VI SA/Wa 2287/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "spółka"), pismem z dnia 16 października 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W złożonej skardze bez podpisu wskazano jako Prezesa Zarządu skarżącej spółki – P. K.. W związku z ujawnionymi brakami formalnymi skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA, spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: a) podpisanie skargi zgodnie z reprezentacją, b) nadesłania/złożenia oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem, kopii pełnego odpisu ze swojego Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie wydruku komputerowego pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym), z którego wynikają osoby oraz sposób jej reprezentacji, a zwłaszcza umocowania dla osoby, która podpisze skargę. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 10 grudnia 2019 r. (na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 14) na adres wskazany zarówno w skardze, jak i na kopercie w której została nadana (k. 2, 6). Termin do usunięcia braków formalnych skargi bezskutecznie upłynął we wtorek 17 grudnia 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 p.p.s.a. Jednym z tych wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wykazanie umocowania przez wspomniane osoby warunkuje przyjęcie, że skarga została złożona przez osobę uprawnioną do działania w imieniu strony skarżącej. Do dokumentów, o których mowa w art. 29 p.p.s.a., zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Wymienione dokumenty stanowią wymogi formalne pisma (skargi) w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z wymogiem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu, bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Jak wynika z akt sprawy, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. skarżąca została skutecznie wezwana w dniu 10 grudnia 2019 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi zgodnie z reprezentacją oraz nadesłania oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu ze swojego Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS wydruku komputerowego), z którego wynikają osoby oraz sposób jej reprezentacji , a zwłaszcza umocowanie dla osoby, która podpisze skargę. W wezwaniu zakreślono skarżącej termin do wykonania wezwania oraz zawarto prawidłowe pouczenie o skutkach jego niewykonania (k. 12-13). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma możliwości zmiany tego terminu. W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem na wykonanie wezwania przez spółkę był 17 grudnia 2019 r. Do dnia wydania przedmiotowego orzeczenia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie nadesłała skargi, którą by podpisała, nie uzupełniła również drugiego braku formalnego skargi. W konsekwencji, Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie ma żadnej wiedzy na temat tego czy osoba wskazana pod skargą, tj. P. K. – Prezes Zarządu, rzeczywiście pełni taką rolę w spółce, a przede wszystkim Sąd nie ma wiedzy w jaki sposób reprezentowana jest spółka (w szczególności czy jest to reprezentacja jednoosobowa, czy wieloosobowa). Nie ulega więc wątpliwości, że niepodpisana skarga oraz brak dokumentu określającego umocowanie dla osoby do reprezentowania skarżącej (w tym do podpisania skargi) stanowią braki formalne skargi, które uniemożliwiają nadanie jej biegu. Ponadto spółka została prawidłowo pouczona o skutkach procesowych nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – o czym orzeczono w sentencji postanowienia.