekonomicznych, jak i zdrowotnych interesów konsumenta. Mając na uwadze zakres naruszenia organ I instancji zasadnie uznał, iż oferowanie produktów niewłaściwej jakości handlowej narusza wymagania w zakresie oznakowania artykułów rolno-spożywczych istotne z punku widzenia ich właściwości. Uwzględniając przesłankę dotychczasowej działalności kontrolowanego przedsiębiorcy na rynku spożywczym, organ I instancji wziął po uwagę, że nie prowadzono wobec strony postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa żywnościowego. Wielkość obrotów i przychodu ustalono na podstawie oświadczenia strony z 12 kwietnia 2016 r. Wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych - łączna wartość zakwestionowanych niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynosiła 304,88 zł. Zdaniem Sądu organy trafnie stwierdziły, że wymierzona kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko artykuły rolno-spożywcze o odpowiedniej jakości handlowej, jak również będzie najmniej uciążliwa z możliwych dostępnych środków. Wymierzona skarżącemu kara spełnia jednocześnie funkcję prewencyjną i represyjną, stosownie do wymogów nałożonych przez ustawodawcę unijnego, by nałożone kary były skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.